บทที่ 67 หนูสายฟ้าสีเหลือง

บทที่ 67 หนูสายฟ้าสีเหลือง

"เซฟเกมด้วยแบตเตอรี่งั้นเหรอ??"

เจอรัลด์มองสิ่งที่หลินลี่ซินเขียนลงไปพร้อมกับมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัวไปหมด

แบตเตอรี่น่ะเขารู้จัก แต่ไอ้ของพรรค์นี้มันจะไปมีความสามารถในการเซฟข้อมูลได้ยังไงกัน

ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ โดยพื้นฐานแล้วประกอบขึ้นจากข้อมูลเลขฐานสองคือ 0 และ 1 ถ้าต้องการจัดเก็บ อย่างน้อยก็ต้องมีโครงสร้างที่สามารถแสดงค่าสูงและต่ำได้สิ

แรงดันไฟฟ้าสูงหมายถึง 1 ในทางกลับกันคือ 0 เป็นแนวคิดที่เห็นได้ทั่วไปมาก

ปัญหาคือจะใช้แบตเตอรี่เซฟข้อมูลได้ยังไง?

อาศัยการนำไฟฟ้าของแบตเตอรี่เป็นเกณฑ์เหรอ? แต่นั่นก็เก็บข้อมูลได้แค่หนึ่งบิตไม่ใช่หรือไง?

"ใช่แล้วครับ"

"??"

หลินลี่ซินยิ้ม เทคโนโลยีนี้คือสิ่งที่ Game Boy ใช้นั่นเอง

เรียบง่ายแต่แยบยล และล้ำลึกเอามากๆ

"คุณลองคิดดูสิครับ ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดในเรื่องการเซฟข้อมูลที่เราเจอคืออะไร?"

"ต้องใช้ฟลอปปีดิสก์?"

"ก็ถูกครับ แต่ก็ไม่เสมอไป" หลินลี่ซินพยักหน้า "ชิ้นส่วนที่สามารถอ่านและเขียนข้อมูลได้ ไม่ได้มีแค่ฟลอปปีดิสก์หรอกนะครับ"

เขายื่นมือไปเขียนตัวอักษร "RAM" ลงบนกระดานไวต์บอร์ด

RAM หรือก็คือหน่วยความจำหลัก (Random Access Memory)

แตกต่างจาก ROM ที่ใช้ในตลับเกมของพวกเขา แม้ว่า RAM จะสามารถเขียนข้อมูลทับได้ แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีจุดอ่อนที่ร้ายแรงเช่นกัน

"แต่ว่า... ข้อมูลใน RAM มันจะหายไปหลังจากปิดเครื่องนะ? นี่มันสวนทางกับผลลัพธ์ที่เราต้องการเลยไม่ใช่เหรอ"

หลังจากฟังคำอธิบายของหลินลี่ซินจบ เจอรัลด์ไม่เพียงแต่ไม่คลายความสงสัย แต่กลับมีคำถามผุดขึ้นมามากกว่าเดิมเสียอีก

ถ้าแค่เปลี่ยนมาใช้หน่วยความจำแล้วมันเวิร์ก จะมัวมานั่งปวดหัวจนถึงตอนนี้ทำไม?

"เราก็แค่ไม่ปล่อยให้มันขาดไฟก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอครับ?"

"หา?"

ท่ามกลางสีหน้างุนงงของเจอรัลด์ หลินลี่ซินล้วงมือเข้าไปควานหาของในกระเป๋ากางเกงครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผ่นโลหะกลมเล็กๆ ขนาดเท่าปลายนิ้วออกมา

มันคือถ่านกระดุม

วินาทีที่เห็นมัน เจอรัลด์ก็รู้สึกเหมือนกำแพงในหัวพังทลายลงมาดัง 'ปัง' แรงบันดาลใจพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ประหนึ่งคนท้องผูกมาสามวันแล้วซัดยาระบายเข้าไปเป็นตันจนเขื่อนแตก

"พระเจ้าช่วย! อัจฉริยะ! โคตรเจ๋งเลยให้ตายเถอะ! ที่แท้มันก็ง่ายแค่นี้เอง!"

ใช่น่ะสิ เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ขอแค่ RAM มีไฟหล่อเลี้ยงตลอดเวลา มันก็เทียบเท่ากับอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลเลยไม่ใช่หรือไง?

เจอรัลด์เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมัวแต่คิดอะไรให้มันซับซ้อนเกินไป

เขามัวแต่ยึดติดกับการตามหาสื่อจัดเก็บข้อมูลถาวรความจุสูงที่สามารถอ่านและเขียนได้จริง จนมองข้ามไปว่าในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ผู้เล่นต้องการมักไม่ได้เว่อร์วังขนาดนั้นเสียหน่อย

อายุการใช้งานของถ่านกระดุมหนึ่งก้อนมันจะอยู่ได้นานแค่ไหนกันเชียว?

สามปี หรือห้าปี?

ถึงตอนนั้น ผู้เล่นตั้งมากมายคงปันใจไปเล่นเกมอื่น หรือไม่ก็หันไปเล่นเครื่องคอนโซลเจเนอเรชันถัดไปกันหมดแล้ว

ต่อให้พวกเขายังคงคลั่งไคล้เกมในตอนนี้อยู่จริงๆ ก็แค่เปลี่ยนถ่านก้อนใหม่ก็พอแล้ว

ราคาถูก เชื่อถือได้ นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ!

"คร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละครับ แต่นี่เป็นเพียงแค่คอนเซปต์ การจะนำไปใช้งานจริงคงต้องพึ่งคุณเจอรัลด์แล้วล่ะ"

หลินลี่ซินวางถ่านทิ้งไว้บนโต๊ะ

"ส่วนเกมเปิดตัวของเครื่อง nvapke ผมก็เตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน"

จริงอยู่ที่พอไม่ใช้ฟลอปปีดิสก์ ต่อให้ใช้วิธีต่อ ROM แบบก่อนหน้านี้ ขีดจำกัดสูงสุดก็ทำได้แค่ขนาดประมาณ 256KB เท่านั้น

แต่สำหรับเกมที่เขาต้องการจะสร้าง ถ้าพยายามบีบอัดลงในความจุขนาดนี้ก็ยังพอมีลุ้นอยู่

ขั้นตอนสุดท้ายของโปรเจกต์ไตรภาคกู้ชื่อเสียง และยังเป็นท่าไม้ตายที่แท้จริง—"โปเกมอน"

"โปเกมอน" ภาคแรกมีความจุมากถึง 1MB ซึ่งในยุคนี้มันคือความจุที่เวอร์วังระดับฟลอปปีดิสก์เลยทีเดียว

แต่ปัญหาคือ...

ผู้พัฒนาอย่าง Game Freak ไม่ได้เป็นบริษัทที่หากินด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

พวกเขาเป็นแค่กลุ่มทำโดจินชิที่เริ่มต้นมาจากการทำนิตยสารทำมือ

หากปราศจากการสนับสนุนทางเทคนิคของชิเงรุ มิยาโมโตะ โปเกมอนก็คงไม่มีวันถือกำเนิดขึ้นมาได้

นีแหละที่ทำให้หลินลี่ซินมีช่องทางให้พลิกแพลงได้อีกเยอะ

ขอแค่ลงแรงกับการบีบอัดไฟล์และออปติไมซ์เพื่อประหยัดพื้นที่ความจุให้ได้มากกว่าครึ่ง ดูทรงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

นี่คือนักพัฒนาขั้นเทพที่สามารถยัดโมเดลเมืองทั้งเมืองลงไปในเกมได้ดื้อๆ โดยไม่ต้องหั่นแบ่งส่วนเลยนะเว้ย

...

โปเกมอนเป็นผลงานที่ก้าวล้ำยุคสมัย แต่ถ้าเจาะลึกลงไปถึงระบบพื้นฐาน กลับไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย

มันเหมือนการหยิบเอาแนวคิดเดิมที่มีอยู่มากมายมายำรวมกัน แล้วหาจุดยืนที่เหมาะสมที่สุดให้กับตัวเองได้สำเร็จมากกว่า

แกนหลักของเกมเพลย์ที่เน้นการสะสม เลี้ยงดู และแลกเปลี่ยน สามารถตอบโจทย์ผู้เล่นได้ทุกเพศทุกวัยอย่างสมบูรณ์แบบ

เด็กผู้ชายก็ชอบปั้นมอนสเตอร์เก่งๆ ไปตีกับคนอื่น เพื่อก้าวขึ้นเป็นโปเกมอนเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุด

ส่วนเด็กผู้หญิงก็ชอบสะสมมอนสเตอร์น่ารักๆ และดูแลพวกมันเหมือนเป็นเพื่อนคู่ใจจริงๆ

และตอนนี้หลินลี่ซินก็มีวิธีลัดที่จะเนรมิตโค้ดระบบต่อสู้ของมอนสเตอร์ให้เสร็จสรรพ ซึ่งจะช่วยประหยัดเวลาในการพัฒนาไปลุยงานส่วนอื่นได้อีกบานเบอะ

สองชั่วโมงต่อมา

"เดินทางปลอดภัยครับลูกพี่ ว่างๆ แวะมาหาอีกนะครับลูกพี่!"

ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของคาเนเกม หลินลี่ซินที่พกฟลอปปีดิสก์ก๊อปปี้โค้ดระบบต่อสู้ของ "Might and Magic" มาด้วย ก็โบกมือลาอีกฝ่ายแล้วขึ้นรถเดินทางกลับ

เกมแนวเทิร์นเบสก็แบบนี้แหละ ทะลุปรุโปร่งระบบหนึ่ง ก็เอาไปประยุกต์ใช้ได้หมด

ต่อให้ "Might and Magic" กับ "โปเกมอน" จะดูเป็นเกมคนละขั้ว แต่ชุดโค้ดนี้ก็สามารถเอามาใช้ซ้ำได้อยู่ดี

...

"คาร์แมก คุณรับผิดชอบส่วนนี้ไปแล้วกัน"

หลินลี่ซินโยนเอกสารแผนงานที่เรียบเรียงเสร็จแล้วพร้อมกับโค้ดที่เพิ่งได้มาหมาดๆ ให้กับคาร์แมก

"หลิน! คุณกล้าเอาโค้ดคนอื่นมาใช้เนี่ยนะ! ทำไมไม่ให้ผมเขียนเองตั้งแต่แรก!"

"...ถ้าคุณเขียนได้ดีกว่านี้ ก็อย่าลืมส่งไปให้คาเนเกมดูสักชุดด้วยล่ะ"

หลินลี่ซินชินกับนิสัยชอบเอาชนะของหมอนี่ซะแล้ว

เขาเมินคาร์แมกที่กำลังโวยวายเหมือนแมวขู่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาวาดหนูสีเหลืองยึกยือออกมาหนึ่งตัว

"ซี๊ด..."

หลินลี่ซินสูดปากด้วยความขัดใจ

ชิบหายละ ทำไมวาดออกมาเป็นศิลปะนามธรรมขนาดนี้วะเนี่ย?

พอเรียกหน้าต่างค่าสถานะของตัวเองขึ้นมาดู หลินลี่ซินถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขาแทบไม่ได้ฝึกปรือทักษะด้านงานภาพเลย

ค่าสถานะด้านดนตรีที่เคยต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุด ก็ถูกปั่นขึ้นมาจนแทบจะสูสีกับทักษะด้านอื่นๆ ตั้งแต่ตอนที่พัฒนา "Street Fighter" ไปคราวก่อนแล้ว

แต่ทักษะด้านงานภาพเนี่ยสิ กลับไม่เคยได้รับการอัปเกรดให้ดีขึ้นแบบเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ถึงก่อนหน้านี้เขาจะได้สกิลที่เกี่ยวกับกราฟิกมานานแล้ว แต่มันก็เป็นแค่การเพิ่มประสิทธิภาพด้านคอมพิวเตอร์กราฟิกเท่านั้น พอต้องมาจับปากกาวาดภาพร่างต้นฉบับด้วยมือจริงๆ มันกลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

แล้วนี่ขนาดแค่เจเนอเรชันแรก ก็ปาเข้าไปตั้ง 151 ตัวแล้ว

ด้วยฝีมือศิลปะของเขาในตอนนี้ ขืนต้องรับเหมาวาดเองทั้งหมด มีหวังสิ่งที่คลอดออกมาคงไม่ใช่ "โปเกมอน" แต่เป็นเกมตะลุยดันเจี้ยนเรท 18+ ที่หน้าตาเหมือนแฟนเมด "Stranger Things" ซะมากกว่า

จะให้มาเริ่มปั่นค่าประสบการณ์เอาตอนนี้เนี่ยนะ?

มันก็ทำได้แหละ แต่ถ้าจะให้เขาวาดโปเกมอนทั้ง 151 ตัวออกมาให้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว มันก็คงจะเหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

เพราะต่อให้ทักษะพัฒนาขึ้น ก็ไม่ได้แปลว่าความทรงจำจะชัดเจนตามไปด้วยนี่หว่า

งั้นตอนนี้ก็เหลือทางเลือกแค่สองทางแล้ว

ทางแรก คือวาดเฉพาะโปเกมอนตัวท็อปฮิตที่เขาพอจะจำรายละเอียดได้แม่นๆ ออกมา ส่วนที่เหลือก็ปล่อยจอยแล้วออกแบบใหม่เองซะเลย

ส่วนทางที่สอง...

หลินลี่ซินเงยหน้าขึ้นมากวาดสายตามองทุกคนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับงาน

"นี่ถามหน่อยสิ... พวกคุณมีใครพูดภาษาญี่ปุ่นได้บ้างไหม?"

(ยังมีต่อนะ)