ตอนที่ 86 ข้อพิพาทก่อนการซ้อมใหญ่ของรายการ

เซียวเหยียนแอบถามระบบในใจเงียบ ๆ "ทำไมในช่องคอมเมนต์ถึงอยู่อันดับเจ็ดล่ะครับ เปลี่ยนเป็นอันดับหกไม่ได้เหรอ"

ระบบส่งเสียงดังติ๊ด ๆ เป็นการปฏิเสธ ล้อเล่นน่า คิดว่าฉันเป็นระบบกระจอกหรือยังไงถึงได้กล้ามาต่อรอง ในโค้ดของฉันน่ะบรรจุความเที่ยงธรรมประดุจเปาบุ้นจิ้นเชียวนะ ระวังจะโดนมีดประหารหัวสุนัขบั่นคอเอา

เมื่อถูกระบบปฏิเสธ เซียวเหยียนทำได้เพียงกล้ำกลืนน้ำตา "ผมว่าเรื่องดี ๆ อย่างค่าตัวสามเท่านี่ ถ้าไม่รับก็โง่เต็มทนแล้ว"

จ้าวหมิงหล่างมองเซียวเหยียนที่ปากไม่ตรงกับใจแล้วก็นึกขำ "ทีมงานเขาจริงใจขนาดนี้ จะปฏิเสธก็ใช่ที่จริง ๆ นั่นแหละ"

ทางรายการ "แร็ปศักราชใหม่" เองก็ตรงไปตรงมามาก ไม่เล่นลูกไม้ตุกติก ตอนที่ทาบทามเซียวเหยียนก็แจกแจงข้อดีข้อเสียให้ฟังเรียบร้อยแล้ว

การไปออกรายการของพวกเขาจะได้กระแสความสนใจก็จริง แต่กระแสที่ว่านี้อาจเป็นกระแสที่เกิดจากการถูกรุมด่า

แต่ถ้าเซียวเหยียนยอมมาร่วมรายการ พวกเขาก็ยินดีจ่ายค่าตัวให้ถึงสามเท่าเพื่อเป็นค่าชดเชย ซึ่งเงินก้อนนี้ส่วนหนึ่งก็คือค่าโดนด่านั่นเอง

เปิดเผยจริงใจแถมยังจ่ายให้อย่างใจป้ำขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เซียวเหยียน เปลี่ยนเป็นคนอื่นคงรีบกระโจนใส่ไปนานแล้ว

ยังดีกว่าพวกรายการที่ชอบยกเรื่องความรู้สึกลึกซึ้ง เรื่องอุดมการณ์มาอ้าง แล้วหลอกล่อให้ไปออกรายการเพื่อสูบผลประโยชน์เป็นไหน ๆ

รายการ "แร็ปศักราชใหม่" ยังไม่เริ่มอัด เซียวเหยียนจึงใช้เวลาช่วงสองสามวันนี้ทำการบ้านศึกษาเรื่องเพลงแร็ปมาตลอด

จากประสบการณ์ในวงการ จ้าวหมิงหล่างวิเคราะห์ว่า ถึงเซียวเหยียนจะเป็นตัวเรียกกระแสที่รายการยอมทุ่มเงินก้อนโตจ้างมารับทัวร์ลง แต่เขาก็ยังสามารถใช้เสน่ห์เฉพาะตัวพิชิตใจคนดูได้อยู่ดี

เซียวเหยียน : ...เสน่ห์เฉพาะตัวบ้าบออะไรกันล่ะ!

ยิ่งคิดว่าพวกแร็ปเปอร์ต่างก็มีจุดยืนและทัศนคติที่ดุดัน เซียวเหยียนก็รู้สึกราวกับตัวเองกำลังถูกจับขึ้นตะแกรงย่างไฟ

พอรายการ "แร็ปศักราชใหม่" เคาะเมนเทอร์คนสุดท้ายเป็นเซียวเหยียนแล้ว รองผู้กำกับลู่หมินก็สั่งให้ทีมงานเริ่มทำโปสเตอร์ประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการทันที

"ผู้กำกับครับ โปสเตอร์นี้จะปล่อยเมื่อไหร่เหรอครับ"

รองผู้กำกับครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ใส่เงาดำบังหน้าเมนเทอร์คนสุดท้ายไว้ก่อน รอจนถึงวันก่อนรายการออกอากาศค่อยประกาศเปิดตัวเขา กระแสจะได้รวมกันทีเดียวและสร้างแรงกระเพื่อมให้รายการได้มากกว่า"

ทีมงานต่างพากันถอนหายใจ นึกสงสารเซียวเหยียนจับใจ

เอาเมนเทอร์สามคนแรกมาล่อตาล่อใจคนดู ทำให้ทุกคนรู้สึกว่ารายการนี้เป็นมืออาชีพ จากนั้นพอถึงจังหวะที่ทุกคนกำลังตั้งตารอคอย กลับปล่อยชื่อเซียวเหยียนซึ่งเป็นคนนอกที่ไม่เคยมีผลงานเพลงแร็ปแม้แต่เพลงเดียวออกมา ถ้าไม่โดนวิจารณ์ยับก็แปลกแล้ว

ตอนนี้พวกเขาก็พอนึกภาพออกแล้วว่าเซียวเหยียนจะต้องเจอกับฉากที่ถูกเหล่าแร็ปเปอร์ดิสใส่ขนาดไหน

พวกแร็ปเปอร์น่ะ ขนาดแม่บังเกิดเกล้ายังไม่ยอมลงให้เลย

สามวันต่อมา เป็นวันบันทึกเทปรายการ "สืบสานเปลวเพลิง" ซึ่งต้องเดินทางไปถึงสถานที่จัดงานล่วงหน้าสามชั่วโมงเพื่อซ้อมใหญ่ เซียวเหยียนกับจ้าวหมิงหล่างทานมื้อเที่ยงเสร็จก็รีบมุ่งหน้าไปยังกองถ่ายทันที

ทั้งสองคนไปถึงก่อนเวลาตั้งสี่ชั่วโมง ตอนแรกนึกว่าตัวเองขยันมากแล้ว แต่พอไปถึงกลับพบว่าหลายคนกำลังซ้อมรอบที่สองกันแล้วด้วยซ้ำ

เซียวเหยียนเอ่ยขึ้น "ยุคนี้เขาแข่งขันกันเอาเป็นเอาตายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

บนเวทียังคงมีคนกำลังร้องเพลงอยู่ ทางทีมงานของรายการส่งเฉินพ่างมารับเซียวเหยียน

"สวัสดีครับอาจารย์เซียวเหยียน ผมชื่อเฉินเฮ่อ ทุกคนเรียกผมว่าเฉินพ่าง คุณจะเรียกผมแบบนั้นก็ได้ครับ"

เซียวเหยียนรีบจับมือทักทายกับอีกฝ่าย

"สวัสดีครับ เสี่ยวเฉิน"

หลังจากทักทายกันเสร็จ เฉินพ่างก็พาเซียวเหยียนเดินไปยังห้องพักผ่อนด้านหลังเวที

"อาจารย์เซียวเหยียน คุณมาร่วมรายการพวกเราได้นี่ดีจริง ๆ เลยครับ ผมชอบเพลงที่คุณร้องมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเพลง "หุ่นเชิดสายใย" ที่จะร้องในวันนี้น่ะ ผมเปิดฟังวนซ้ำไปซ้ำมาที่บ้านตั้งหลายรอบแน่ะครับ"

เซียวเหยียนกล่าวขอบคุณ สมาธิของเขายังคงจดจ่ออยู่กับผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาหลังเวที เพราะได้ยินมาว่าวันนี้คณะงิ้วหวยจวี้แห่งประเทศจีนกับสมาคมอุปรากรจีนก็จะมาร่วมด้วย จึงไม่รู้ว่าทั้งสองฝ่ายจะมาถึงกันตอนไหน

"เสี่ยวเฉิน ตัวแทนของสมาคมอุปรากรจีนกับคณะงิ้วหวยจวี้แห่งประเทศจีนมาถึงกันหรือยังครับ"

พอได้ยินเซียวเหยียนเอ่ยถึงทั้งสองฝ่าย เฉินพ่างก็เหลือบมองไปยังห้องผู้กำกับโดยไม่รู้ตัว

"ทั้งสองกลุ่มมาถึงตั้งนานแล้วครับ เพียงแต่อาจารย์เซียวเหยียนถ้าอยากจะพบพวกเขา เกรงว่าคงต้องรอสักหน่อยครับ"

"ทำไมเหรอครับ พวกเขากำลังจะซ้อมกันเหรอ"

เฉินพ่างทำสีหน้าเหมือนมีเรื่องน่าสนใจ ก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่ใช่การซ้อมหรอกครับ แต่เป็นลำดับการแสดงมีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้คนของทั้งสองฝ่ายกำลังเจรจากันอยู่ที่ห้องผู้กำกับครับ"

พอเดินผ่านห้องผู้กำกับ ประตูกระจกกลับกั้นเสียงทะเลาะข้างในเอาไว้ไม่อยู่ เซียวเหยียนถึงกับได้ยินเสียงด่าทอกันอย่างเผ็ดร้อน จึงหันไปมองเฉินพ่างด้วยความตกตะลึง

"นี่ก็ไม่เห็นเหมือนกำลังเจรจาเลยสักนิดนะครับ"

เสี่ยวเฉินยักไหล่ อาศัยจังหวะก่อนจะเข้าไปในห้องผู้กำกับ กระซิบกระซาบกับเซียวเหยียนเสียงเบา "คนของงิ้วหวยจวี้แห่งประเทศจีนบ่นว่าเวลาแสดงน้อยเกินไป ได้แค่ 60 วินาที ส่วนทางสมาคมอุปรากรจีนก็ไม่พอใจเรื่องช่วงเวลาแสดงครับ"

เดิมทีทั้งสองคนต่างตั้งใจมาหาผู้กำกับเกาตี๋เพื่อขอเพิ่มเวลาและสลับคิวขึ้นแสดง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน สุดท้ายกลับกลายเป็นเปิดศึกทะเลาะกันเองเสียอย่างนั้น

ผอ.หลิวอิจฉาที่ฝั่งนายกสมาคมซ่งได้เวลาแสดงหนึ่งนาทีสามสิบวินาที ส่วนนายกสมาคมซ่งก็อิจฉาที่ฝั่งผอ.หลิวได้ช่วงเวลาแสดงที่ดีกว่า

นายกสมาคมซ่ง "เหล่าหลิว นายจะเหลิงไปทำไม คิดว่าพวกนายได้เวลาเยอะแล้วจะดีเหรอ ไปดูช่วงเวลาเฮงซวยของนายเสียก่อนเถอะ กลัวแต่ว่ายังไม่ทันที่นายจะได้ร้อง คนดูก็หนีหายกันไปหมดแล้ว สู้พวกนายร้องให้น้อยลงสักสองประโยค แล้วเจียดเวลามาให้พวกเราบ้างยังจะดีกว่า"

ผอ.หลิวกับนายกสมาคมซ่งเป็นคนคุ้นเคยกันมาหลายปี ทั้งคู่เปิดศึกน้ำลายใส่กันมานับครั้งไม่ถ้วน รู้ไส้รู้พุงกันจนทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว

ผอ.หลิว "ไอ้แซ่ซ่ง นายยังมียางอายอยู่ไหม ทำไมไม่บอกให้เอาช่วงเวลาของพวกนายมาให้เราบ้างล่ะ ยังหน้าด้านอยากให้พวกเรายกเวลาให้อีก ฝันไปเถอะ"

เกาตี๋มองดูทั้งสองคนจนปวดหัวจี๊ด รายการมีความยาวแค่สองชั่วโมง แต่มีการแสดงตั้งยี่สิบกว่าชุด ยิ่งรวมช่วงที่พิธีกรพูดคั่นรายการเข้าไปด้วย เวลาของแต่ละคนจึงจำกัดจำเขี่ยแค่นั้น

การแสดงชุดอื่นตกลงกันเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือแค่สองคนนี้นี่แหละ ถ้าผลัดกันมาทีละคนก็ยังพอทน แต่นี่ดันมาพร้อมกัน แถมยังเปิดศึกทะเลาะกันเองอีก

นี่ก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงเต็มๆ แล้ว ตัวเขาเองแทรกไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว รู้สึกเหมือนมีเป็ดสองร้อยตัวมารุมร้องก๊าบๆ อยู่ข้างหู

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น สำหรับผู้กำกับเกาตี๋แล้วมันราวกับเป็นเสียงสวรรค์

เฉินพ่างพาเซียวเหยียนมาพบผู้กำกับเพื่อยืนยันคิวการแสดง

เกาตี๋เห็นเซียวเหยียนก็รีบปรี่เข้าไปต้อนรับทันที ส่วนผอ.หลิวกับนายกสมาคมซ่งพอเห็นเซียวเหยียน โทสะที่คุกรุ่นก็คลายลงไปบ้าง ใบหน้าเผยความดีใจที่ได้เจอคนคุ้นเคยในที่สุด

"สวัสดีครับผู้กำกับ ผอ.หลิว นายกสมาคมซ่ง"

เซียวเหยียนเอ่ยทักทายเรียงตามลำดับ เกาตี๋จับมือกับเซียวเหยียนสั้นๆ

ผอ.หลิวกับนายกสมาคมซ่งรู้ล่วงหน้าตั้งนานแล้วว่าเซียวเหยียนจะมา จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

เกาตี๋ส่งคิวและเวลาการแสดงให้เซียวเหยียนตรวจยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย นายกสมาคมซ่งเหลือบมองแวบเดียว ไฟโทสะที่เพิ่งข่มไว้ก็พลันปะทุขึ้นมาอีกรอบ

"เซียวเหยียน ทำไมนายถึงร้องเพลง "ระบำหุ่นสายใย" ล่ะ นี่เพลงที่นายเลือกเองเหรอ เปลี่ยนเพลงได้ไหม"

ผอ.หลิวได้ยินเข้าก็ของขึ้น "ไอ้แซ่ซ่ง นายยังพูดจามีเหตุมีผลอยู่ไหม ดูแลเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ยังจะแส่ไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเขาทำไม"

"อีกอย่าง เซียวเหยียนจะร้องเพลง "ระบำหุ่นสายใย" แล้วมันทำไม มีเรื่องที่ไหน นายต้องเสนอหน้าไปเอี่ยวทุกที่เลยสิน่า"

แผ่นหลังของเซียวเหยียนเริ่มมีเหงื่อผุดซึม สองคนนี้เชี่ยวชาญการปะทะฝีปากกันเกินไปแล้วจริงๆ คนอื่นแทรกไม่เข้าเลยสักคำ แถมยังทำให้คนที่ยืนมองรู้สึกอึดอัดกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน