บทที่ 65 เกม RPG ทั่วหล้าล้วนตกอยู่ในกำมือ

บทที่ 65 เกม RPG ทั่วหล้าล้วนตกอยู่ในกำมือ

หากถามว่าใครคือคนบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการเกมฝั่งยุโรปและอเมริกา คำตอบนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจน

แน่นอนว่าต้องเป็นอาตาริ

แต่อาตาริได้ทำลายเพียงแค่อดีตของวงการเกมฝั่งตะวันตกเท่านั้น

ทว่ายังมีอีกบริษัทหนึ่งที่บัดซบยิ่งกว่า เพราะพวกมันได้ทำลายอนาคตของวงการเกมฝั่งตะวันตกไปจนหมดสิ้น

นั่นก็คือบริษัท อีเอ (EA)

เวสต์วูด, ป๊อปแคป, ออริจินซิสเต็มส์...

ถ้าชื่อบริษัทเหล่านี้ยังฟังดูไม่คุ้นหูละก็ ผลงานชิ้นเอกของพวกเขาต้องเรียกได้ว่าโด่งดังระดับโลกเลยทีเดียว

ไม่ว่าจะเป็นซีรีส์ Command & Conquer และ Red Alert ของค่ายเวสต์วูด

Plants vs. Zombies ของค่ายป๊อปแคป

รวมไปถึงเกม "Ultima" ของค่ายออริจินซิสเต็มส์ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเกม RPG ฝั่งตะวันตก

สตูดิโอชั้นยอดหลายแห่งถูก EA เข้าซื้อกิจการ และสุดท้ายก็ต้องปิดตัวลงด้วยข้ออ้างที่เรียกว่า 'การปรับเปลี่ยนกลยุทธ์'

ค่ายเกมที่ห่วยแตกที่สุดในโลกแห่งนี้แทบจะทำลายอนาคตของอุตสาหกรรมเกมฝั่งตะวันตกด้วยตัวของมันเองเพียงลำพัง

ทว่า EA ในเวลานี้ เพิ่งจะเป็นเพียงบริษัทที่เริ่มต้นตั้งไข่มาได้แค่สองปีเท่านั้น

แม้ว่าตอนนี้จะมีเกมฟอร์มยักษ์ยอดฮิตหลายเกมและมีเครื่องจักรทำเงินอย่าง "EA Sports" แล้วก็ตาม แต่ก็ยังอีกยาวไกลกว่าที่มันจะกลายเป็นค่ายเกมยักษ์ใหญ่จอมอันธพาลในอนาคต

...

ออสติน รัฐเท็กซัส

ตั้งแต่วินาทีที่หลินลี่ซินได้พบกับริชาร์ด แกรริออต เขาก็รู้ทันทีว่าชายคนนี้คือยอดฝีมืออย่างแท้จริง

อย่างน้อยก็ดูมีราศีความเป็นผู้นำมากกว่าแคนแฮมเสียอีก

แม้จะเพิ่งอายุ 26 ปี แต่หน้าผากกลับสะท้อนแสงเงาวับ จนมองไม่เห็นแนวไรผมจากด้านหน้าอีกแล้ว

ส่วนเรื่องค่าสถานะ นอกเหนือจากทักษะด้านการแพทย์แล้ว เขาก็ถือเป็นบุคลากรที่มีความสามารถรอบด้านแทบจะเป็นหกเหลี่ยมเต็มกราฟ

"ลอร์ดบริติช! ดีใจมากที่ได้พบคุณ ถือว่าผมตามติ่งสำเร็จแล้วล่ะครับเนี่ย"

หลินลี่ซินเอ่ยฉายาในวงการของแกรริออตออกมาเพื่อทักทายอย่างเป็นกันเอง

"พูดยากนะ ผมว่าผมต่างหากที่ตามติ่งสำเร็จน่ะ"

ริชาร์ดหัวเราะฮ่า ๆ เขารู้สึกถูกชะตากับหลินลี่ซินราวกับรู้จักกันมานาน

"คุณหลิน คุณอยากให้พอร์ตเกม "Ultima IV" ที่พวกเรากำลังพัฒนาอยู่ ไปลงเครื่อง NovaBox ใช่ไหมครับ?"

คำขอนี้ไม่ได้ถือว่ามากเกินไปนัก เพราะอันที่จริงซีรีส์ "Ultima" ก็รองรับการเล่นข้ามแพลตฟอร์มมาตั้งแต่เริ่มแรกอยู่แล้ว

แม้แต่เกม "Ultima" ภาคแรกที่วางจำหน่ายในปี 1980 ก็ยังรองรับทั้ง Apple II, เครื่อง 64, DOS, MSX และเครื่อง PC กระแสหลักอื่น ๆ

การพอร์ตเกมลงเพิ่มอีกสักแพลตฟอร์ม ไม่เพียงแต่จะไม่ใช่เรื่องแย่ ทว่ายังเป็นโอกาสที่จะทำให้เกมของพวกเขาขายได้มากขึ้นอีกด้วย

ต่อให้วันนี้หลินลี่ซินไม่ได้มาหาเขา เขาก็เตรียมตัวที่จะไปเยือน GAMENOVA เพื่อซื้อลิขสิทธิ์สำหรับการเป็นนักพัฒนาค่ายเธิร์ดปาร์ตี้อยู่แล้ว

ถ้านับรวมยอดผู้ใช้งานเครื่อง NES และ NovaBox เข้าด้วยกัน เกม "Ultima" จะต้องทำยอดขายได้ทะลุเป้ากว่าที่ผ่าน ๆ มาอย่างแน่นอน

เดี๋ยวก่อน

พอคิดมาถึงตรงนี้ ริชาร์ดก็ตระหนักได้ถึงปัญหาที่ซ่อนอยู่ทันที

การที่หลินลี่ซินดั้นด้นมาหาเขาถึงที่ คงไม่ใช่แค่เรื่องง่าย ๆ แค่นี้แน่

"คุณหลิน... คุณอยากจะให้ "Ultima" เซ็นสัญญาเป็นเกมเอ็กซ์คลูซีฟสำหรับ NovaBox อย่างนั้นเหรอครับ?"

มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่พอจะอธิบายเรื่องทั้งหมดได้

การแข่งขันที่ดุเดือดทั้งในที่ลับและที่แจ้งระหว่าง NES กับ NovaBox นั้น ใครที่มีตาก็คงมองออก

หลินลี่ซินเองก็คงอยากจะจัดการคู่แข่งรายนี้ให้พ้นทางโดยเร็วที่สุดเช่นกัน

มิน่าล่ะถึงได้มาหาด้วยตัวเอง

แต่พอคิดตกในจุดนี้ ริชาร์ดกลับรู้สึกลังเลขึ้นมา

การเป็นเกมเอ็กซ์คลูซีฟ หมายความว่าเขาจะต้องยอมทิ้งตลาดที่กว้างใหญ่พอกันอย่าง NES รวมถึงตลาดอันมหาศาลของผู้เล่นฝั่ง PC ต่อให้เป็นเพราะอยากเข้าร่วมกับ GAMENOVA แต่มันก็ดูจะได้ไม่คุ้มเสียเลย

"เอ็กซ์คลูซีฟเหรอ? ไม่ ๆ ๆ คุณริชาร์ด ผมแค่อยากจะเชิญทางออริจินซิสเต็มส์มาเป็นค่ายเธิร์ดปาร์ตี้ของเราเท่านั้นเองครับ"

"หืม? คุณไม่กังวลเรื่องพวกนินเทนโดเหรอครับ?"

"ทำไมผมต้องไปกังวลกับเครื่องเกมที่แสดงผลบนหน้าจอพร้อมกันได้สูงสุดแค่ 13 สี แล้วก็มีซีพียูความเร็วแค่ 1.8 เมกะเฮิรตซ์ด้วยล่ะครับ?"

หลินลี่ซินผายมือออก พร้อมกับแสดงท่าทีว่าไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"บนโลกใบนี้ มีเพียง NovaBox เท่านั้นแหละครับที่มีศักยภาพพอจะถ่ายทอดโลกอันกว้างใหญ่ของ "Ultima" ออกมาได้"

กลุ่มคนที่เล่นเครื่อง NES อาจจะรับไม่ได้กับความฮาร์ดคอร์ของเกม RPG แบบดั้งเดิม และอาจจะไม่ชอบสไตล์ภาพที่ดูดิบเถื่อนของมันด้วยซ้ำ

แต่ NovaBox นั้นต่างออกไป

เพราะฐานผู้เล่นหลักของเครื่องนี้ ก็คือเหล่าฮาร์ดคอร์เกมเมอร์กลุ่มนี้นี่แหละ

ต่อให้ต้องควักเงินซื้อ ผู้เล่นก็ย่อมอยากได้ "Ultima" เวอร์ชันจัดเต็ม หรืออาจจะถึงขั้นเหนือกว่าเวอร์ชัน PC ไปเลย มากกว่าจะยอมทนเล่นเวอร์ชันโดนหั่นเนื้อหาบนเครื่อง NES

...

หลินลี่ซินไม่ต้องออกแรงอะไรมากมาย สองในสามค่ายเกม RPG ระดับบิ๊กทรีของฝั่งตะวันตกก็ตกลงปลงใจเข้าร่วมเป็นสตูดิโอเติร์ดปาร์ตี้ของ GAMENOVA อย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว

ทว่าพอรำลึกถึงค่ายสุดท้าย หลินลี่ซินก็พานปวดขมับขึ้นมาตงิด ๆ

ผลงานของค่ายนี้เรียกได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกเกมแนวดันเจี้ยนคราวเลอร์ (Dungeon Crawler) และยังถือเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตของวงการเกม RPG อย่างไร้ข้อกังขา

ขนาดบรรดาเกม JRPG ที่ครองตลาดในยุคหลังอย่าง "DQ" และ "FF" ก็ยังได้รับอิทธิพลจากเกมนี้ไปแบบเต็ม ๆ

ชื่อของมันก็คือ "Wizardry"

แต่ที่หลินลี่ซินรู้สึกลำบากใจ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าค่าลิขสิทธิ์จะแพงหูฉี่ ทว่าเป็นเพราะตัวบริษัทผู้พัฒนาอย่าง Sir-Tech ต่างหาก

ค่ายเกมหัวขบถที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงปรี๊ด

พวกเขายึดมั่นในความเป็นอิสระ ใส่ใจคุณภาพของเกมเป็นหลัก และตั้งปณิธานว่าจะไม่มีทางยอมให้ค่ายใหญ่หน้าไหนมาเทกโอเวอร์เด็ดขาด

ต้องยอมรับเลยว่านี่คือค่ายเกมที่น่ายกย่องชื่นชมอย่างแท้จริง

ทว่าจุดจบของพวกอุดมคตินิยมมักจะออกมาไม่ค่อยสวยนักหรอก

ในช่วงปลายยุค 90 ค่าย Sir-Tech ต้องเผชิญกับวิกฤตทางการเงินจากการเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดดของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ และท้ายที่สุดก็ต้องปิดตัวลงในช่วงรุ่งอรุณแห่งสหัสวรรษใหม่

ว่ากันตามตรง ปรัชญาของ Sir-Tech กับแนวคิดของหลินลี่ซินนั้นค่อนข้างไปในทิศทางเดียวกัน ทั้งสองฝ่ายน่าจะคุยกันถูกคออยู่ไม่น้อย

แต่ปัญหาคือ เขามาในฐานะตัวแทนของ GAMENOVA ใครจะรู้ล่ะว่าเขาจะถูกมองเป็นพวกนายทุนหน้าเลือดที่จ้องจะมาเทกโอเวอร์แบบไม่เป็นมิตร จนสร้างความประทับใจแรกที่เลวร้ายหรือเปล่า

นอกจากนี้ ปัญหาที่ชวนปวดหัวที่สุดก็คือ สำนักงานใหญ่ของ Sir-Tech ดันตั้งอยู่ที่เมืองแคนานเดกัว รัฐนิวยอร์ก

ซึ่งรัฐนิวยอร์กนั้นอยู่ติดกับรัฐนิวเจอร์ซีย์ ฐานที่มั่นหลักของ NOA หรือนินเทนโดอเมริกาพอดิบพอดี พูดง่าย ๆ ก็คือดงศัตรูดี ๆ นี่เอง

...

"ไสหัวไป! ออกไปให้พ้น! แล้วหอบเอาไอ้เครื่องสับปะรังเคของพวกแกออกไปด้วย!"

หลินลี่ซินเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าห้องประชุม ก็ได้ยินเสียงตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดดังลอดออกมาจากข้างใน

ตามมาด้วยเสียงของผู้ชายวัยกลางคนอีกคนที่ฟังดูสุขุมกว่า กำลังพยายามโต้แย้งด้วยเหตุผล โดยมีสำเนียงแปร่งหูแฝงอยู่จาง ๆ ชนิดที่แทบจะสังเกตไม่เห็น

หลินลี่ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่พนักงานต้อนรับทำหน้าเจื่อน ๆ แล้วพาเขาไปนั่งรออยู่เงียบ ๆ อีกมุมหนึ่ง

ครู่ต่อมา ใครบางคนก็ผลักประตูห้องประชุมออกมาอย่างแรง เผยให้เห็นชายในชุดสูทลายทางที่มีใบหน้าเป็นคนญี่ปุ่นแบบฉบับดั้งเดิม

หลินลี่ซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตามอง

ที่แท้ก็คือมิโนรุ อาราคาวะ

แม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน แววตาและหัวคิ้วก็ไม่ได้ฉายแววความยินดีเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังสะกดกลั้นโทสะเอาไว้สุดขีด

ดูท่าว่าเขาจะมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ

นินเทนโดที่ปราศจาก "Tetris" และ "เซลด้า" คงกำลังร้อนรนหาเกมระดับแม่เหล็กมาช่วยกู้สถานการณ์อยู่เป็นแน่

นึกไม่ถึงเลยว่าพวกนั้นจะยื่นมือเข้ามาแตะตลาดเกม RPG แถมยังถ่อมาหาค่ายเกมท้องถิ่นในอเมริกาอีกต่างหาก

เพียงแต่... ดูทรงแล้วคงเจรจากันไม่ค่อยจะราบรื่นนักแฮะ

แบบนี้ก็เข้าทางสิ ปล่อยให้ NOA เข้าไปเหยียบกับระเบิดเบิกทางให้ก่อน รับบทเป็นตัวร้ายให้คนเขาด่าเล่นไป

ตอนนี้เขาเพียงแค่งัดเอาสัญญาความร่วมมือฉบับเดียวกับที่ยื่นเสนอให้สองค่ายแรกออกมาก็พอแล้ว

หลินลี่ซินก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อน พร้อมกับยื่นมือออกไป บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาที่ดูไม่มีพิษมีภัยแต่โคตรจะน่าหมั่นไส้

"คุณมิโนรุ อาราคาวะ ใช่ไหมครับ? ต้องขอขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับ ขอบคุณจริง ๆ"

"หืม?"

มิโนรุ อาราคาวะ ที่กำลังอารมณ์บูดจัดเพียงแค่จับมือตอบตามมารยาท โดยไม่ได้ชายตามองหลินลี่ซินเต็ม ๆ ตาด้วยซ้ำ

...

หลังจากเดินพ้นประตูบริษัทออกมา มิโนรุ อาราคาวะ ก็คล้ายจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาจึงหันขวับกลับไปมอง

ชายหนุ่มที่เข้ามาทักทายเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อครู่นี้ กำลังหิ้วกระเป๋าเอกสารเดินเข้าไปในห้องประชุมของ Sir-Tech หน้าตาเฉย

"ซี๊ด..."

มิโนรุ อาราคาวะ รู้สึกตงิด ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ตอนแรกเขายังนึกว่าหมอนั่นเป็นพนักงานต้อนรับของ Sir-Tech ที่มีหน้าที่มาส่งเขาเสียอีก

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ทำไมมันถึงทะแม่ง ๆ ชอบกลล่ะเนี่ย??

(ยังมีต่อนะ)