บทที่ 61 เกมแบบนี้เด็กเล่นจะไปรู้เรื่องอะไร ต้องผมเล่นนี่สิ

บทที่ 61 เกมแบบนี้เด็กเล่นจะไปรู้เรื่องอะไร ต้องผมเล่นนี่สิ

แค่ขั้นตอนการตั้งชื่อ ก็กินเวลาของพวกเขาทั้งสองคนไปสิบกว่านาทีแล้ว

ทั้งชื่อผู้เล่น ชื่อฟาร์ม วันเกิดผู้เล่น ชื่อของน้องหมา เพศ...

เรียกได้ว่าลงลึกทุกรายละเอียด จุกจิกยิบย่อยสุดๆ

สำหรับคนสองคนที่ชินกับการหยิบจอยสติ๊กขึ้นมาแล้วกดเล่นได้เลย นี่ถือเป็นประสบการณ์ที่โคตรจะทรมาน

ถ้าไม่ใช่เพราะเสียเงินซื้อมาแล้ว ตอนนี้ไมค์คงอยากปิดเกมทิ้งแล้วไปเล่น Street Fighter แทนแน่ๆ

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย? ต่อให้จ้างบริษัทเกมอื่นทำก็คงไม่ออกมาเป็นแบบนี้หรอก!

ในที่สุดก็เข้าเกมมาได้เสียที ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้ถอนหายใจ สิ่งที่โผล่มาตรงหน้ากลับเป็นคัตซีนเปิดเกมอีกฉากหนึ่ง

.? เร็วที่สุด

เอาเถอะ ดูท่าทางกว่าจะได้เริ่มเล่นจริงๆ คงต้องรอกันอีกสักพักใหญ่

คราวนี้จอห์นก็พอจะเข้าใจแล้วว่า คำวิจารณ์ในนิตยสารพวกนั้นหมายความว่ายังไง

ดูท่าจะแย่นิดหน่อยแฮะ

เมื่อฉากเปิดเรื่องดำเนินไป มุมกล้องก็แพนผ่านอาคารสำนักงานคอนกรีตที่มีบรรยากาศสุดอึดอัด ทะลุผ่านคอกทำงานที่ตั้งเรียงรายกันอย่างแออัดยัดเยียด และไปหยุดอยู่ที่ตัวเอกในท้ายที่สุด

"?"

ทั้งสองคนถึงกับอึ้ง คนบ้าที่ไหนเขาสร้างเกมสำหรับเด็กแล้วเปิดเรื่องมาแบบนี้วะเนี่ย?

ตัวเอกบนหน้าจอถอนหายใจออกมา ก่อนจะดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานเปิดออก

ซองจดหมายที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างดีซองหนึ่งวางนิ่งอยู่ข้างในนั้น

"หากคุณกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ คุณคงกำลังเผชิญกับความยากลำบากและเฝ้ารอให้เกิดจุดเปลี่ยน"

ไม่รู้ว่าทำไม ประโยคนี้กลับไปสะกิดความรู้สึกอ่อนไหวลึกๆ ในใจของจอห์นเข้า ทำให้จู่ๆ เขาก็รู้สึกจมูกตื้อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อมองดูชายหนุ่มที่ฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ถูกภาระชีวิตกดทับเสียจนแทบรับไม่ไหว แถมยังมีชื่อ นามสกุล และวันเกิดเดียวกันกับตัวเองเป๊ะๆ จอห์นก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

บ้าจริง ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกอินไปกับบทบาทในเกมซะขนาดนี้ล่ะเนี่ย?

"เมื่อนานมาแล้ว ฉันก็เคยเผชิญกับสถานการณ์แบบเดียวกันนี้ ตอนนั้นฉันมองข้ามสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป..."

"นั่นก็คือความผูกพันระหว่างผู้คน รวมถึงสายสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ"

"ดังนั้นฉันจึงละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วออกเดินทางมายังสถานที่ที่เป็นของฉันอย่างแท้จริง"

...

รถบัสโดยสารทางไกลค่อยๆ จอดเทียบท่าที่หน้าสถานีของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง

"สวัสดี! คุณคือจอห์นใช่ไหม?"

"ฉันชื่อโรบิน เป็นช่างไม้ของที่นี่ นายกเทศมนตรีส่งฉันมารับคุณไปที่บ้านหลังใหม่ ตอนนี้เขาไปทำความสะอาดบ้านรอคุณอยู่ที่นั่นแล้วล่ะ"

"ฟาร์มอยู่ทางนั้น ตามฉันมาสิ"

โรบินสาวผมสีส้มส่งยิ้มพลางอธิบายสถานการณ์ให้ผู้เล่นฟัง

ท่าทางที่ดูสดใสนั้น แตกต่างจากผู้คนในตึกสำนักงานอันแสนอึดอัดก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อมุมกล้องแพนตามไป จอห์นก็ได้เห็นฟาร์มที่คุณปู่ทิ้งเอาไว้ให้เขา

แม้มันจะรกร้างและทรุดโทรม แต่มันก็รอคอยการฟื้นฟูบูรณะให้กลับมามีชีวิตชีวา และเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ฤดูใบไม้ผลิ วันที่ 1

จอห์นจัดการเก็บกวาดเศษซากวัชพืชในฟาร์มคร่าวๆ นำเมล็ดพันธุ์ที่ได้แถมมาหว่านลงดินทีละเมล็ด แล้วรดน้ำอย่างใส่ใจ

แม้จะเหลือพลังกายอยู่อีกไม่มาก แต่จอห์นก็ไม่ได้เข้านอนเพื่อจบวันแรกในทันที เขาเลือกที่จะวิ่งไปเดินเล่นเตร็ดเตร่ในเมืองอย่างสบายอารมณ์

พี่สาวโรบินสามารถช่วยเขาสร้างคอกปศุสัตว์ และอัปเกรดบ้านได้...

ร้านขายของชำก็สามารถซื้อหาเมล็ดพันธุ์เพาะปลูกและของจิปาถะต่างๆ ได้...

จอห์นกำลังทำความรู้จักกับโลกใบนี้อย่างช้าๆ ผ่านมุมมองของเขาเอง

"เดี๋ยวนะ พี่สาวโรบินแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย??"

ไมค์ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ มาตลอดจู่ๆ ก็ร้องลั่นขึ้นมา ทำลายความเงียบสงบและอารมณ์ร่วมที่กำลังดำดิ่งไปจนหมดสิ้น

เขาจับรายละเอียดบางอย่างได้จากบทสนทนาเมื่อครู่นี้

"ไอ้หนุ่มร็อกเกอร์หัวม่วงเมื่อกี้เป็นลูกเลี้ยงของเธอเหรอ??"

บ้าเอ๊ย!

ไมค์แทบอยากจะส่งใบมีดโกนไปขู่ทีมผู้สร้างมันซะเดี๋ยวนี้เลย

ทั้งๆ ที่ในเกมมีระบบจีบสาวกับแต่งงานแท้ๆ แต่กลับสร้างให้พี่สาวคนสวยกลายเป็นตัวละครที่แต่งงานแล้วเนี่ยนะ ทำเกินไปแล้ว!

จอห์นยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

"ดูแกทำหน้าเข้าสิ ฉันกลับคิดว่าพี่สาวแคโรไลน์สวยกว่าตั้งเยอะ ฉันจะต้องแต่งงานกับเธอให้ได้!"

ระหว่างที่พูด แคโรไลน์บนหน้าจอก็ผลักประตูเปิดออก แล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสองของร้านขายของชำ

"ร้านนี้... ตาเจ้าของร้านคนนั้นเป็นคนเปิดสินะ..."

"..."

ทำไมตัวละครหน้าตาดีๆ ถึงแต่งงานกันไปหมดแล้ววะ??

หรือว่าความรักมันจะทำให้คนดูดีขึ้นขนาดนั้นเลยหรือไง??

...

"จ๊อก--"

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหน จนกระทั่งท้องของจอห์นส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ประท้วงด้วยความหิวโหย ทั้งสองคนถึงได้รู้สึกตัวตื่นจากภวังค์

ฟาร์มที่เคยทรุดโทรม หลังจากได้รับการดูแลมาตลอดช่วงค่อนฤดูใบไม้ผลิ ก็กลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อย

พืชผลนานาชนิดปลูกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แตกยอดอ่อนสีเขียวขจี

ส่วนเงินในกระเป๋าของจอห์นก็เพิ่มขึ้นจากไม่กี่ร้อยในช่วงแรกจนเริ่มมีฐานะขึ้นมาบ้าง ถึงขนาดจ้างพี่สาวโรบินให้มาสร้างเล้าไก่เล็กๆ ได้หนึ่งหลัง

"นี่..."

ทั้งสองคนเอ่ยปากขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไมค์บุ้ยปาก เป็นเชิงบอกให้จอห์นพูดก่อน

"เป็นที่ฉันเองหรือเปล่า? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า... เกมนี้มันถูกจริตฉันมาก สนุกเป็นบ้าเลย"

ใครหน้าไหนมันบอกว่านี่เป็นเกมเด็กน้อยให้พวกเด็กๆ เล่นกันวะ?

ให้ตายเถอะ เกือบจะหลงกลพวกนิตยสารไร้จรรยาบรรณพวกนั้นซะแล้ว

ถ้าเขาพลาดเกมนี้ไปเพียงเพราะอ่านบทความแค่ไม่กี่ชิ้นล่ะก็ คงต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ๆ

ประสบการณ์แบบนี้มันแปลกประหลาดจริงๆ

พอมาลองคิดดูดีๆ ปัญหาที่พวกนิตยสารพูดถึงมันก็มีอยู่จริงนั่นแหละ

แต่มันคนละเรื่องกับที่เขาคิดไว้เลย

สิ่งที่ตอนแรกคิดว่าจะทำให้โดนหักคะแนน กลับกลายเป็นจุดเด่นที่เรียกคะแนนบวกให้กับเกมนี้ได้ดีที่สุดซะงั้น

นี่คือต่างโลกที่ดำรงอยู่จริงในอีกฟากหนึ่งของหน้าจอ เป็น "ชีวิตที่สอง" ที่เป็นของเขาเอง

ได้หลีกหนีจากความทุกข์ร้อนในโลกแห่งความเป็นจริง ละทิ้งความกดดันรอบตัว แล้วไปเพลิดเพลินกับโลกยูโทเปียที่แสนจะเรียบง่ายและบริสุทธิ์ที่สุดใบนั้น

แต่ละวันเต็มไปด้วยความคาดหวัง และมีเรื่องให้ทำไม่รู้จักจบจักสิ้น

ถ้าไม่หิวจนหน้ามืดจริงๆ เขาก็คงอยากจะเล่นต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ตลอดกาลเลย

"งั้นแกรู้ไหมว่าฉันอยากจะพูดอะไร?"

ไมค์พยักหน้าเห็นด้วย แล้วถามกลับไป

"ฉันอยากจะบอกว่า... ช่างแม่งนิตยสารให้คะแนนเกมพวกนั้นเถอะ! ไอ้พวกเวรนั่นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกมที่ดีคืออะไร"

ขอแค่พวกมันสละเวลาเพิ่มอีกสักสองสามนาที เพื่อสัมผัสถึงสิ่งที่เกมนี้ต้องการจะสื่อสารออกมาจริงๆ พวกมันก็คงไม่กล้าเขียนบทวิจารณ์น่าขันแบบนั้นลงไปในช่องให้คะแนนอย่างหน้าไม่อายหรอก

พูดแบบไม่เกินจริงเลยนะ ถึงพวกเขาจะเล่นกันมาตลอดทั้งช่วงบ่ายแล้ว แต่ไมค์ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พวกเขายังเพิ่งจะเริ่มต้นได้แค่ผิวเผินเท่านั้น

นี่มันเป็นเกมที่เล่นได้ไปตลอดชีวิตเลยนะ

ตามทฤษฎีแล้ว อายุขัยของมันยืนยาวกว่าเกมอื่นๆ มาก

...

การที่หลินลี่ซินเลือกใช้ธีมของ "Stardew Valley" แทนที่จะเป็นเด็กหนุ่มผู้กอบกู้ฟาร์มตามขนบดั้งเดิมของ "Harvest Moon" ย่อมเป็นเพราะเขาคำนึงถึงรสนิยมความชอบของกลุ่มผู้เล่นในอเมริกาเหนือ

ซึ่งแตกต่างจาก "Harvest Moon" ที่เป็นผลงานจากญี่ปุ่นและเต็มไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบเอเชียอย่างชัดเจน

ผู้สร้าง "Stardew Valley" อย่าง เอริก บาโรน หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ConcernedApe นั้นเป็นชาวอเมริกันขนานแท้

ผลงานทั้งสองเรื่องมีสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ก็มีข้อดีข้อด้อยต่างกันไป

ทว่าถึงแม้จะละทิ้งแก่นการเล่าเรื่องที่อ่อนโยนและสดใสในแบบของ "Harvest Moon" ไป ก็ไม่ได้หมายความว่าผลงานชิ้นนี้จะไม่ได้รับความนิยมในหมู่เด็กๆ หรอกนะ

...

"แกร๊ก"

เสียงกลอนประตูไหวดังขึ้นเบาๆ เอ็มมาสะดุ้งราวกับแมวที่ถูกจับผิดได้ เธอรีบดึงตลับเกม "Wolfenstein" ที่เสียบอยู่บนเครื่องคอนโซลออกด้วยความเร็วแสง แล้วซ่อนมันไว้ในที่ที่วินเซนต์เอื้อมไม่ถึงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

"หม่ามี๊ GAMENOVA ออกเกมใหม่แล้วฮะ"

(ยังมีต่อนะ)