บทที่ 68 นิตยสารเกมมาบุกถึงที่!

บทที่ 68 นิตยสารเกมมาบุกถึงที่!

เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรจะคุ้มค่าไปกว่าการแพ็กเอานักออกแบบเกมรุ่นแรกหลายคนกลับมาที่ GAMENOVA อีกแล้ว

เพียงแต่เรื่องนี้มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ อยู่ข้อหนึ่ง

ชิเงกิ โมริโมโตะ ในฐานะผู้ออกแบบมิวและที่ปรึกษาของโปเกมอน ตอนนี้อายุพอๆ กับคาร์แมก...

ส่วนเคน ซูงิโมริ นักวาดภาพประกอบหลักและผู้ออกแบบโปเกมอนหลายตัว ถึงจะดีกว่าหน่อย แต่ก็เพิ่งจะอายุแค่ 19 ปี

อุตส่าห์ถ่อไปไกลถึงญี่ปุ่นเพื่อหลอกล่อวัยรุ่นสองคนที่อายุไม่ถึงยี่สิบปีกลับมาเนี่ยนะ?

แบบนั้นคงไม่แคล้วถูกมองว่าเป็นนายหน้าพาลักลอบเข้าเมืองจนได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์แน่ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น การไปญี่ปุ่นรอบนี้ก็ยังจำเป็นต้องไปอยู่ดี

เช้าตรู่วันนี้

หลินลี่ซินที่กำลังรอทำเรื่องวีซ่ากำลังกอดพจนานุกรมภาษาญี่ปุ่นหลายเล่ม ยืนลากเสียงท่องอือๆ อาๆ อยู่กลางแดด

เมื่อเขาทำแบบนั้น หลอดค่าประสบการณ์ก็ค่อยๆ สะสมจนเต็ม

[คุณเกิดความเข้าใจจาก "พจนานุกรมภาษาญี่ปุ่น" ประสบการณ์ +1]

[ติ๊ง!]

[ได้รับสกิล]:

["ศิลปะแห่งภาษา" (ญี่ปุ่น)]: [เรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นขั้นต้น สามารถลดอุปสรรคในการสื่อสารได้]

เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น ระบบเสียงโกะจูองที่เคยสะเปะสะปะอยู่ในหัวก็พลันชัดเจนขึ้นมาทันที

กฎการผันเสียงที่เดิมทีรู้แบบงูๆ ปลาๆ ก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

แม้จะยังไม่ถึงขั้นเจ้าของภาษา แต่ก็ถือว่าพอมีพื้นฐานแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่หลินลี่ซินจะหยุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ติ๊ง!]

[ผลจากการเชื่อมโยง ["ศิลปะแห่งภาษา"] x ["ศิลปะแห่งภาษา" (ญี่ปุ่น)] ทำงาน]

[สังเคราะห์สกิล]:

["ศิลปะแห่งภาษา" (รวม)]: [ประสิทธิภาพในการเรียนรู้ภาษา ↑↑↑ (รวมถึงภาษาธรรมชาติและภาษาเครื่อง)]

"เอ๋? มีแบบนี้ด้วยเหรอ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินลี่ซินกระตุ้นระบบสังเคราะห์สกิลที่ว่านี้

ก็ถูกแหละ ล้วนเป็นภาษานี่นา คุยกับเครื่องจักรก็คือการคุย คุยกับคนก็คือการคุยเหมือนกัน

แต่ดูจากคำอธิบายของสกิลแล้ว พลังบัฟของมันน่าจะแรงกว่าตอนที่แยกเป็นสองสกิลแน่ๆ

"ไม่เลว ได้มาอีกสกิลแล้ว"

ดูท่าทางเวลาว่างๆ หมั่นฝึกสกิลไว้เยอะๆ ก็ไม่เสียหายอะไร

เขาหันหลังเดินเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ จากห้องของแซมก็มีเสียงท่องภาษาญี่ปุ่นอือๆ อาๆ ดังออกมาเช่นกัน

แน่นอนว่าเป็นเสียงแซมกำลังอ่านออกเสียงอยู่คนเดียว

เพราะต้องไปคุยธุรกิจที่ต่างประเทศ ถ้าไม่มีแซมไปด้วย เรื่องหลายๆ อย่างคงจัดการลำบาก

ดังนั้นแซมที่กำลังจัดการเรื่องสัญญาของสตูดิโอเกม RPG ทั้งสามแห่ง จึงต้องรับหน้าที่สำคัญในยามคับขันอีกครั้ง

"@#￥%……" แซมพึมพำด้วยสำเนียงที่เพี้ยนจัดอยู่สองสามประโยค ในที่สุดก็ทนไม่ไหว โยนหนังสือเรียนทิ้งไปข้างๆ "ฉันว่านะ... เราจ้างล่ามไม่ได้เหรอ?"

"ใครเป็นก็ไม่สู้เราเป็นเองหรอก เกิดคนที่จ้างมาหลอกเราจะทำยังไง?"

"ไม่สนแล้ว ยังไงฉันก็เรียนไม่รู้เรื่องหรอก แกฆ่าฉันให้ตายไปเลยดีกว่า"

แซมทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา ทำท่าทางไม่แยแสโลก ปล่อยให้จัดการตามสบาย

เรื่องภาษาเป็นสิ่งที่ต้องพึ่งพรสวรรค์จริงๆ นั่นแหละ

"เอาเถอะ แกไม่ต้องมาปวดหัวกับเรื่องนี้แล้ว ไปคิดหาทางแก้ปัญหาที่ฉันบอกดีกว่า"

เพื่อหาข้ออ้างที่ฟังดูดี หลินลี่ซินบอกแซมว่าเขาอยากใช้ประโยชน์จากกระแสความนิยมของอุตสาหกรรมแอนิเมชันญี่ปุ่น เพื่อดึงตัวนักวาดภาพต้นฉบับมือดีกลับมาสักสองสามคน

"แล้วปัญหาเรื่องภาษาล่ะทำไง?"

"ฉันเรียนจนเกือบจะคล่องแล้วล่ะ"

"หา?"

"เอาเป็นว่า..."

หลินลี่ซินยังพูดไม่ทันจบ เสียงกริ่งประตูหน้าห้องก็พลันดังขึ้น

มาหาเขาในเวลาแบบนี้ หรือว่าชิปกราฟิกของทีมวิเวียนจะเสร็จแล้ว?

เมื่อผลักประตูออกไปดู กลับพบใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย

ผู้มาเยือนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ในอ้อมแขนกอดขวดไวน์ที่ดูค่อนข้างมีราคาไว้

"สวัสดีครับ คุณหลิน!"

"อ่า สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ?"

หลินลี่ซินมองคนตรงหน้าด้วยความระแวดระวังเล็กน้อย เขาไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้ามาก่อนเลยว่าจะมีคนมาหา

"ผมคือสตีฟ ผู้ก่อตั้งนิตยสาร 'elernigame' ครับ"

"เชี่ย?"

หลินลี่ซินอดไม่ได้ที่จะหลุดสบถออกมาคำหนึ่ง พร้อมกับกวักมือเรียกแซมที่ยังคงนอนอืดอยู่ในห้อง

"แซม มีคนมาท้าทายถึงถิ่นแล้ว! พวก "elernigame" ไง"

แม่งเอ๊ย นิตยสาร "elernigame" นี่แหละคือตัวการที่นำทีมวิจารณ์สับเละตอนที่ "Harvest Moon" เพิ่งวางจำหน่าย

พูดได้เลยว่าถ้าพวกมันไม่คอยปั่นกระแส การพลิกกลับของคำวิจารณ์ "Harvest Moon" คงไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้

ตลับเกมเป็นหมื่น ๆ ชุดที่ต้องดองเอาไว้มันล้วนแต่เป็นต้นทุนทั้งนั้นนะ

ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า ตัวการใหญ่อย่างพวกมันดันเสนอหน้ามาหาถึงที่!

นี่มันหยามกันชัด ๆ!

หยามเกียรติกันสุด ๆ!

เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองคนถลกแขนเสื้อเตรียมพร้อม แล้วเดินขนาบข้างเข้ามาหา สตีฟก็รีบเอ่ยปากอธิบายทันที

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่! คุณหลิน ที่ผมมาคราวนี้ ก็เพื่อมาขอโทษคุณและ GAMENOVA ครับ!"

เขาชูขวดไวน์ในมือขึ้นสูง เพื่อแสดงเจตนาดี

"?"

หลินลี่ซินถึงได้หยุดชะงัก แล้วมองประเมินสตีฟตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัย

แต่แซมนั้นลงมือไวมากจนรั้งกลับไม่ทันเสียแล้ว หมัดขนาดเท่ากระสอบทรายเหวี่ยงเข้าใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างจัง

"ผลัวะ!"

"..."

สตีฟในสภาพตาเขียวปูด นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งหนึ่ง พลางหัวเราะแห้ง ๆ ขณะนั่งประจันหน้ากับพวกเขาทั้งสอง

สีหน้าของแซมก็ดูเก้อเขินเล็กน้อย บรรยากาศจึงกลายเป็นกระอักกระอ่วนอย่างประหลาดไปชั่วขณะ

"อะแฮ่ม" สตีฟกระแอมไอ ตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มทำลายความเงียบ "คุณหลิน "Harvest Moon" เป็นผลงานแห่งยุคอย่างแท้จริง ผมขอโทษจากใจจริงสำหรับคำวิจารณ์ที่ผิดพลาดก่อนหน้านี้ครับ"

อย่างที่เขาว่ากันว่าไม่ตีคนที่ส่งยิ้มให้ ในเมื่อสตีฟมาเยือนด้วยท่าทีจริงใจขนาดนี้ หลินลี่ซินก็โกรธไม่ลงเหมือนกัน

ความจริงแล้วที่ผ่านมา ถึงแม้ GAMENOVA กับ "elernigame" จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก็มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

แทบทุกเกมของพวกเขาล้วนได้รับการยอมรับอย่างสูงจากสื่อเจ้านี้

คำวิจารณ์ของ "elernigame" สำหรับเกมแนวเดิม ๆ เหล่านั้น นับได้ว่ามีความเป็นกลางอย่างยิ่ง

และพวกเขานี่แหละที่คอยทำหน้าที่เป็นทัพหน้าในการโปรโมตให้กับ GAMENOVA

"ช่างมันเถอะ อย่างน้อยผู้เล่นก็มีตาที่เฉียบแหลม ตอนนี้ผลกระทบด้านลบจากบทความนั่นก็ถือว่าถูกลบเลือนไปหมดแล้ว"

หลินลี่ซินผายมือออก ตัดสินใจหาทางลงให้กับสตีฟ

"ผมก็พอเข้าใจได้แหละ ก็ตอนที่เสนอดีไซน์นี้ออกมาแรก ๆ ขนาดแซมยังไม่เชื่อเลยว่ามันจะสำเร็จ"

"ฮ่าฮ่า..."

สตีฟหัวเราะรับสองที

"ตอนที่เขียนบทความนั้น ผมลองเล่นไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ..."

"ผมคิดว่ามันจะเหมือนกับเกมอื่น ๆ ที่ถ้าดึงดูดผู้เล่นไว้ไม่ได้ในช่วงไม่กี่นาทีทองแรก เกมนั้นก็จะไร้ค่าไปเลย"

"แต่ผมคิดผิด ผิดถนัดเลยครับ"

เขาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกละอายใจอย่างสุดซึ้งพรั่งพรูออกมา

จุดประสงค์ตอนก่อตั้งนิตยสาร "elernigame" ก็เพื่อประเมินเกมแต่ละเกมอย่างเป็นกลางที่สุดเท่าที่จะทำได้ และส่งมอบข้อมูลมือแรกที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้กับบรรดาผู้อ่านและผู้เล่น

ทว่าเขากลับทำความผิดพลาดพื้น ๆ เช่นนี้ โดยถือดีว่าตัวเองเป็นผู้เล่นรุ่นเก๋า จึงใช้มุมมองที่แปลกแยกจากคนทั่วไปมาประเมินเกมนี้ และใช้ความใจร้อนมาสัมผัสกับดีไซน์ของมัน

"หลังจากนั้น ผมกับทีมงานนิตยสารทั้งหมดก็ลองเอามันกลับมาเล่นกันใหม่หลายวันเลยครับ"

"ผมก็เลยต้องมาขอโทษถึงที่นี่แหละครับ"

"..."

(ยังมีต่อนะ)