บทที่ 64 ผู้สร้าง Heroes of Might and Magic

บทที่ 64 ผู้สร้าง "Heroes of Might and Magic"

เมื่อพูดถึงเกม RPG สำหรับเกมเมอร์ยุคใหม่แล้ว สามไอพีแรกที่พวกเขานึกถึง หลายคนคงให้คำตอบตรงกัน

สามเกม RPG ระดับชาติของญี่ปุ่น: "The Legend of Zelda", "Final Fantasy" และ "Dragon Quest"

แต่ในยุคที่สตูดิโอลาเรียนยังไม่ก่อตั้ง ยุคที่ซีรีส์ "Baldur's Gate" และ "Divinity: Original Sin" รวมถึงเกม RPG อื่น ๆ ยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมา ฝั่งตะวันตกก็มีสามเกม RPG หัวหอกของตัวเองเช่นกัน

โจ แวน คาเนเกม กำลังหยิบพิซซ่าชิ้นสุดท้ายในกล่องขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างก็กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่

เสียงออดประตูดังขึ้นกะทันหัน

สถานการณ์แบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

แม้ว่าบริษัท NW ของพวกเขาจะก่อตั้งมาได้ปีกว่าแล้ว แต่เวลาส่วนใหญ่กลับหมดไปกับการรับจ้างพัฒนาเกมเอาท์ซอร์สเพื่อหาเงินทุนหมุนเวียน

น้อยครั้งมากที่จะมีคนมาเยี่ยมเยือนถึงที่แบบวันนี้

เขารีบเช็ดคราบมันบนมือกับกางเกงยีนส์ ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูบ้าน

หลินลี่ซินมองนักพัฒนาเกมหนุ่มผิวขาวผมแสกข้างตามมาตรฐานคนอเมริกันตรงหน้า ในแววตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

ตา JV คนนี้... ทำไมหน้าต่างค่าสถานะถึงไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้ล่ะ??

[Jon Van Caneghem]

[การประเมินโดยรวม]: A (คนเก่งในทุกความหมาย)

[การพัฒนาโปรแกรม]: 97 (ค่าการเติบโต: A+)

[การเขียนสคริปต์]: 65 (ค่าการเติบโต: B+)

[การออกแบบกราฟิก]: 71 (ค่าการเติบโต: B+)

[การแต่งเพลง]: 52 (ค่าการเติบโต: B-)

[เทคนิคการแพทย์]: 99 (ค่าการเติบโต: A+)

[บริหารและการเงิน]: 22 (ค่าการเติบโต: E)

เดี๋ยวสิ ทำไมถึงมีค่าการแพทย์สูงขนาดนี้ล่ะ?

หลินลี่ซินเกาหัวด้วยความสงสัย สายตามองข้าม JV เข้าไปในบ้าน ปราดเดียวก็เห็นปริญญาเอกด้านการแพทย์แขวนอยู่บนผนัง

"?"

ด็อกเตอร์ด้านการแพทย์ผันตัวมาเอาดีด้านคอมพิวเตอร์งั้นเหรอ? แคลิฟอร์เนียเป็นดินแดนที่รวมคนเก่งไว้จริง ๆ

"สวัสดีครับ? คุณคือ...?"

เสียงของคาเนเกมขัดจังหวะความคิดของหลินลี่ซิน เขาถึงได้สติกลับมาและหยิบนามบัตรของตัวเองออกมา

"สวัสดีครับคุณคาเนเกม ผมหลินลี่ซิน เจ้าของ GAMENOVA ครับ"

"พรวด!"

น้ำลายที่ปนไปด้วยไส้กรอก เบคอน และชีสที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดดีแทบจะพ่นใส่หน้าหลินลี่ซิน

คาเนเกมตาแทบถลน จ้องมองนามบัตรในมือเขม็ง แล้วเงยหน้ามองหลินลี่ซินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"จะ... จะ... เป็นคุณจริง ๆ เหรอครับ! ลูกพี่ ผมเป็นแฟนคลับคุณนะลูกพี่"

สำหรับคาเนเกมแล้ว วันนี้ถือเป็นวันสำคัญที่ความฝันกลายเป็นจริงอย่างแน่นอน

การก่อตั้งบริษัท NW เมื่อปีที่แล้ว เป็นเพราะได้รับความประทับใจจากรุ่นพี่ใหญ่สองคนในวงการเกม RPG และความหลงใหลในวิดีโอเกมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สำหรับคนรักเกม RPG แล้ว "The Legend of Zelda" ถือเป็นผลงานระดับเทพที่ต้องลองเล่นให้ได้อย่างแน่นอน

แม้ว่าผลงานชิ้นนั้นจะห่างไกลจากคำว่า RPG ในความเข้าใจของเขามาก แต่ก็มอบประสบการณ์ที่น่าจดจำไม่แพ้กัน

ในใจของคาเนเกม GAMENOVA คือผู้นำอุตสาหกรรมที่น่ายกย่องและเป็นรุ่นพี่ใหญ่ที่แท้จริง

แล้วบอสใหญ่ของ GAMENOVA ก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขา!

มาแบบกะทันหันสุด ๆ!

หลินลี่ซินอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็เข้าใจ

ตอนนี้คือปี 1985 อย่าว่าแต่เกมระดับเทพในยุคหลังอย่าง "Heroes of Might and Magic" เลย แม้แต่ "Might and Magic" หนึ่งในสามเกม RPG ระดับตำนานของฝั่งตะวันตกก็ยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำ

'ปรมาจารย์ JV' ในอนาคตคนนี้ ตอนนี้ยังเป็นแค่เด็กใหม่ป้ายแดงที่เพิ่งเข้าวงการอย่างแท้จริง

โอ้โห ส้มหล่นอีกแล้ว

"คุณคาเนเกมครับ ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้คุณกำลังเตรียมพัฒนาเกม RPG อยู่เหรอครับ?"

คาเนเกมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงอย่างชัดเจน

สถานการณ์อะไรเนี่ย ถามเรื่องนี้ทำไมกัน?

หรือว่า?

โอ้โห หรือว่าจะส้มหล่น?

"อะแฮ่ม" เขาปรับอารมณ์ให้สงบลง พยายามทำตัวให้ดูสุขุมขึ้นมาบ้าง "ใช่ครับคุณหลิน ผมตั้งชื่อมันว่า 'Might and Magic'"

"ถ้าเป็นไปได้ ผมขอดูหน่อยได้ไหมครับ?"

"แน่นอนครับ!"

คาเนเกมตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเลย

พูดกันตามตรง บริษัทใหญ่อย่าง GAMENOVA ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องมาลอกเลียนผลงานของคนตัวเล็ก ๆ อย่างเขา

ถึงจะอยากเอาไปเป็นไกด์ไลน์ แต่ไอ้ที่เขามีตอนนี้มันก็เป็นแค่โปรเจกต์หยาบ ๆ ที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างด้วยซ้ำ

เขาพาหลินลี่ซินเดินเข้าไปในบ้าน ที่บอกว่าเป็นบริษัทน่ะ จริง ๆ แล้วก็คือที่พักของเขากับมาร์ก คาลด์เวลล์ เพื่อนของเขานั่นแหละ

"คุณหลินครับ ผลงานชิ้นนี้ผมพัฒนาด้วยตัวเองคนเดียวมาเกือบสองปีแล้ว ถ้าทุกอย่างราบรื่น ปีหน้าน่าจะเสร็จสมบูรณ์ครับ"

"คุณพัฒนาคนเดียวทั้งหมดเลยเหรอ?" หลินลี่ซินมองกองเอกสารออกแบบเกมที่วางระเกะระกะอยู่เต็มโต๊ะด้วยความประหลาดใจ

ในนั้นมีตั้งแต่บท เนื้อเรื่อง ภาพร่างดีไซน์ แผนงาน ไปจนถึงโน้ตเพลง

ถ้าทั้งหมดนี้เจวีทำเองคนเดียว เขาถือว่าเป็นบุคลากรที่เก่งกาจและมีความสามารถรอบด้านเลยทีเดียว

หลินลี่ซินเดินไปที่โต๊ะ มองดูแผนที่อันกว้างใหญ่ตระการตาแผ่นนั้น

ซีรีส์ "Might and Magic" ได้สร้างหนึ่งในโลกแฟนตาซีตะวันตกที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์ขึ้นมา นั่นก็คือ 'ทวีปเอ็นรอธ'

แม้ว่าในยุคหลังชื่อเสียงของมันอาจจะเทียบไม่ติดกับไอพีระดับโลกอย่าง 'อาเซรอธ' หรือ 'มิดเดิลเอิร์ธ' แต่ในยุคทองของเกม RPG ฝั่งตะวันตก มันคือโลกที่ทำให้ผู้คนหลงใหลได้มากที่สุด

"น่าทึ่งมากครับ"

หลินลี่ซินอุทานออกมาจากใจจริง

ในยุคนี้ การก้มหน้าก้มตาเขียนโปรแกรมด้วยภาษาแอสเซมบลีตัวคนเดียวเพื่อพัฒนาผลงานชิ้นหนึ่งนานถึงสามปี ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะประสบความสำเร็จ

ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นขนาดนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องสำเร็จทั้งนั้น

ความจริงแล้ว เกม RPG ฝั่งตะวันตกเลือกเดินบนเส้นทางเกมโลกเปิดเร็วกว่าญี่ปุ่นเสียอีก การสำรวจดันเจี้ยน มุมมองบุคคลที่หนึ่ง และโลกเปิดกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของเกม RPG ฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นสิ่งที่หลงเหลือมาจากยุคทองนี้นี่เอง

"คุณหลินชมเกินไปแล้วครับ..."

คาเนเกมเกาหัวด้วยความเขินอาย เขาเปิดคอมพิวเตอร์ Apple II บนโต๊ะ แล้วเปิดให้ดูหน้าจอระบบต่อสู้แบบเทิร์นเบสที่ดูเรียบง่าย

"ผมได้รับแรงบันดาลใจจากรุ่นพี่หลาย ๆ ท่าน ถึงได้ตัดสินใจพัฒนาเกมนี้ขึ้นมาครับ"

หลินลี่ซินย่อมรู้ดีว่ารุ่นพี่ที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงใคร เพราะเดี๋ยวเขาก็ต้องไปพบกับคนพวกนั้นเหมือนกัน

เขามองดูเครื่อง Apple II เครื่องนี้ พลางนึกถึงตอนที่คาร์แมกก็มีความผูกพันกับคอมพิวเตอร์รุ่นนี้ไม่น้อย

ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะ Apple II เป็นคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่มีผู้ใช้งานมากที่สุดในยุคนี้ และเป็นแชมป์แบบไร้ข้อกังขาในเรื่องส่วนแบ่งการตลาด

ส่วนเครื่อง 64 ส่วนใหญ่ยังคงถูกมองว่าเป็นเครื่องเกมแบบอเนกประสงค์มากกว่า

"คุณคาเนเกมครับ... เคยคิดที่จะพัฒนาเกมสำหรับเครื่องเกมจริง ๆ บ้างไหมครับ?"

คาเนเกมชะงักไป

ตั้งแต่วินาทีที่เห็นหลินลี่ซิน เขาก็พอจะเดาอยู่ในใจได้แล้ว

แต่พอได้ยินหลินลี่ซินถามประโยคนี้ออกมาจากปากจริง ๆ เขาก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

"ผมยินดีครับ! คุณหลิน! โปรดรับผมเข้า GAMENOVA ด้วยเถอะครับ!"

"??"

หลินลี่ซินพูดค้างอยู่แค่นั้น แทบจะสำลักความกระตือรือร้นของคาเนเกม

"เอ่อ... ความจริงผมอยากจะถามว่า คุณมีแผนที่จะมาเซ็นสัญญาเป็นสตูดิโอผู้พัฒนาภายนอกของ GAMENOVA ของเราไหมครับ?"

เขารีบหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋า

ถึงแม้เจวีจะเป็นตัวท็อปในด้านเทคนิคอย่างแท้จริง แต่ถ้าดูจากค่าสถานะ 'บริหารและการเงิน' ของเขาก็พอจะมองออกว่า เขาไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องการบริหารธุรกิจเลย

สัญญาและร่างข้อตกลงกองโตพวกนี้ทำเอาเขาถึงกับปวดหัวตึ้บ

เขารีบเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ตรวจสอบด้วยซ้ำว่ามีข้อสัญญาที่หมกเม็ดเอาไว้หรือเปล่า

ทั้งสองคนบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์ โดยต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกเหมือนตัวเอง 'ได้ส้มหล่น' ชิ้นใหญ่ใส่เข้าอย่างจัง

ก่อนจากกัน คาเนเกมมองหลินลี่ซินด้วยสายตาหวานเยิ้มเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พลางเอ่ยถามว่า

"คุณหลินครับ ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมคุณถึงเลือกผมเป็นหุ้นส่วนธุรกิจ แทนที่จะเป็น 'Ultima' ล่ะครับ?"

"หืม? ใครบอกว่าผมจะไม่ไปหาพวกเขาล่ะครับ? เดี๋ยวผมก็กำลังจะไปรัฐเท็กซัสแล้ว"

(ยังมีต่อนะ)