บทที่ 62 เกมที่ดำเนินเรื่องช้าขนาดนี้ไปเอาแฟนคลับเดนตายมาจากไหน

บทที่ 62 เกมที่ดำเนินเรื่องช้าขนาดนี้ไปเอาแฟนคลับเดนตายมาจากไหน?

สำหรับวินเซนต์แล้ว NovaBox เป็นเครื่องเล่นเกมที่ฮิตสุด ๆ ไปเลยจริง ๆ

โดยเฉพาะตอนที่คุณแม่ซื้อตลับเกม "The Legend of Zelda" ให้ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นไม่กี่คนในโรงเรียนที่ได้เล่นเซลด้าตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วงนั้นเขาเลยดูเท่ไม่มีใครเทียบได้

แถมยังมีเกมฟอร์มยักษ์ระดับท็อปอย่าง Tetris อีก วินเซนต์ไม่เคยรู้สึกเลยว่าชีวิตหลังเลิกเรียนของตัวเองจะเติมเต็มได้ขนาดนี้

เพียงแต่...

ต่อให้เกมจะสนุกแค่ไหน แต่ถ้าต้องเล่นทุกวันโดยไม่เปลี่ยนแนวเลย มันก็มีเบื่อกันบ้าง

เด็ก ๆ น่ะนะ ยังไงก็ชอบของใหม่อยู่แล้ว

พูดตามตรง ถ้ามีโอกาส วินเซนต์ก็อยากลองเล่นเกม "Wolfenstein 3D" ที่เพื่อน ๆ อวยกันนักอวยกันหนาดูสักครั้ง

ถ้ามองในแง่ของจำนวนเกม NovaBox เทียบกับอาตาริและนินเทนโดไม่ติดเลยสักนิด

"เกมใหม่เหรอ? เกมอะไรล่ะ?"

เอ็มมาพยายามเก็บซ่อนความตื่นเต้นที่เกือบจะทำลายสถิติของตัวเองเมื่อครู่นี้เอาไว้ เธอสางผมเบา ๆ แล้ววางมาดคุณแม่ผู้แสนอ่อนโยน

"ไม่รู้สิฮะ" วินเซนต์ส่ายหน้า "ผมได้ยินเพื่อนบอกมา ชื่อเกม 'Harvest Moon' ฮะ"

วินเซนต์ขยำชายเสื้อลายทางของตัวเองอย่างประหม่า เขารู้สึกว่าคำขอของตัวเองออกจะมากเกินไปหน่อย แต่ก็ยังเอ่ยปากอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"คุณแม่ฮะ สุดสัปดาห์นี้พาผมไปเดินดูร้านเกมอีกได้ไหมฮะ?"

"ไม่ได้!"

แต่ไม่นึกเลยว่าเอ็มมาจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดโดยไม่ปล่อยให้วินเซนต์ตั้งตัวทันเลยสักนิด

"สุดสัปดาห์นี้พ่อเขาจะพาแกไปปิกนิก ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกซะบ้างนะ จะมัวแต่อุดอู้อยู่ในบ้านตลอดไม่ได้หรอก"

"แต่ว่า..."

"เอาล่ะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมมื้อเย็นให้พวกแกก่อน ไปถามพ่อเขาสิว่าคืนนี้อยากกินอะไร?"

เมื่อเห็นท่าทีที่ดูไม่มีทางต่อรองได้ของเอ็มมา วินเซนต์ก็รู้สึกหงอยไปถนัดตา แต่ก็ทำได้แค่ยอมแพ้

อย่างมากถึงตอนนั้นก็ค่อยไปดูเพื่อนเล่นที่บ้านเอาก็ได้

เอ็มมาแกล้งทำเป็นเดินเข้าไปยุ่งอยู่ในครัว แต่หางตากลับเหลือบมองจนวินเซนต์เดินออกไป ถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

จะพามันไปร้านเกมด้วยไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่!

...

เที่ยงวันต่อมา

วินเซนต์ถูกพ่อขับรถพาไปสวนสาธารณะตั้งแต่เช้าตรู่ทั้งที่ยังหาววอด ๆ

เอ็มมาแอบแหวกมู่ลี่ดูอย่างมีพิรุธ พอเห็นรถแล่นหายไปสุดซอยหมู่บ้าน เธอก็รีบเปลี่ยนชุดลำลองอย่างรวดเร็ว แล้วขับรถอีกคันพุ่งทะยานตรงไปยังร้านเกม

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ภายในร้านคึกคักเป็นพิเศษ

ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวายไปหมด มองไปทางไหนก็เจอแต่คนเบียดเสียดกัน

แต่ความอึกทึกเหล่านั้นกลับหยุดชะงักลงทันทีที่เอ็มมาในชุดสวมแว่นกันแดดปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตู ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมร้านอยู่นานหลายวินาที

ฮันเตอร์ หัวโจกของเด็ก ๆ กำลังเขย่งเท้าเอื้อมหยิบแผ่นดิสก์บนชั้นวาง พอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศในร้านที่เปลี่ยนไปก็หันขวับไปมอง แล้วก็ได้เห็นบุคคลสุดโหดที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"ค...คุณแม่ซาตานมาแล้ว!!!"

เมื่อได้ยินเสียงของฮันเตอร์ จอห์นที่กำลังจ่ายเงินค่าแผ่นดิสก์เกม "The Legend of Zelda" ก็สะดุ้งโหยง ก่อนจะเบนสายตาไปมอง 'ตารางอันดับระดับภูมิภาค' บนผนัง

ไอดีที่ชื่อ 'คุณแม่ซาตาน' ปรากฏหราอยู่บนอันดับหนึ่งของตารางเกม "Wolfenstein 3D"

แม้แต่ในตารางอันดับจอยปืนแสง เธอก็ยังรั้งอันดับสามเอาไว้ได้

ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง!

ทุกครั้งที่ผู้หญิงระดับตำนานคนนี้โผล่มาที่ร้านเกม เธอมักจะนำสถิติใหม่ที่เว่อร์วังกว่าเดิมมาด้วยเสมอ

"คุณแม่ซาตาน! ได้โปรดสอนผมเล่น 'Wolfenstein' ทีเถอะฮะ! ผมติดอยู่ด่านสามโหมดยากมาตั้งนานแล้ว"

ฮันเตอร์พาลูกสมุนเด็กกะโปโลกลุ่มหนึ่งเบียดเสียดเข้าไปหาเอ็มมา ก่อนจะเอ่ยปากอ้อนวอนอย่างประจบประแจง

"หลบไป ไปเล่น 'The Legend of Zelda' ของพวกแกนู่น 'Wolfenstein' ใช่เกมที่พวกแกจะเล่นรู้เรื่องหรือไง?"

เอ็มมาเบ้ปาก วางมาดความเป็นยอดฝีมือ สะบัดชายเสื้อแล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์

ท่ามกลางสายตาอันเลื่อมใสศรัทธาของใครหลายคน เธอล้วงเอาแผ่นดิสก์เกม 'Wolfenstein' ออกมาจากกระเป๋า แล้วตบลงบนโต๊ะอย่างสง่างาม

"เจ้าของร้าน ช่วยอัปโหลดสถิติให้ฉันทีสิ"

"ร้ายกาจมาก คุณแม่ซาตาน ทำลายสถิติอีกแล้วเหรอ?"

ผู้จัดการร้านเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง พลางรับแผ่นดิสก์ไปเสียบเข้ากับเครื่องแฟกซ์ เพื่อซิงก์สถิติไปยังสำนักงานใหญ่ของ GAMENOVA

"เรียกฉันว่าเอ็มมาเถอะ" เอ็มมาถอดแว่นกันแดดออก กวาดสายตามองไปตามชั้นวาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ 'Harvest Moon' "นั่นคือเกมใหม่ที่พวกเขาเพิ่งออกงั้นเหรอ?"

"คุณหมายถึง 'Harvest Moon' เหรอ? เป็นของ GAMENOVA นั่นแหละ แต่กระแสตอบรับไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ"

"กระแสตอบรับไม่ดี?"

เอ็มมาชะงักไปเล็กน้อย ในฐานะแฟนพันธุ์แท้อันดับหนึ่งของ 'Wolfenstein' (อย่างน้อยก็ในละแวกนี้) เธอรู้ดีว่าฝีมือของทีมพัฒนา GAMENOVA นั้นร้ายกาจแค่ไหน

เกมฮิตถล่มทลายพวกนั้นล้วนมาจากสตูดิโอของพวกเขาทั้งนั้น

เธอไม่เชื่อหรอกว่า GAMENOVA จะมีผลงานที่กระแสตอบรับแย่ ๆ ออกมาได้

"ใช่แล้วล่ะ นี่ไง คุณดูที่นิตยสารเล่มนี้เขียนสิ"

ผู้จัดการร้านยักไหล่ หยิบนิตยสารจากชั้นวางมาเปิดแล้ววางแผ่ลงบนโต๊ะ

เอ็มมากวาดสายตาอ่านคร่าว ๆ ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง

"พูดง่าย ๆ ก็คือเกมเล่นขายของอิเล็กทรอนิกส์สำหรับเด็กงั้นสิ? ถ้างั้นก็เยี่ยมเลย เอามาให้ฉันตลับหนึ่งสิ"

นี่มันเข้าทางพอดีเลย นิสัยนุ่มนิ่มเรียบร้อยอย่างลูกชายของเธอ ต้องเหมาะกับเกมนี้แน่ ๆ

"ฮันเตอร์ นายดูคุณแม่ซาตานสิ ดูเหมือนเธอจะซื้อ 'Harvest Moon' ไปตลับหนึ่งนะ"

"ตื่นเต้นไปได้ ก็คงซื้อไปให้ลูกชายเธอนั่นแหละ"

"พ่อของนายบอกว่าวันนี้อนุญาตให้ซื้อตลับเกมได้หนึ่งตลับไม่ใช่เหรอ ฮันเตอร์ นายไม่คิดจะซื้อ 'Harvest Moon' สักตลับหรือไง?"

"ฉันไม่เอาหรอก" ฮันเตอร์เบ้ปาก "นั่นมันเกมปัญญาอ่อนสำหรับเด็กเล่น ไม่เห็นจะเจ๋งตรงไหนเลย"

เกมเล่นขายของปัญญาอ่อนขนาดนั้น เขาจะไปเล่นได้ยังไง?

ขืนโดนเพื่อนเอาไปล้อกันให้แซด ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตของเขาคงป่นปี้หมดพอดี

...

เอ็มมาถือ 'Harvest Moon' ที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างสวยงามกลับมาถึงบ้าน

วินเซนต์ยังไปปิกนิกอยู่ข้างนอก กะคร่าว ๆ ว่าคงยังไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้

"ฮ้า..."

แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องผ่านหน้าต่างลงมาอาบไล้เรือนร่าง ทำให้เธอยืดตัวบิดขี้เกียจยาว ๆ

ปกติแล้วเวลาแบบนี้ เธอจะแอบเล่น 'Wolfenstein' เพื่อปั่นสถิติ

แต่เพิ่งจะทำลายสถิติไปหมาด ๆ เอ็มมาเลยตัดสินใจพักสักหน่อย หาอย่างอื่นทำเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง

"จะว่าไป ก็ไม่ได้ดูละครน้ำเน่ามาตั้งนานแล้วนะเนี่ย"

เอ็มมาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ซื้อ NovaBox เข้าบ้านมา เวลาตามดูซีรีส์ของเธอก็ลดลงไปเยอะมาก

ขณะกำลังจะเปลี่ยนสัญญาณทีวีไปเป็นเสาอากาศ หางตาของเอ็มมาก็เหลือบไปเห็น 'Harvest Moon' ที่อยู่ในถุงพอดี

ไหน ๆ ก็หาอะไรทำฆ่าเวลาอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้น... ลองเล่นแทนวินเซนต์ดูก่อนดีไหมนะ?

...

บนโลกใบนี้ ไม่เคยมีเกมไหนเหมือนกับ 'Harvest Moon' มาก่อนเลย เกมที่ยิ่งเวลาผ่านไป กระแสวิจารณ์ก็ยิ่งพลิกกลับตาลปัตรอย่างมหาศาล

ณ สำนักพิมพ์ของนิตยสารเกมชื่อดัง 'elernigame' บรรณาธิการบริหารนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มหน้าผาก

บทความเรื่อง 'GAMENOVA หมดมุก' นั่น พวกเขาเป็นคนจุดประเด็นตีพิมพ์ออกมาเอง

ก็ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้จ่ายเงินให้ พวกเขาจึงเขียนเอาสนุกเรียกกระแสไปตามระเบียบ

แต่ตอนนี้ผลกรรมกำลังตามสนองแล้ว

ตั้งแต่บทความนั้นถูกเผยแพร่ออกไป แทบจะทุกวันพวกเขาจะได้รับจดหมายร้องเรียนทยอยส่งเข้ามา ด่าทอว่าการประเมินของพวกเขาไม่เป็นกลางเอาเสียเลย

แถมยังมีแนวโน้มว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย

แม่งเอ๊ย นี่มันยังไม่เป็นกลางอีกเหรอ? ไอ้ของพรรค์นั้นมันไม่สนุกจริง ๆ นี่หว่า!

ช่วงต้นเกมดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เหมือนกับผ้าพันเท้าของหญิงชราที่ทั้งเหม็นทั้งยาวเฟื้อยน่ารำคาญ

ไอ้เกมพรรค์นี้มันไปมีแฟนคลับเดนตายเยอะแยะขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??

(ยังมีต่อ)