ตอนที่ 74 สิบปีในแดนมนุษย์ ซีรีส์ลงจอ

การถ่ายทำเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น พอเช็ดเครื่องสำอางออก เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว

ดึกขนาดนี้กินเยอะไปคงไม่ดี เซียวเหยียนกับเฮ่อเจียเฉินเลยพากันไปร้านแผงลอยริมทาง นั่งหลบมุมเงียบ ๆ สั่งเกี๊ยวน้ำมากินกันคนละชาม

พอกินเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

สองวันต่อมา "ทะเลทราย" ก็ปิดกล้อง ทางกองถ่ายเร่งทำงานล่วงเวลาเพื่อตัดต่อและส่งตรวจเนื้อหาให้ทันคิวฉายช่วงปิดเทอมฤดูร้อน

ท่ามกลางเสียงเร่งเร้าจากชาวเน็ตและการตัดต่ออย่างหามรุ่งหามค่ำของผู้กำกับ ในที่สุดออฟฟิเชียลก็ประกาศวันออกอากาศของ "ทะเลทราย" ที่เหลือเชื่อคือเป็นอีกสามวันข้างหน้านี้แล้ว!!!

จะว่าเขารีบร้อนฉายเกินไปก็ไม่ได้ ในเมื่อช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมีเวลาแค่สองเดือน ใคร ๆ ต่างก็แย่งชิงแอร์ไทม์กันทั้งนั้น แย่งคิวมาได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

"ฉันรอมาปีกว่าแล้ว ตามส่องตั้งแต่ตอนผู้กำกับเริ่มแคสต์นักแสดง ในที่สุดก็จะได้ดูสักที"

"กรี๊ดดดดด เสี่ยวหลีหลีของฉันจะได้เฉิดฉายแล้ว ตั้งตารอเลยค่ะ"

"เรื่องฝีมือการแสดงของจักรพรรดิจอเงินฉินฉันไว้ใจอยู่แล้ว หวังแค่อย่างเดียวว่าบทจะตรงตามนิยายต้นฉบับนะ อย่าดัดแปลง อย่าดัดแปลง อย่าดัดแปลงเลย"

พอเห็นชาวเน็ตถกเถียงกันอย่างดุเดือด ทางออฟฟิเชียลก็เกาะกระแสทันทีด้วยการปล่อยทีเซอร์แรกออกมาโปรโมต พร้อมใส่เพลง "คารวะสุรา" ประกอบไปด้วย ส่งผลให้ "ทะเลทราย" พุ่งทะยานติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมทันที

"คุณพระ เข้ากันขนาดนี้ ไม่ได้แต่งให้ "ทะเลทราย" โดยเฉพาะจริง ๆ เหรอเนี่ย"

"เนื้อเพลงนี่เขียนถึงตัวเขาในใจฉันเป๊ะ ๆ เลยนะเนี่ย~"

"ดูทีเซอร์จบแล้ว รู้สึกว่าต้องรอต่ออีกแค่วันเดียวก็แทบจะไม่ไหวแล้ว"

"เพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว ฉันกดวนดูทีเซอร์จนเปื่อยไปหมดแล้ว"

"ว้าว เพลง "คารวะสุรา" ของพี่เหยียนได้เป็นเพลงประกอบของ "ทะเลทราย" ด้วย ดีใจจังเลย"

"ทำไมพี่เหยียนถึงขยันขนาดนี้นะ แอบซุ่มทำงานเงียบ ๆ ตลอดเลย พี่เหยียนอย่าหักโหมเกินไปนะคะ ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วยล่ะ"

พอเห็นคอมเมนต์นี้ จ้าวหมิงหล่างก็เหลือบมองเซียวเหยียนที่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงพลางกินแตงโมอยู่ด้านหลัง แล้วแอบใช้แอ็กเคานต์หลุมตอบกลับไปเงียบ ๆ ว่า

"พี่เหยียนของคุณอาจจะไม่ได้เหนื่อยยากอย่างที่คุณคิดก็ได้นะ"

ชาวเน็ตสวนกลับทันควัน "คุณจะไปรู้อะไร ตอนนั้นพี่เหยียนยอมเป็นนักเปียโนจำเป็นในรายการศึกชิงราชาเพลงเพียงเพื่อโอกาสได้แสดง จบรายการเหนื่อยแทบเป็นหมา... อ๊ะ ไม่ใช่ เหนื่อยแทบขาดใจ ความพยายามของเขาพวกเราเห็นกันหมดนั่นแหละ"

จ้าวหมิงหล่างพูดไม่ออกและไม่อยากเถียงกับชาวเน็ตต่อ ความพยายามทั้งชีวิตของพี่เหยียน เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ถูกใช้ไปกับคราวนั้นหมดแล้ว

ส่วนความพยายามในตอนนี้ มีแต่น้ำล้วน ๆ แทบหาเนื้อไม่เจอ

หนึ่งวันก่อนออกอากาศ ผู้กำกับหวังเจียกำลังตรวจงานเป็นรอบสุดท้าย พอเล่นมาถึงฉากที่เซียวเหยียนแสดง ผู้กำกับหวังเจียก็นิ่งคิดไป

เล่นได้ดีมาก ภาพสวย บรรยากาศก็ยอดเยี่ยม แต่เขากลับรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไปบางอย่าง

"เสี่ยวจ้าว นายมาดูฉากนี้ทีซิว่ามีตรงไหนแปลก ๆ หรือเปล่า ฉันรู้สึกเหมือนมันยังขาดอะไรไปนิดหน่อย"

เสี่ยวจ้าวยืนอยู่ด้านหลังผู้กำกับหวังเจีย มองภาพที่เปิดวนซ้ำอีกรอบ พลางคิดแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ผู้กำกับครับ ภาพลักษณ์ของอาจารย์เซียวเหยียนโดดเด่นสะกดสายตามาก แต่ผมรู้สึกว่าดนตรีประกอบมันนุ่มนวลเกินไปหน่อย เหมือนยังดึงอารมณ์ออกมาได้ไม่สุดครับ"

ผู้กำกับหวังเจียฟังจบก็ตบขาฉาด ใช่แล้ว ปัญหามันอยู่ที่ดนตรีนี่เอง

ซีรีส์เรื่องนี้มีทั้งเพลงธีมหลัก เพลงประจำตัวละครแต่ละตัว รวมถึงเพลงแทรกครบถ้วนแล้ว มีเพียงบทบาทที่เซียวเหยียนแสดงเท่านั้นที่ยังไม่มี

เพราะตามแผนเดิม ตัวละครนี้ปรากฏตัวแค่แผ่นหลัง รวมทั้งเรื่องไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ สัดส่วนบทน้อยเกินไป จึงไม่ได้เตรียมเพลงประจำตัวละครแยกไว้ต่างหาก

แต่พอดูในตอนนี้ กลับรู้สึกเหมือนขาดจิตวิญญาณไปเสียอย่างนั้น

ในฐานะแฟนพันธุ์แท้ที่ตามนิยายต้นฉบับมาสิบปี เสี่ยวจ้าวจึงรักและผูกพันกับตัวละครนี้มากเป็นพิเศษ

"ผู้กำกับครับ หรือว่าเราจะจ้างคนมาแต่งเพลงใหม่สักเพลงดีครับ"

ผู้กำกับหวังเจียเริ่มลังเลใจ แม้เวลาปรากฏตัวของตัวละครนี้จะสั้นมากเมื่อเทียบกับความยาวสามสิบกว่าตอนของซีรีส์ทั้งเรื่อง แต่เขารู้ดีว่าผลงานชั้นยอดเรื่องหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วฉากที่ผู้คนจดจำได้ก็มีเพียงไม่กี่ฉากเท่านั้น

และฉากนี้ในเรื่อง ก็คือหนึ่งในไพ่เด็ดที่ผู้กำกับหวังเจียทุ่มเดิมพันเอาไว้

"มันก็ต้องจ้างคนมาร้องใหม่อยู่หรอก แต่จะไปหาใครดีล่ะ"

เสี่ยวจ้าวรีบเสนอทันที "ผู้กำกับครับ ก็ติดต่ออาจารย์เซียวเหยียนสิครับ"

"อาจารย์เซียวเหยียนแต่งเพลงเก่งสุดยอด ตัวอย่างแรกของเราที่ใส่เพลง "คารวะสุรา" เข้าไปก็กระแสดีเกินคาด ถ้าไม่หาเขาแล้วจะไปหาใครได้อีกล่ะครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียพยักหน้า "เขาเก่งจริงนั่นแหละ แต่ฉบับสมบูรณ์ขั้นสุดท้ายของพวกเราต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว คืนนี้เขาจะแต่งออกมาทันเหรอ"

เสี่ยวจ้าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมว่าทันนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราลองโทรไปถามดูก่อน อีกอย่าง ต่อให้อาจารย์เซียวเหยียนแต่งไม่ทัน อาจารย์คนอื่นก็ใช่ว่าจะแต่งได้นี่ครับ"

พอได้ยินแบบนั้น ผู้กำกับซ่งเจียก็คิดว่ามันก็จริงอย่างที่ว่า

"งั้นตกลง เดี๋ยวฉันโทรหาเขาเอง"

เซียวเหยียนกำลังมาสก์หน้าอยู่ที่บ้าน มันเป็นสินค้าสปอนเซอร์ที่ทีมงานรายการศึกชิงราชาเพลงส่งมาให้ และดันเป็นมาสก์หน้าสำหรับผู้หญิง คนส่งไม่ได้ดูเพศผู้รับ แล้วเซียวเหยียนก็ไม่มีแฟนสาวให้ยกมาสก์หน้าให้ ก็เลยเอามาใช้เองเสียเลย

แปะมาสก์หน้านอนดูซีรีส์อยู่บนเตียง นี่มันชีวิตสุขสบายระดับเทพชัด ๆ

จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอเซียวเหยียนเห็นว่าเป็นผู้กำกับซ่งเจียก็รีบกดรับสายทันที

"สวัสดีครับผู้กำกับซ่ง"

ทันทีที่เซียวเหยียนรับสาย ผู้กำกับซ่งเจียก็ไม่มัวทักทายให้เสียเวลา รีบเข้าประเด็นทันที

"เสี่ยวเซียว ตอนนี้นายยุ่งอยู่หรือเปล่า"

เซียวเหยียนดึงแผ่นมาสก์หน้าที่เพิ่งแปะได้แค่สองนาทีออก "ผมไม่ยุ่งครับผู้กำกับซ่ง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียเอ่ยว่า "คืออย่างนี้นะ นายพอจะแต่งเพลงให้ตัวละครที่ตัวเองเล่นเพิ่มอีกสักเพลงได้ไหม ฉันกะจะเอาไว้ใช้เป็นเพลงประกอบตอนที่ตัวละครนี้เปิดตัวน่ะ"

เซียวเหยียนแปลกใจเล็กน้อย "ผู้กำกับซ่งครับ ตัวละครนี้มีแค่สองฉากไม่ใช่เหรอครับ ยังต้องมีเพลงประกอบด้วยเหรอครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียตอบอย่างจริงจังว่า "โธ่ ก็เพื่อศิลปะยังไงล่ะ"

พอถูกยกให้เป็นเรื่องของศิลปะ อะไร ๆ ก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

"เข้าใจแล้วครับ งั้นเดี๋ยวผมอ่านข้อมูลของตัวละครนี้ให้ละเอียดอีกรอบ แล้วค่อยแต่งดีไหมครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียเสริมว่า "เสี่ยวเซียว เพลงนี้พวกเราต้องการด่วนมากเลยนะ เพราะพรุ่งนี้ต้องส่งข้อมูลเวอร์ชันสุดท้ายของซีรีส์แล้ว ต้องทำให้เสร็จก่อนแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้"

"ไม่รู้ว่านายจะพอ..."

ก็แค่เร่งมือหน่อยไม่ใช่หรือไง เรื่องแค่นี้จะยากอะไร เซียวเหยียนตอบรับอย่างเต็มใจทันที

"ได้ครับผู้กำกับซ่ง เดี๋ยวผมไปดูข้อมูลเดี๋ยวนี้เลย พอแต่งเพลงเสร็จแล้วจะรีบส่งให้ทันทีครับ"

พอเห็นเซียวเหยียนรับปากอย่างรวดเร็ว ผู้กำกับซ่งก็เบาใจขึ้นเป็นกอง "ดี ๆ งั้นฉันฝากนายด้วยนะ"

หลังจากวางสาย เซียวเหยียนก็เริ่มค้นหาข้อมูลของนิยายต้นฉบับ ดูประวัติความเป็นมาและเรื่องราวชีวิตของตัวละครนี้

เสน่ห์เฉพาะตัวของคนบางคนยากจะต้านทานได้จริง ๆ เช่นเดียวกับตัวละครที่เซียวเหยียนแสดง แค่ระหว่างที่ค้นข้อมูล เขากลับชอบตัวละครตัวนี้เข้าเสียแล้ว

มีคนแบบนี้อยู่จริงงั้นหรือ ละทิ้งทางโลกแต่ลุ่มลึกยากหยั่งถึง ทรหด แข็งแกร่ง อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตา ตอนที่นักเขียนสร้างตัวละครนี้ขึ้นมา คงทุ่มเทความรักทั้งหมดที่มีให้เขาไปแล้วกระมัง

ฉากเกี่ยวกับเขาในเรื่อง "ทะเลทราย" คือการที่เขาเข้าไปยังเขาฉางไป๋แทนตัวเอก พร้อมสัญญากันว่าอีกสิบปีข้างหน้าจะมารับเขากลับบ้าน

แล้วจะมีเพลงไหนที่เหมาะสมลงตัวไปกว่า "สิบปีในแดนมนุษย์" อีกล่ะ

เมื่อมีเพลงเป้าหมายในใจ ขั้นตอนการทำเพลงของเซียวเหยียนก็ราบรื่นไร้สะดุด ทั้งแต่ง เรียบเรียง และโปรดิวซ์ ทั้งหมดใช้เวลาเพียงสี่สิบกว่านาทีเท่านั้น แถมยังรวมเวลาที่เขาร้องเองแล้วขัดเกลาแก้งานอย่างประณีตไปอีกสองรอบด้วย

แน่นอนว่าไม่ใช่การจูนเสียง นักร้องมืออาชีพขืนต้องมาจูนเสียงก็เสียหน้าแย่สิ