ตอนที่ 87 การร่วมมือกันระหว่างอุปรากรจีนกับงิ้วหวยจวี้

นายกสมาคมซ่งชักสีหน้าไม่พอใจ "เซียวเหยียนก็เป็นพรีเซนเตอร์ของงิ้วหวยจวี้เราเหมือนกันนะ ฉันว่าวันนี้เขาร้อง "งานเลี้ยงวสันต์" น่าจะเหมาะกว่า"

ผอ.หลิวก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ "ทำเป็นได้ใจอยู่ฝ่ายเดียวไปเถอะ เซียวเหยียนก็ยังเป็นทูตประชาสัมพันธ์อุปรากรจีนของเราเหมือนกัน จะร้องเพลงเกี่ยวกับอุปรากรจีนมันผิดตรงไหน"

พริบตานั้น ชายชราสองคนที่ทำตัวเหมือนเด็กไม่ยอมโตก็ทะเลาะกันจนหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะเริ่มขุดคุ้ยบัญชีแค้นเก่า เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องของปีก่อนกับปีก่อนนู้นมาเถียงกันไม่หยุด

ผู้กำกับเกาตี๋มองทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันพลางกลอกตามองบน เขาได้ยินมานานแล้วว่าคู่นี้เจอกันทีไรเป็นต้องเปิดศึกน้ำลาย แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับรายการนั่นแหละ ตัวเขาเองผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ มีปัญหาอะไรก็แค่แก้ไปตามหน้างาน

แต่ผู้กำกับเกาตี๋คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเรื่องที่ทะเลาะกันจะบานปลายไปได้ไกลขนาดนี้ เรื่องตั้งแต่ปีกลาย ผมจะไปแก้ปัญหาให้พวกคุณได้ยังไง อีกอย่าง ทำไมผมต้องแก้ให้ด้วยล่ะ

คนที่น่าสงสารยิ่งกว่าคือเซียวเหยียน สองผู้เฒ่าคว้าแขนเขาไว้คนละข้างแล้วไม่ยอมปล่อย

โดนยื้อยุดจนอึดอัดแทบทนไม่ไหว เซียวเหยียนจึงอาศัยจังหวะที่ทั้งสองไม่ทันระวัง สลัดหลุดจากการเกาะกุมแล้วถอยกรูดไปหลบข้างผู้กำกับเกาตี๋ทันที

ผู้กำกับเกาตี๋เองก็ชักทนไม่ไหว อีกเดี๋ยวรายการก็จะเริ่มแล้ว ขืนปล่อยให้เถียงกันต่อคงไม่ดีแน่

"ทั้งสองท่านครับ เรื่องเก่า ๆ ถ้าอยากจะรำลึกความหลังล่ะก็ รอรายการจบแล้วค่อยคุยกันต่อดีไหมครับ ตอนนี้เรามาคุยเรื่องรายการกันก่อนเถอะ"

ผอ.หลิวได้ยินผู้กำกับเกาตี๋พูดอย่างนั้น จึงเบี่ยงตัวขยับไปข้าง ๆ ก้าวหนึ่ง

"เหล่าเกา รายการของนายจัดขึ้นมาเพื่อเผยแพร่และฟื้นฟูวัฒนธรรมไม่ใช่เหรอ แต่นายดูสิ โชว์ของเราได้เวลาแค่หกสิบวินาที หกสิบวินาทีนี่แม้แต่ท่อนสั้น ๆ ของอุปรากรจีนยังร้องไม่ทันจบเลย ช่วยดันแค่นี้แล้วพวกเราจะไปโปรโมตอะไรได้"

นายกสมาคมซ่งก็ไม่พอใจเหมือนกัน

"นั่นสิเหล่าเกา แล้วโชว์ของพวกเราล่ะ นายดูช่วงเวลาที่จัดให้สิ เอาไปแทรกไว้ตรงกลางระหว่างรายการเด็กสองรายการเนี่ยนะ อย่างนี้คนเขาก็กดข้ามกันพอดีสิ"

เกาตี๋ถือผังรายการไว้ในมือจนเหงื่อเริ่มซึมหน้าผาก "เหล่าหลิว ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเพิ่มเวลาให้นายนะ แต่นายดูสิ โชว์เยอะขนาดนี้ ถ้าผมแบ่งเวลาให้นาย เวลาของคนอื่นก็ต้องลดลงน่ะสิ"

"แล้วทำไมเหล่าซ่งถึงได้เวลามากกว่าพวกเราตั้งสามสิบวินาทีล่ะ"

เกาตี๋ขึ้นเสียงสูงอย่างอดไม่อยู่ "ก็เพราะช่วงเวลาออกอากาศของเขาไม่ดีเท่านายไงเล่า"

นายกสมาคมซ่งได้ยินแบบนั้นก็ชักไม่สบอารมณ์ "ดีจริงนะเกาตี๋ นายจงใจจัดช่วงเวลาแย่ ๆ ให้ฉันงั้นสิ"

ผู้กำกับเกาตี๋ทำหน้าเอือมระอา "แต่เวลาของพวกนายได้ยาวกว่านี่"

"นายจะกวาดทั้งช่วงเวลาทองทั้งแอร์ไทม์ยาว ๆ ไม่ได้หรอกนะ ถ้าได้เปรียบไปหมดทุกอย่างแล้วคนอื่นเขาจะทำยังไงล่ะ"

นายกสมาคมซ่งกับผอ.หลิวโดนตอกกลับจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่สีหน้ายังไม่ยอมจำนน

ผอ.หลิว "แต่... แต่ว่า..."

ผอ.หลิวอึกอักอยู่นานก็คิดหาเหตุผลไม่ออก เลยทำมึนกวนประสาทออกมาดื้อ ๆ "ฉันไม่สนล่ะ ยังไงนายก็ต้องเพิ่มเวลาให้ฉัน"

ผู้กำกับเกาตี๋ชักหมดความอดทน "เหล่าหลิว ถ้านายจะทำตัวแบบนี้ ฉันคงต้องพูดตรง ๆ แล้วนะ"

ผู้กำกับเกาตี๋เตรียมงัดเหตุผลออกมาสู้ "เนื้อร้องอุปรากรจีนของพวกนายเข้าใจยากจะตาย คนรุ่นใหม่สมัยนี้ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ต่อให้ฉันให้เวลานายไปสองนาที ผลลัพธ์ในการโปรโมตมันจะดีขึ้นสักเท่าไรเชียว"

"นาย..." ผอ.หลิวโมโหจนหน้าดำหน้าแดง แต่จำต้องยอมรับว่าสิ่งที่ผู้กำกับเกาตี๋พูดคือความจริง ถึงขั้นเคยมีคนบ่นรำคาญว่าอุปรากรจีนกินเวลาออกอากาศนานเกินไปด้วยซ้ำ

ผู้กำกับเกาตี๋เห็นไฟโมโหของผอ.หลิวมอดลงบ้างแล้ว จึงหันไปพูดกับนายกสมาคมซ่ง "เหล่าซ่ง สถานการณ์งิ้วหวยจวี้ของพวกนายก็พอ ๆ กันนั่นแหละ รายการเราก็ต้องคำนึงถึงเรตติ้งเหมือนกันนะ ถ้าจัดช่วงเวลาดี ๆ ให้นาย แล้วนายจะแบกเรตติ้งไหวเหรอ"

"ถ้าเรตติ้งตกจนโดนคนด่าขึ้นมา พวกนายจะรับไหวไหมล่ะ"

นายกสมาคมซ่งถูกต้อนจนหงุดหงิดงุ่นง่าน เพราะสิ่งที่เกาตี๋พูดมาก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ยังไม่ยอมรับความจริงอยู่ดี ชายชราสองคนยืนคุมเชิงกันอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกไปไหนและไม่ยอมเอ่ยปากพูดกันสักคำ

เซียวเหยียนมองสถานการณ์ออกทะลุปรุโปร่ง พอเห็นผู้เฒ่าสองคนที่อายุปาเข้าไปค่อนคนแล้วยังพยายามสุดกำลังเพื่อฟื้นฟูวัฒนธรรม ตัวเขาเองก็เป็นทั้งพรีเซนเตอร์และทูตประชาสัมพันธ์ให้ทั้งสองฝ่าย ยังไงก็มีหน้าที่ต้องช่วยผลักดัน หากยืนดูเฉย ๆ โดยไม่ยื่นมือช่วยเลยก็คงรู้สึกละอายใจ

"เอ่อ... ผมมีวิธีหนึ่ง ลองฟังดูหน่อยไหมครับ"

เซียวเหยียนยกมือขึ้นพลางพูดแทรกอย่างระมัดระวัง เขากลัวอยู่เหมือนกันว่าจะโดนผู้กำกับเกาตี๋ดุเอา เพราะเขารู้สึกว่าหากปล่อยให้ผู้กำกับเกาตี๋จัดการตามวิธีเดิม แม้ชายชราทั้งสองจะไม่ค่อยเต็มใจ แต่สุดท้ายก็คงยอมทำตามที่จัดไว้ แต่ถ้าเขาดันพูดสอดขึ้นมา อาจกลายเป็นการเพิ่มภาระให้ผู้กำกับเกาตี๋แทน

ผอ.หลิวกับนายกสมาคมซ่งหันขวับมามองเซียวเหยียนพร้อมกัน

"เธอว่ามาสิ มีวิธีอะไร"

เซียวเหยียนสบสายตาของทั้งสองแล้วค่อย ๆ ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว "สู้พวกท่านมาร่วมมือกันสักเพลงไม่ดีกว่าหรือครับ ถ้าทำแบบนั้น พวกท่านสองคนก็จะมีเวลารวมกันตั้งสองนาทีครึ่ง พอจะร้องจบเพลงได้สบาย ๆ เลย"

"แถมยังเอาโชว์นี้ไปไว้ในช่วงของผอ.หลิวได้ด้วย แบบนี้ก็ได้ทั้งช่วงเวลาที่ดีแถมความยาวก็พอเหมาะพอดีไม่ใช่หรือครับ"

ผอ.หลิวฟังจบก็ขมวดคิ้ว "เหลวไหล ทั้งเนื้อร้องทั้งท่วงทำนองของพวกเราสองคนไม่เหมือนกันสักนิด จะมาร่วมมือกันได้ยังไง"

นายกสมาคมซ่งเองก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเหมือนกัน

เซียวเหยียนจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผอ.หลิวครับ นายกสมาคมซ่งครับ ผมขอถามสักคำเถอะครับ เป้าหมายที่พวกท่านมาร่วมรายการนี้คืออะไรกันแน่ครับ"

ผอ.หลิวกับนายกสมาคมซ่งตอบว่า "ก็ต้องทำให้คนเข้าใจวัฒนธรรมอุปรากรจีนมากขึ้น แล้วก็ช่วยสืบทอดศิลปะแขนงนี้ต่อไปน่ะสิ"

เซียวเหยียนพยักหน้า แสดงความนับถือทั้งสองท่าน แต่ก็ยังรู้สึกว่าแนวทางของพวกเขาไม่ค่อยถูกจุดเท่าไร

เซียวเหยียนกล่าวต่อ "ผอ.หลิว นายกสมาคมซ่ง ขออภัยที่ผมต้องพูดตรงๆ นะครับ ผู้ชมของรายการ "สืบสานเปลวเพลิง" ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย แล้วก็มีนักศึกษาอีกไม่น้อย แต่สัดส่วนผู้ชมที่อายุเกินสี่สิบปีกลับน้อยมาก คนดูกลุ่มวัยรุ่นขนาดนี้ พวกเขาฟังเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ"

"ถ้าอยากให้มีคนสืบทอดวัฒนธรรมนี้มากขึ้น อย่างแรกเลยคือต้องทำให้พวกเขาสนใจก่อน ถ้าจู่ๆ ให้คนขึ้นมาร้องท่อนหนึ่งของ "ยึดเขาพยัคฆ์ด้วยปัญญา" ถ้าไม่ดูซับไตเติลก็ไม่มีทางรู้เลยว่ากำลังร้องอะไรอยู่"

คราวนี้สีหน้าของผอ.หลิวเริ่มดูไม่ดีเอาเสียเลย นี่เป็นปัญหาที่เขากังวลใจที่สุดเหมือนกัน วัยรุ่นยุคนี้ไม่เหมือนคนรุ่นก่อนๆ ที่ทั้งฟังเป็นและฟังเข้าใจ

คนสมัยนี้เป็นเหมือนอย่างที่เซียวเหยียนพูดจริงๆ ฟังงิ้วโดยไม่ดูซับไตเติลก็ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าร้องอะไร

"หลายสิบปีมานี้พวกเราก็อยู่กันมาแบบนี้ แล้วตอนนี้จะให้ทำยังไงได้ล่ะ"

เซียวเหยียนพูดต่อ "เพราะอย่างนี้ผมถึงอยากเสนอไอเดียนี้ครับ ให้พวกท่านสองคนร่วมมือกันสักครั้ง เดี๋ยวผมจะแต่งเพลงใหม่ให้สักเพลง โดยเอาองค์ประกอบของดนตรีป็อปสมัยใหม่เข้ามา แล้วดึงท่วงทำนองการร้องของอุปรากรจีนกับงิ้วหวยจวี้มาร้องเพลงนี้ คิดว่ายังไงบ้างครับ"

แววตาของนายกสมาคมซ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที ฝีมือด้านนี้ของเซียวเหยียนยอดเยี่ยมอยู่แล้ว อย่างเพลง "งานเลี้ยงวสันต์" ที่แต่งให้พวกเขาก่อนหน้านี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังมีกระแสชื่นชมหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

"เป้าหมายของพวกเขาก็เพื่อการประชาสัมพันธ์อยู่แล้ว ในเมื่อเซียวเหยียนเปิดแนวทางใหม่ให้แบบนี้ มีหรือที่พวกเขาจะไม่ตื่นเต้น"

ผอ.หลิวก็รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี ลึกๆ แล้วตัวเขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวเซียวเหยียนอยู่บ้าง

ผู้กำกับเกาตี๋ที่ยืนฟังมาตลอดเข้าใจเรื่องทั้งหมดดี แต่เขาก็ยังลังเลใจ แม้วิธีของเซียวเหยียนจะฟังดูเข้าท่า และทางฝั่งเขาก็แค่สลับคิวเวลาหน้าหลังเล็กน้อย ไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ทุกคนในที่นี้ดูเหมือนจะลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปเรื่องหนึ่ง

เหลือเวลาอีกแค่สองสามชั่วโมงรายการก็จะเริ่มแล้ว พวกเขาจะไปหาเพลงใหม่มาให้ทันได้อย่างไรกัน