ตอนที่ 88 มอบความคิดถึงให้แก่ใคร

เรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญในสายตาคนอื่น สำหรับเซียวเหยียนแล้วกลับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

นายกสมาคมซ่งเคยประจักษ์ในฝีมือของเซียวเหยียนมาแล้ว คำพูดที่ว่าจะแต่งเนื้อร้องเดี๋ยวนั้น หากหลุดจากปากคนอื่นคงฟังดูโอ้อวดเกินจริง แต่พอออกมาจากปากของเซียวเหยียน มันคือเรื่องจริงแท้แน่นอน

"ผู้กำกับเกาครับ ที่นี่มีห้องเรียบเรียงดนตรีที่ว่างอยู่ไหมครับ"

ผู้กำกับเกาตี๋หันไปมองเฉินพ่าง อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับทันที "มีครับ มีห้องหนึ่งสำรองไว้อยู่"

"ยอดเลยครับ!" เซียวเหยียนหันไปบอกกับผอ.หลิวและนายกสมาคมซ่ง "รบกวนอาจารย์ทั้งสองท่านช่วยหาอาจารย์ผู้หญิงสองคนไปที่ห้องเรียบเรียงดนตรีด้วยครับ พวกเราจะไปซ้อมกันที่นั่นเลย"

ผู้กำกับเกาตี๋เห็นเซียวเหยียนตัดสินใจเอาเองแบบนี้ ก็รู้สึกว่าเขาออกจะมั่นใจในตัวเองเกินไปหน่อย

"เซียวเหยียน ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สามชั่วโมงรายการก็จะเริ่มถ่ายทอดสดแล้วนะ นายแน่ใจเหรอ"

ตัวเขาต้องการเวลาทำดนตรีแค่ครึ่งชั่วโมง ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงครึ่ง เท่านี้ก็เพียงพออย่างแน่นอน

"วางใจเถอะครับผู้กำกับเกา พวกเราไม่มีปัญหาแน่นอน เพียงแต่ต้องรบกวนผู้กำกับเกาช่วยปรับผังเวลาใหม่อีกนิด เผื่อเวลาให้พวกเราสักสองนาทีครึ่งครับ"

ผู้กำกับเกาตี๋ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเซียวเหยียนทำเหมือนเล่นขายของ งานยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่างแม้แต่น้อย ก็มาขอเวลาจากเขาเสียแล้ว

ผู้กำกับเกาตี๋หันไปพูดกับผอ.หลิว "เหล่าหลิว เรื่องนี้จะทำเป็นเล่นไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นพวกเราเอาตามโชว์เดิมของนายดีกว่า อย่างมากที่สุดคราวหน้าฉันค่อยชดเชยแอร์ไทม์ในรายการอื่นให้"

ผอ.หลิวเองก็ลังเลอยู่บ้าง เขาเข้าใจในสิ่งที่ผู้กำกับเกาตี๋พูดดี เพียงแต่สิ่งที่เซียวเหยียนเสนอมาก็น่าดึงดูดใจเหลือเกิน

วงการงิ้วไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรมานานหลายปีแล้ว มีเพียงครั้งเดียวที่ทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการฟื้นฟูก็คือตอนที่เซียวเหยียนร้องเพลง "หุ่นเชิดสายใย" ผอ.หลิวถึงได้รู้สึกลังเลใจอย่างยิ่ง

ตรงกันข้ามกับนายกสมาคมซ่งที่ดูจะเชื่อมั่นในตัวเซียวเหยียนอย่างเต็มเปี่ยม

"ฉันเชื่อเซียวเหยียน ฉันสนับสนุนเขา"

พอเห็นนายกสมาคมซ่งเด็ดขาดชัดเจนขนาดนี้ ผอ.หลิวก็พลอยไขว้เขวไปด้วย เขากับเหล่าซ่งรู้จักกันมานานหลายปี ย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะออกหน้าสนับสนุนใครง่าย ๆ

ท่าทีของนายกสมาคมซ่งส่งผลต่อการตัดสินใจของผอ.หลิว

ผอ.หลิวจึงรวบรวมความมั่นใจแล้วพูดว่า "ฉันก็เชื่อเซียวเหยียนเหมือนกัน"

ผู้กำกับเกาตี๋หมดคำจะพูด ชายชราสองคนนี้ดื้อดึงไม่ยอมฟังคำเตือนเลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ฉันก็จะไม่ห้ามพวกนายแล้ว แต่พวกนายต้องเตรียมแผนสำรองไว้ให้ดีฉันถึงจะยอมตกลง ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมให้พวกนายขึ้นเวทีแน่

ผอ.หลิวกล่าวว่า "เรื่องแค่นี้จะยากอะไร นักแสดงที่ฉันพามา สุ่มหยิบใครขึ้นไปสักคนก็เป็นตัวเอกระดับแถวหน้าทั้งนั้น"

เมื่อเห็นท่าทางภาคภูมิใจของผอ.หลิว ผู้กำกับเกาตี๋ก็ได้แต่ถอนหายใจยาว

"เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นเซียวเหยียน นาย..."

เดิมทีผู้กำกับเกาตี๋กะจะบอกให้เซียวเหยียนรีบไปทำเพลงใหม่ที่ห้องเรียบเรียงดนตรี แม้เขาจะไม่ได้คาดหวังอะไรกับเซียวเหยียน แต่ก็ยังอยากให้ยึดแผนสำรองเป็นหลักมากกว่า

แต่พอหันกลับไปก็พบว่าเซียวเหยียนไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังแล้ว พอกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ถึงได้เห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เซียวเหยียนไปนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตน มือตวัดเขียนอย่างรวดเร็ว พอเขามองไป อีกฝ่ายก็วางปากกาลงบนโต๊ะพอดี

"เขียนเสร็จแล้วครับ" เซียวเหยียนวางปากกาลง

ผอ.หลิว "เขียนเสร็จแล้วเนี่ยนะ"

นายกสมาคมซ่ง "เพิ่งจะเสร็จเหรอ"

ผู้กำกับเกาตี๋ : ......

ผอ.หลิวรีบก้าวเข้าไปหยิบเนื้อเพลงที่เซียวเหยียนเพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมาดู "มอบความคิดถึงให้แก่ใคร"

เดิมทีผอ.หลิวยังคงมีท่าทีเคลือบแคลงสงสัย นึกว่าเซียวเหยียนแค่อยากอวดเก่ง จึงแกล้งเขียนส่งเดชมาหลอกกันเล่น

แต่พอได้เห็นชื่อเพลงนี้ ในใจก็เริ่มหวั่นไหว ชื่อนี้ตั้งได้ดีจริง ๆ ครั้นพออ่านเนื้อเพลงท่อนถัด ๆ มา แววตาของผอ.หลิวก็ยิ่งทอประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ

"จันทร์กระจ่างส่องโต๊ะคันฉ่อง เรียวนิ้วกรีดกราย"

"ใครกันหนอพลันดีดกาลเวลาจนแหลกสลาย"

"คงเป็นโฉมสะคราญในภวังค์ฝันยามวสันต์"

"จนมิอาจนึกภาพเรียวคิ้วงามคู่นั้นได้อีก"

"ระบำอาภรณ์หงส์พลิ้วไหวเหนือเกลียวคลื่นไอหมอก"

ผู้กำกับเกาตี๋เห็นสีหน้าตื่นเต้นไม่น้อยของผอ.หลิวก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูบ้าง และเมื่อได้เห็นเนื้อเพลง เขาก็ตกตะลึงจนตาค้าง นี่เขียนขึ้นมาสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อกี้นี้จริงหรือ

มีเพียงนายกสมาคมซ่งที่เผยสีหน้าแบบ 'ฉันรู้อยู่แล้ว' ก่อนจะชะโงกหน้าตามเข้าไปด้วย ทั้งสามคนช่วยกันประคองกระดาษแผ่นเดียว พลางอ่านไปพลางส่งเสียงเดาะลิ้นชื่นชมไม่ขาดปาก

"เมื่อใดหนอจะได้ร่วมดื่มสายธารแยงซีเคียงคู่"

"จนบัดนี้ฝนราตรีส่องประกายตะเกียงสิบปี"

"ตัวฉันยังคงคำนึงหาผู้ใดอยู่กันแน่"

"วันคืนแห่งวัยเยาว์ยังมิมลาย สายใยล่องลอยปลิดปลิว"

"ห้วงคำนึงเงียบงัน ใบไม้ร่วงโรยเกลื่อนกราด เหมันต์เร่งรัดไอหนาวเหน็บ"

"อนิจจาวานวันมวยผมงามดั่งโบตั๋นเขียว"

"เงียบงันเดียวดาย ดอกท้อผลิบานสีชาดอีกครา ทว่าคนมิหวนคืน"

"บอกทีเถิดว่าจักมอบความคะนึงหานี้ให้แก่ผู้ใด"

~~~

เนื้อเพลงทั้งหมดแต่งออกมาได้อย่างประณีตบรรจง ทั้งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบทกวี และเปี่ยมล้นด้วยท่วงทำนองความหมายอันงดงาม

คราวนี้สายตาที่ผู้กำกับเกาตี๋มองเซียวเหยียนเจือไปด้วยความเลื่อมใส เดิมทีคิดว่าคำร่ำลือในวงการเรื่องความเก่งกาจของเขาจะเป็นแค่การยกยอเกินจริง ไม่นึกเลยว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้จริง ๆ

ผอ.หลิวแทบจะอดใจรอฟังเพลงฉบับสมบูรณ์ไม่ไหว และเพราะการเรียบเรียงดนตรีก็สำคัญมากไม่แพ้กัน จึงเร่งให้เซียวเหยียนตรงไปยังห้องทำเพลงทันที

ทางงิ้วหวยจวี้และสมาคมอุปรากรจีนส่งตัวแทนมาฝ่ายละคน เพลงนี้จึงเป็นการขับร้องประสานระหว่างคนสองคน สลับกันร้องคนละท่อน ส่วนดนตรีประกอบนั้น เซียวเหยียนเลือกใช้เพียงเสียงกีตาร์เดี่ยว ๆ เท่านั้น

นอกจากนี้ในช่วงต้นเพลง เขายังแทรกเสียงกลองใบเล็กเข้ามาช่วงหนึ่ง ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้กลับยอดเยี่ยมเกินคาด ฟังดูสดใหม่และช่วยขับเน้นลีลาการร้องของอาจารย์ทั้งสองท่านออกมาได้อย่างโดดเด่นเป็นพิเศษ

ฝีมือของอาจารย์ทั้งสองท่านยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เมื่อผอ.หลิวและนายกสมาคมซ่งได้ฟังเพลงเต็ม ๆ ต่างก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

แม้แต่ผู้กำกับเกาตี๋เองก็ยังรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเตรียมเพลงสำรองอะไรอีกแล้ว

เวลาสองทุ่ม เสี่ยวฉินนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ด้วยความไม่ค่อยเต็มใจนัก วันนี้การบ้านที่โรงเรียนสั่งคือให้ดูรายการ "สืบสานเปลวเพลิง" ทางช่อง CCTV-3 และพอดูจบแล้วจะต้องเขียนเรียงความบอกเล่าความรู้สึกส่งด้วย

เธอเกลียดรายการทำนองนี้ที่สุด ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด แต่โรงเรียนบังคับให้ดู จะไม่ดูก็ไม่ได้ แถมครูยังจะเอาเรื่องในรายการมาตั้งคำถามในคาบเรียนอีกต่างหาก

เสี่ยวฉินมองโทรทัศน์ที่กำลังนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีน ท่าทีของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนจากความไม่ใส่ใจมาเป็นตั้งอกตั้งใจขึ้นเรื่อย ๆ

"ปิ่นปักผมเตี่ยนชุ่ยอันนี้สวยจัง เข้ากับชุดฮั่นฝูที่เพิ่งซื้อมาใหม่พอดีเป๊ะเลย"

"ปิ่นดอกไม้กำมะหยี่อันนี้ก็สวยมาก อยากได้จัง~"

"ว้าว การแสดงสะเก็ดไฟเหล็กหลอมสวยจังเลย"

ดูไปได้ราวหนึ่งชั่วโมง พิธีกรก็ประกาศว่ารายการต่อไปเป็นการแสดงร่วมกันระหว่างงิ้วหวยจวี้และสมาคมอุปรากรจีน

"งิ้วเนี่ยนะ ของพรรค์นั้นฟังยากจะตาย ฉันฟังไม่รู้เรื่องสักนิด" เสี่ยวฉินลุกขึ้นเตรียมเดินไปล้างแอปเปิลในครัว เพื่อรอให้การแสดงชุดนี้ผ่านพ้นไป