บทที่ 55 ละทิ้งการปั้นค่าสถานะ โอบรับระบบขับเคลื่อนด้วยไอเทม!

บทที่ 55 ละทิ้งการปั้นค่าสถานะ โอบรับระบบขับเคลื่อนด้วยไอเทม!

การออกแบบชิปประมวลผลในยุคนี้มีสารพัดรูปแบบ ยังไม่มีมาตรฐานที่ตรงกัน

ชิปที่เน้นการทำงานอเนกประสงค์อย่างชิป Z80 นั้นมีอยู่ไม่น้อย

แน่นอนว่าก็มีสินค้าระดับล่างที่ฟังก์ชันน้อยและประสิทธิภาพต่ำแต่ราคาถูกอย่าง 6502 เช่นกัน

สิ่งที่หลินลี่ซินทำก็คือ อาศัยความได้เปรียบทางเทคนิคจากสกิล "ศิลปะแห่งภาษา" เพื่อเลี่ยงความจำเป็นที่จะต้องใช้ชุดคำสั่งที่ซับซ้อน

ในเมื่อไม่มีภาษาโปรแกรมระดับสูงที่เหมาะสม งั้นก็เขียนมันขึ้นมาเองซะเลย

"ในมุมมองของผม RISC คือเทรนด์แห่งอนาคต การสร้างชิปประมวลผลสักตัวควรโฟกัสไปที่การทำให้มันทำงานได้เร็วขึ้นและเฉพาะเจาะจงมากขึ้น"

หลินลี่ซินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

"แต่ที่ผมมาวันนี้ ก็เพื่อคุยอีกเรื่องหนึ่ง"

"ผมอยากสั่งทำ CPU แบบ 8 บิตตัวใหม่ ที่มีความเร็วสัญญาณนาฬิกาอย่างน้อย 4.19MHz และนอกจากนั้น อัตราการกินไฟต้องยิ่งต่ำยิ่งดี"

สถาปัตยกรรมชุดคำสั่งแบบย่อเมื่อเทียบกับแบบซับซ้อนแล้ว ยังมีข้อได้เปรียบสำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คืออัตราการกินไฟที่ต่ำกว่า

หลังจากตัดชุดคำสั่งที่เกินความจำเป็นออกไปจำนวนมาก จำนวนชิ้นส่วนประกอบภายในชิปก็น้อยลงตามไปด้วย ทำให้ไม่ต้องสูญเสียทรัพยากรไปหล่อเลี้ยงการทำงานในส่วนนั้น

ริชาร์ดตกตะลึงอยู่ในใจ

ชิปประมวลผลที่มีขนาดเล็กและกินไฟต่ำแบบนี้จะถูกเอาไปใช้กับอุปกรณ์ชนิดไหน ในใจเขาก็พอจะเดาเค้าลางได้บ้างแล้ว

...

ระยะเวลาในการพัฒนาเกมเป็นเรื่องที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย

บางเกมดูเหมือนมีคอนเทนต์มหาศาล แต่ตอนลงมือทำกลับเสร็จไวมาก

แต่บางเกมกลับดูมีฉากน้อยนิด ทว่าต้องใช้เวลามากมายไปกับการออกแบบอัลกอริทึมและปรับสมดุลค่าสถานะ

ซึ่งเซลด้าก็เหมาหมดทั้งสองอย่าง

แซมใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการป้อนข้อมูลแผนที่โลกทั้งหมดลงไปในโปรเจกต์

ส่วนหลินลี่ซินกับคาร์แมกก็วางระบบพื้นฐานของเกมเสร็จไปกว่าเจ็ดแปดส่วนแล้วเช่นกัน

"ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคุณถึงต้องใช้ฟลอปปีดิสก์..."

แซมวาดห้องดันเจี้ยนห้องหนึ่งเสร็จ ก็บิดขี้เกียจเหยียดแขนจนสุด

คอนเทนต์เยอะขนาดนี้ ถ้าใช้ EPROM เก็บข้อมูล ไม่รู้เลยว่าตลับเกมตลับหนึ่งจะต้องขายแพงแค่ไหน

"คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะแซม" คาร์แมกไม่ไว้หน้า เขาปฏิเสธคำพูดลอยๆ ของแซมในทันที

ท่าทีจริงจังเบอร์นี้ทำเอามุมปากของแซมกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ

ให้ตายเถอะ หมอนี่ไม่เพียงแต่มีฝีมือเขียนโปรแกรมขั้นเทพ แต่ยังมีความเข้าใจเรื่องฮาร์ดแวร์ในระดับที่ไม่ธรรมดา แถมฝีมือเล่นเกมก็ไม่ได้กากไปกว่าเขาเลย!

"เอ่อๆ แล้วคุณมีความเห็นว่ายังไงล่ะ"

"ผมว่า... น่าจะเป็นเรื่องการเขียนข้อมูลทับลงไปได้ต่างหาก นั่นคือคุณสมบัติสำคัญที่ EPROM ไม่สามารถแทนที่ได้"

ทั้งสองหันไปมองทางหลินลี่ซิน บนหน้าจอของเขากำลังแสดงภาพที่ดูแปลกตากว่าปกติ

ภาพรวมทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งล่างคือแผนที่เกมที่แซมเป็นคนวาด ส่วนครึ่งบนคือหน้าต่าง UI บนพื้นหลังสีดำสนิท

เมื่อมองแวบแรก สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นสัญลักษณ์รูปสามเหลี่ยมโปร่งตรงกลาง

จากที่หลินลี่ซินบอก เจ้านี่มีชื่อว่า "พลังศักดิ์สิทธิ์รูปสามเหลี่ยม" ซึ่งถือเป็น "เควสต์หลัก" ของเกมภาคนี้

เป้าหมายของผู้เล่นก็คือการรวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์รูปสามเหลี่ยมที่สูญหายไปให้ครบ เพื่อเอาชนะบอสใหญ่ ถือเป็นพล็อตเรื่องการผจญภัยสายหลักที่แสนจะเรียบง่าย

ด้านบนของสัญลักษณ์พลังศักดิ์สิทธิ์รูปสามเหลี่ยม มีกรอบสี่เหลี่ยมสองกรอบวางอยู่

ด้านซ้ายมีกำกับไว้ว่า "Inventory (ช่องเก็บของ)"

ส่วนด้านขวาจะเป็นกรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่กว่า ภายในมีไอคอนบูมเมอแรง ระเบิด ธนู และอื่นๆ วางเรียงอยู่

ขณะที่ด้านล่างจะเป็นค่าสถานะต่างๆ อันซับซ้อน

ตั้งแต่มินิแมปเรดาร์ที่เคยถูกนำมาใช้ในเกม "Metal Gear" ไปจนถึงหลอดพลังชีวิตที่มีรูปแบบการแสดงผลแปลกประหลาด ภาพรวมทั้งหน้าจอจึงเต็มไปด้วยองค์ประกอบที่ซับซ้อนมากมาย

เมื่อได้ยินทั้งสองคนเถียงกัน หลินลี่ซินก็เหลือบตาขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้า

"ถูกต้องเลย มันเป็นไปเพื่อระบบเซฟเกม แต่นอกจากนั้นความจุขนาดใหญ่ของฟลอปปีดิสก์ก็เป็นกุญแจสำคัญเช่นกัน"

สรุปก็คือพูดเหมือนไม่ได้พูด เป็นการแบ่งรับแบ่งสู้ให้เครดิตทั้งสองฝ่ายเท่าๆ กัน

"การจัดการสถานะต่างๆ ในเกมภาคนี้มีความซับซ้อนมาก ขืนใช้ระบบพาสเวิร์ดเซฟเกมแบบที่เราเคยใช้กันมา คงเอาไม่อยู่แล้วล่ะ"

ทั้งสถานะการเคลียร์แต่ละดันเจี้ยน ความเป็นความตายของบอสแต่ละตัว ความคืบหน้าในการเก็บไอเทม ขีดจำกัดพลังชีวิตสูงสุดของลิงก์ รวมถึงจำนวนเงินรูปีที่มีอยู่...

เมื่อมีตัวแปรมากมายรวมกันขนาดนี้ การจะใช้ตัวเลขสั้นๆ สักชุดมาบันทึกความคืบหน้าของเกมจึงเป็นเรื่องที่ไม่สมจริงเลย

มันไม่สามารถบีบอัดข้อมูลโดยไม่สูญเสียรายละเอียดให้เหลือแค่ตัวเลขไม่กี่หลักได้หรอก

และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหลินลี่ซินถึงเพิ่งจะเริ่มลงมือพัฒนาเกม "The Legend of Zelda" หลังจากที่ NovaBox ถือกำเนิดขึ้น

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเกมอาร์เคดกับเครื่องคอนโซลก็คือเรื่องนี้แหละ

เว้นเสียแต่ว่าหลินลี่ซินจะสร้างเทคโนโลยีบัตร IC อย่างบัตร Aime ที่พวกคนเล่นตู้เกม Maimai ในยุคหลังใช้กันขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นในแง่ของการเซฟเกมเพื่อเล่นต่อ ตู้เกมก็ไม่มีทางสู้ PC และเครื่องคอนโซลได้เลย

"จริงด้วยสิ ของเยอะขนาดนี้เซฟเก็บไว้ไม่หมดแน่ๆ แล้วยิ่งถ้าบวกค่าสถานะของลิงก์เข้าไปอีก...เอ๊ะ?"

แซมชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ พินิจพิจารณาภาพบนหน้าจออย่างละเอียด พูดไปได้ครึ่งประโยคก็พลันพบปัญหาบางอย่างเข้า

"ค่าสถานะของลิงก์แสดงผลยังไงน่ะ?"

บนหน้าจอนี้มองไม่เห็นคำอธิบายค่าสถานะที่พบได้ทั่วไปอย่าง 'เลเวล' หรือ 'พลังโจมตี' และ 'พลังป้องกัน' เลยแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่พอจะเฉียดเค้าเรื่องพวกนั้นได้ ก็มีแค่หลอดเลือดรูปหัวใจที่เรียงกันเป็นแถวเท่านั้น

นี่มันทะแม่งๆ แล้ว

มันไม่เหมือนกับเกม RPG ในความเข้าใจของแซมเลยสักนิด

"หลิน คุณลืมออกแบบหน้าต่างค่าสถานะหรือเปล่า? เรื่องนี้ผมถนัดนะ ผมรับผิดชอบส่วนนี้ให้ได้"

แซมเป็นคนชอบเล่นเกม นอกจากวิดีโอเกมแล้ว พวกเกม RPG แบบดั้งเดิมอย่าง D&D เขาก็ไม่พลาดเช่นกัน

ในมุมมองของแซม เกมที่มีระบบแบบ RPG ตัวเอกควรจะมีพัฒนาการเติบโตที่ชัดเจนมาก

โดยปกติแล้วสิ่งนี้จะแสดงออกมาในรูปแบบของเลเวลและตัวเลขค่าสถานะบนหน้าต่าง

ในเวอร์ชันเกมดิจิทัลของ D&D ที่กลุ่มแฟนคลับบางกลุ่มพัฒนาขึ้นมา ก็มีการนำกฎชุดนี้มาใช้อย่างชัดเจน

"การเติบโตของตัวเลขสเตตัสเหรอ? นั่นก็เป็นความคิดที่ดีนะ"

หลินลี่ซินยักไหล่ ถ้าเขาทำเกม "Dragon Quest" การใช้ตัวเลขเป็นตัวขับเคลื่อนเกมย่อมเป็นการออกแบบที่สำคัญ

แต่สิ่งที่เขากำลังทำอยู่คือเซลด้า

"แซม คุณจดแผนที่มาเยอะขนาดนี้ ไม่สังเกตเห็นจุดเด่นอะไรบ้างเลยเหรอ?"

"หือ? อะไรล่ะ?"

"ทุกทิศทาง ทุกเส้นทาง ไม่มีกำแพงขวางกั้นอย่างชัดเจนยังไงล่ะ"

แซมชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกย้อนไปถึงแผนที่ต่างๆ ที่ตัวเองวาด ดวงตาก็เบิกกว้าง

จู่ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่า 'โอเพนเวิลด์ที่แท้จริง' ที่หลินลี่ซินพูดถึงหมายความว่าอะไร

ยกเว้นเส้นทางที่ถูกกั้นด้วยผืนน้ำหรือโดนหินยักษ์ขวางเอาไว้ ทุกหนทุกแห่งล้วนสามารถสัญจรไปมาได้อย่างอิสระ

"เชี่ย... ไม่จริงน่า..."

เขากลอกตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอตรงหน้า จ้องมองแพที่อยู่ในกระเป๋าเก็บของ

"คุณกำลังจะบอกว่า...ผู้เล่นสามารถเลือกเส้นทางผจญภัยของตัวเองได้อย่างอิสระ เพื่อสำรวจความลับในโลกใบนี้งั้นเหรอ?"

"ใช่แล้วล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นแพนี่...เชี่ย! ผมรู้แล้ว นี่คือ 'ข้อจำกัด' ไงล่ะ!"

แซมบรรลุถึงบางอ้อ ลมหายใจเริ่มหอบถี่ขึ้น

แม้แผนที่จะดูเหมือนว่าสามารถสำรวจได้ตามใจชอบ แต่การผ่านพื้นที่ที่ต้องใช้ไอเทมเฉพาะถึงจะไปได้ ก็ถือเป็นการสร้างข้อจำกัดแบบกลายๆ

การเติบโตในเกมนี้ ไม่ใช่การเติบโตทางตัวเลขสเตตัส แต่เป็นการเติบโตของความสามารถ

เมื่อผู้เล่นได้รับความสามารถใหม่ๆ อย่างต่อเนื่อง ความเข้าใจที่เขามีต่อโลกใบนี้ก็จะถูกปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

ชายฝั่งที่ตอนแรกดูธรรมดาไม่มีอะไรน่าสนใจ หลังจากได้แพมาแล้วก็สามารถข้ามทะเลไปยังฝั่งตรงข้ามได้

หน้าผาที่ดูเหมือนจะธรรมดา ก็สามารถใช้ระเบิดเปิดทางเข้าสู่ห้องลับได้!

ถ้าหากการออกแบบของหลินลี่ซินในครั้งนี้ถูกสร้างออกมาได้จริงๆ...

แซมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เสียง 'เอื้อก' ดังสนั่นได้ยินชัดเจนไปทั่วทั้งห้อง

นั่นจะเป็นเกมที่พลิกโฉมความเข้าใจที่คนทั้งโลกมีต่อเกม RPG ไปอย่างสิ้นเชิง

(ยังมีต่อนะ)