บทที่ 54 The Legend of Zelda The Hyrule Fantasy

บทที่ 54 "The Legend of Zelda: The Hyrule Fantasy"

แซมโดนศัพท์เฉพาะทางกองโตถล่มใส่จนหัวหมุนไปหมด

"สรุปก็คือ... นายจะทำเกมแอ็กชันอาร์พีจีใช่ไหม"

"อืม ก็ทำนองนั้นแหละ"

หลินลี่ซินพยักหน้าพลางพลิกดูภาพสเกตช์ในมือไปมา

หลายคนรู้จักไอพีเซลด้าที่เรียกได้ว่าเป็นอนุสรณ์สถานอันยิ่งใหญ่แห่งประวัติศาสตร์วงการเกม จากผลงานระดับเทพอย่าง "The Legend of Zelda: Breath of the Wild" ที่ทุบทำลายทุกเกมในยุคเดียวกันจนราบคาบ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว หากมองในแง่หนึ่ง ผลงานชิ้นนั้นกลับเป็นการคืนสู่สามัญของซีรีส์เซลด้าต่างหาก

มันได้หวนคืนสู่รากเหง้าดั้งเดิมเหมือนในเวอร์ชันแรกสุด

"The Legend of Zelda: The Hyrule Fantasy"

เกมโอเพนเวิลด์อย่างแท้จริงเกมแรกของโลก

ซีรีส์เซลด้านับเป็นตำนานมาตั้งแต่จุดเริ่มต้น

การถือกำเนิดของมันเปรียบเสมือนเสียงแตรประกาศกร้าว ถึงความพยายามของวิดีโอเกมที่จะนำเสนอการสำรวจอย่างอิสระแบบนอนลิเนียร์ (Non-linear) อีกทั้งยังสั่นคลอนยุคสมัยที่เกมแบบตะลุยด่านเส้นตรงเคยครองความเป็นใหญ่

ทว่าการจะสร้างผลงานชิ้นนี้ออกมาให้ได้ หลินลี่ซินต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงกว่าที่คาดคิดไว้มาก

และหนึ่งในโจทย์ที่ยากที่สุดก็คือแผนที่ตรงหน้านี้นี่เอง

มันใหญ่เกินไป

พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ เซลด้าภาคแรกนั้นแท้จริงแล้วใช้วิธียัดคอนเทนต์ลงไปแบบจัดหนักจัดเต็ม

ไม่อย่างนั้นมันคงไม่กลายเป็นเกมที่ต้องใช้แผ่นฟลอปปีดิสก์หรอก

ลำพังแค่แผนที่โลกเบื้องหน้าก็ปาเข้าไปถึง 128 ฉากแล้ว

เห็นได้ชัดว่าแซมเองก็ตระหนักถึงปัญหานี้ เขาเกาหัวแกรก ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

"ดูเหมือนจะเยอะนะ แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็รับได้อยู่ เกม "Metal Gear" ของพวกเรายังล่อไปตั้ง 200 ด่าน..."

แซมยังพูดไม่ทันจบ หลินลี่ซินก็พลิกแผนที่แผ่นบนสุดออก เผยให้เห็นเนื้อหาของกระดาษแผ่นถัดไป

เดิมทีเขาคิดว่าเนื้อหาหน้าต่อ ๆ ไปคงเป็นแค่ภาพร่างการออกแบบตัวละครหรือมอนสเตอร์

ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของแซม กลับเป็นแผนที่อีกจำนวนมหาศาล

แตกต่างจากแผ่นเมื่อครู่ เพราะฉากในแผนที่แผ่นนี้เห็นได้ชัดว่าอยู่ภายในดันเจี้ยนบางอย่าง

ข้อความที่กำกับไว้ตรงมุมขวาบนก็เปลี่ยนเป็น [แผนที่ดันเจี้ยน 1 (โลกเบื้องหน้า)]

"เดี๋ย..."

แซมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วค่อย ๆ แง้มเปิดมุมกระดาษของแผนที่แผ่นนี้ดู

[แผนที่ดันเจี้ยน 2 (โลกเบื้องหน้า)]

"..."

แผนที่แต่ละแผ่นต่างก็อัดแน่นไปด้วยฉากถึง 128 ฉาก ดันเจี้ยนทั้งหมด 9 แห่ง เมื่อรวมกับแผนที่โลกหลักเข้าไป ก็ปาเข้าไป 10x128 ฉากแล้ว!

แต่แซมกลับพบว่า กองเอกสารหนาเตอะปึกนี้เพิ่งจะถูกเขาพลิกดูไปได้ไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเขาพลิกกระดาษหน้าต่อไป เขาก็ได้เห็นแผนที่อีกแห่งที่มีสไตล์คล้ายคลึงกับดันเจี้ยนแรกมาก

ทว่าการจัดวางผังกลับแตกต่างจากดันเจี้ยนหมายเลขหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

[แผนที่ดันเจี้ยน 1 (โลกเบื้องหลัง)]

"หืม?"

เมื่อเขาเปิดดูแผนที่โลกเบื้องหน้าและเบื้องหลังของดันเจี้ยนใหญ่ทั้ง 9 แห่งจนครบ รวมถึงแผนที่โลกหลักและห้องลับต่าง ๆ เสร็จสิ้น เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นหลินลี่ซินนั่งก้มหน้าก้มตาวาดอะไรต่อมิอะไรอยู่ที่โต๊ะทำงานทั้งวันหรอกนะ

แต่เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่ามันจะเป็นโลกที่มีสเกลยิ่งใหญ่มโหฬารขนาดนี้

นี่มันก้าวข้ามขีดจำกัดที่วิดีโอเกมในอดีตเคยทำได้ไปไกลลิบแล้ว

"เดี๋ยวนะพวก ไอ้นี่มัน..." แซมพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างยากลำบาก "วาดออกมากับสร้างเป็นเกมจริงมันคนละเรื่องกันเลยนะ แรมของ NovaBox ยัดแผนที่ใหญ่ขนาดนี้ไม่ลงหรอกมั้ง?"

แซมเองก็มีส่วนร่วมในการออกแบบเครื่อง NovaBox เช่นกัน ย่อมต้องรู้สเปกฮาร์ดแวร์ของมันเป็นอย่างดี

ด้วยแรมเพียง 64 KB ที่ต่อให้ถือว่าเหนือกว่าคู่แข่งรายอื่นแล้วก็ตาม แต่เมื่อหักลบพื้นที่สำหรับรันระบบเกม กลไก ค่าสถานะ และข้อมูลอื่น ๆ ออกไป แรมที่เหลืออยู่ก็ไม่มีทางโหลดแผนที่ใหญ่โตขนาดนี้แบบเรียลไทม์ได้เลย

ต่อให้ใช้ระบบไทล์แมป (Tilemap) แบบเดียวกับที่พวกเขาใช้ในเกม "Metal Gear" ก็ยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี

แรมและวีแรมมันมีจำกัดนะ

ถ้าเปลี่ยนไปลงตู้เกมอาร์เคด แล้วใช้ชิปประมวลผล 16 บิตที่ล้ำหน้ากว่านี้ ก็อาจจะทำได้เพราะมีพื้นที่แรมรองรับมากกว่า

แต่ทิศทางกลยุทธ์ในปัจจุบันของ GAMENOVA ชัดเจนว่าตั้งใจจะเปลี่ยนผ่านจากตู้เกมอาร์เคดไปสู่ตลาดเครื่องคอนโซลตามบ้าน

"เรื่องนั้นน่ะ ฉันมีวิธีแก้ปัญหาแล้วล่ะ"

เขาเปิดคอมพิวเตอร์ IBM 5170 เครื่องใหม่ที่เพิ่งประกอบขึ้นมา แล้วเรียกเปิดโปรแกรมสำหรับทดสอบ

"นี่คือเทคโนโลยีที่ฉันกับคาร์แมกช่วยกันออกแบบขึ้นมา มันเรียกว่า 'แผนที่ไร้รอยต่อจำแลง' น่ะ"

ทันทีที่หลินลี่ซินบังคับตัวละครให้เดินไปจนสุดขอบแผนที่ หน้าจอเกมก็แสดงเอฟเฟกต์การเลื่อนฉากที่ลื่นไหล เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ฉากใหม่อย่างไร้รอยต่อ

ไม่มีอาการจอดำ และไม่มีการกระตุกระหว่างโหลดเลยแม้แต่น้อย

นี่มันเทคโนโลยีระดับสุดยอดที่แม้แต่ "สตาร์ฟิลด์" ก็ยังทำไม่ได้เลยนะเว้ย! (ล้อเล่นน่า)

อะแฮ่ม... แน่นอนว่าที่ทำแบบนี้ได้ก็เพราะแผนที่ของ "เซลด้า" สร้างขึ้นจากระบบไทล์แมปทั้งหมด ทำให้ตัวเครื่องไม่ต้องรับภาระหนักเวลาโหลดฉาก

แซมหันไปมองคาร์แมกที่กำลังนั่งรัวคีย์บอร์ดเขียนโปรแกรมอยู่ไม่ไกลด้วยความทึ่ง พลางรู้สึกปวดขมับขึ้นมาตงิด ๆ

เด็กสมัยนี้มันเก่งเวอร์วังกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

คาร์แมกสัมผัสได้ถึงสายตานั้น จึงหันขวับมามองทั้งสองคน แล้วกลอกตาใส่แซมไปหนึ่งที

"คุณไม่เข้าใจความยิ่งใหญ่ของหลินเลยสักนิด สำหรับเกมนี้ เรื่องเทคนิคคอมพิวเตอร์มันก็แค่ส่วนประกอบเล็ก ๆ ขี้ปะติ๋วเท่านั้นแหละ"

เขาทอดสายตามองปึกแผนที่บนโต๊ะด้วยแววตาเป็นประกาย

"นี่คือผลงานที่จะมาพลิกโฉมวงการเกม RPG มันคืองานศิลปะแห่งการออกแบบขนานแท้!"

ตอนที่คาร์แมกช่วยหลินลี่ซินออกแบบระบบนี้ เขาก็รู้ซึ้งแล้วว่าอีกฝ่ายต้องการจะสร้างอะไรขึ้นมา

สิ่งนั้นมันไม่ใช่ "เกมผจญภัย" ในแบบที่เขารู้จักเลยสักนิด

แต่มันคืองานศิลปะชิ้นเอกต่างหาก

...

รัฐแคลิฟอร์เนีย เมืองซานตาคลารา สำนักงานใหญ่ของบริษัทไซล็อก

ชิป Z80 รุ่นสั่งทำพิเศษที่ไซล็อกพัฒนาร่วมกับ GAMENOVA ได้พิสูจน์คุณค่าของตัวมันเองบนเครื่อง NovaBox แล้ว

ด้วยความเร็วสัญญาณนาฬิกาที่สูงขึ้นบวกกับแนวคิดการออกแบบใหม่ ทำให้ชิปประมวลผลที่ควรจะตกยุคไปแล้วตัวนี้ ได้กลับมายืนผงาดบนเวทีโลกอีกครั้ง

"คุณหลิน นี่มันเวทมนตร์ชัด ๆ ทั้งที่ชุดคำสั่งถูกตัดทอนออกไปตั้งเยอะ แต่ประสิทธิภาพกลับทำได้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างเหลือเชื่อเลยครับ"

ริชาร์ดเอ่ยปากชมเปาะแบบไม่กั๊ก แถมยังอวยหลินลี่ซินซะเลิศเลอเพอร์เฟกต์

แต่คำพูดของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย เพราะประสิทธิภาพอันน่าทึ่งของชิป Z80 ตัวนี้ ทำเอาทีมวิศวกรของไซล็อกเองยังต้องเดาะลิ้นชื่นชม

ย้อนกลับไปตอนที่หลินลี่ซินหอบเอาพิมพ์เขียวสถาปัตยกรรมสุดพิลึกพิลั่นนั่นมามอบให้ ริชาร์ดยังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าหมอนี่มันออกแบบชิปไม่เป็นหรือเปล่า

ผลิตภัณฑ์ระดับเรือธงของไซล็อกอย่างชิป Z80 นั้น จุดที่พวกเขาภาคภูมิใจที่สุดก็คือสถาปัตยกรรมแบบ CISC

เมื่อเทียบกับคู่แข่งอย่างชิป 8080 ของอินเทลที่มีชุดคำสั่งอันน้อยนิดเพียง 72 คำสั่ง ชิป Z80 ของพวกเขานั้นมีชุดคำสั่งมากถึง 158 คำสั่ง!

การออกแบบเช่นนี้ทำให้ชิปของพวกเขาเขียนโปรแกรมได้ง่ายกว่าผลิตภัณฑ์อื่นในท้องตลาดมาก

เพียงแค่เขียนโค้ดไม่กี่บรรทัด ก็สามารถทำในสิ่งที่ชิป 8080 ของอินเทลต้องใช้โค้ดภาษาแอสเซมบลีหลายสิบหรือหลักร้อยบรรทัดถึงจะทำได้

แล้วผลปรากฏว่าเป็นยังไงล่ะ?

หลินลี่ซินผลักประตูเข้ามาในห้องประชุม แล้วตบฉาดกางแบบดีไซน์ที่หั่นชุดคำสั่งส่วนใหญ่ออกไปจนเหี้ยนลงบนโต๊ะของพวกเขา

สิ่งที่พวกเขาภาคภูมิใจนักหนา ข้อได้เปรียบสำคัญที่เอาชนะอินเทลมาได้ กลับถูกหลินลี่ซินโยนทิ้งไปดื้อ ๆ ซะงั้น

หลินลี่ซินหัวเราะร่วนในใจ สถาปัตยกรรมแบบ RISC จะกลายมาเป็นกระแสหลัก ก็ต้องรอให้มาตรฐานพีซีเป็นที่แพร่หลายซะก่อนนั่นแหละ

แต่ในยุคสมัยนี้ การใช้สถาปัตยกรรม RISC ก็ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องทรมานโปรแกรมเมอร์ชัด ๆ

เพราะมันคือการผลักภาระความซับซ้อนทั้งหมดจากตัวคอมพิวเตอร์ไปให้โปรแกรมเมอร์เป็นคนแบกรับแทน

ทว่าตราบใดที่สามารถก้าวข้ามปัญหาเรื่องความยากในการเขียนโปรแกรมไปได้ RISC นี่แหละคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้พวกเขาสามารถเร่งเครื่องแซงทางโค้งได้สำเร็จ

และหลินลี่ซินก็มีอาวุธลับที่ตอบโจทย์เรื่องนี้อยู่ในมือพอดี

มันคือ "ภาษา N"

(ยังมีต่อนะเออ)