บทที่ 72 GameFreak

บทที่ 72 GameFreak

"หมายความว่า... พวกเราไม่ได้จะไปหาบริษัทแอนิเมชันเพื่อคุยเรื่องร่วมมือกันหรอกเหรอ"

แซมมองดูบ้านหลังเล็กซอมซ่อตรงหน้า ซึ่งดูไม่เหมือนกับตึกบริษัทในจินตนาการของเขาเอาเสียเลย

"หืม?"

นี่มันก็แค่กลุ่มคนที่ทำนิตยสารเกมนี่นา

"อ้อ~ ฉันเข้าใจแล้ว"

ไม่รอให้หลินลี่ซินนึกหาคำพูดมาหลอกล่อ แซมก็ตบมือฉาดและเกลี้ยกล่อมตัวเองเสร็จสรรพ

"ความละเอียดหน้าจอเครื่องเกมพกพาของเราไม่ได้สูงขนาดนั้น แถมยังเรนเดอร์เอฟเฟกต์แอนิเมชันอลังการๆ ยากด้วย"

หน้าจอของ NovaPocket ที่วางแผนไว้จะใช้จอ LCD แบบสะท้อนแสงขนาด 2.6 นิ้ว ซึ่งมีความละเอียดสูงสุดแค่ 160x144 เท่านั้น

เมื่อเทียบกับมาตรฐาน EGA ความละเอียด 640x350 ที่ NovaBox ใช้กันทั่วไปแล้ว ถือว่าภาพแตกยับเลยทีเดียว

ยิ่งคิดแซมก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล จนอดไม่ได้ที่จะทึ่งในวิสัยทัศน์ของหลินลี่ซิน

เครื่องเกมพกพาไม่เหมือนคอนโซล มันไม่มีหน้าจอทีวีใหญ่ๆ ความละเอียดจึงพอลดทอนลงมาได้บ้าง

ข้อเสียที่ตามมาจากการลดความละเอียดเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ แต่ข้อดีนั้นกลับเห็นได้ชัดเจน

นั่นคือประหยัดไฟ ต้นทุนต่ำ และ...

ค่าใช้จ่ายในการออกแบบภาพที่ถูกลง

"แทนที่จะไปหาบริษัทแอนิเมชันระดับเทพแล้วทุ่มเงินมหาศาลสั่งทำแอนิเมชันที่เราเอามาใช้ไม่ได้ สู้มาหากลุ่มคนที่รับวาดภาพประกอบยังจะเป็นการหาทางออกที่ฉลาดกว่าอีก"

"นอกจากจะเหมาะสมกว่าแล้ว ราคาก็ยังถูกกว่า แถมคุยกันง่ายกว่าด้วย"

ยิ่งพูด แววตาของแซมก็ยิ่งเป็นประกาย เขาพยักหน้าชื่นชมไม่หยุด

"ไม่เลวเลยนะ นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ"

เรื่องการมโนเข้าข้างตัวเองนี่ แซมไม่เคยเป็นสองรองใคร

หลินลี่ซินยิ้มๆ แล้วก็เลยปล่อยตามน้ำไปตามความคิดของเขา

"นี่ ฉันเพิ่งสังเกตว่านายมีวิธีหลอกตัวเองให้สบายใจได้เก่งชะมัด"

"?"

...

วัย 20 ปี เป็นวัยแห่งการดิ้นรนต่อสู้

ซาโตชิ ทาจิริ ฟังการแนะนำตัวของทั้งสองคนด้วยความมึนงง ก่อนจะหันไปมองหน้าเคน ซูงิโมริ ที่อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งปีด้วยความเลิ่กลั่ก

ชื่อเสียงของ GAMENOVA สำหรับคนในวงการเกมแล้วถือว่าโด่งดังมากพอตัว

แม้แต่ในญี่ปุ่นที่ยังไม่มีการจัดจำหน่าย ก็ยังมีตำนานเมืองมากมายเกี่ยวกับบริษัทนี้แพร่สะพัดไปทั่ว

ทั้งเรื่อง "เกม 3D แท้ๆ เกมแรกของโลก" เอย "เกม RPG โลกเปิดแท้ๆ เกมแรกของโลก" เอย...

ฉายาอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรสารพัดถูกนำมาสวมให้กับบริษัทลึกลับแห่งนี้

และหากอยากจะเล่น NovaBox ในตำนาน ก็มีแต่ต้องยอมจ่ายราคาแพงหูฉี่ซื้อเครื่องโซนอเมริกาจากพวกนักหิ้วของ ซึ่งก็ยังไม่รองรับภาษาญี่ปุ่นอีกต่างหาก

"ท่านนี้... เอ้อ... คุณหลิน" ซาโตชิ ทาจิริ เลียริมฝีปากที่ค่อนข้างแห้งผาก "คุณคือบอสของ GAMENOVA ในตำนานจริงๆ เหรอครับ"

คนที่อ้างตัวว่าชื่อหลินลี่ซินตรงหน้าดูเหมือนจะอายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี แถมยังมีใบหน้าแบบคนเอเชียขนานแท้

เขาจะเป็นบอสของ GAMENOVA ได้ยังไงกัน

ถึงจะพาฝรั่งมาด้วยคนหนึ่งก็เถอะ แต่มองยังไงก็ดูน่าสงสัยอยู่ดี

แถมอีกอย่าง ต่อให้เป็นเรื่องจริง GAMENOVA ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาหาพวกเขาสักหน่อย

พวกเขาไม่ใช่ค่ายเกมยักษ์ใหญ่อย่างนัมโค, เซกา หรือนินเทนโด และยิ่งไม่ใช่แม้แต่บริษัทเกมเกิดใหม่อย่างเอสเอ็นเค เสียด้วยซ้ำ

พวกเขาเป็นแค่สำนักพิมพ์นิตยสารโดจินชิเล็กๆ เท่านั้น

GameFreak ของพวกเขา อย่างมากก็แค่มีกระแสโด่งดังขึ้นมาพักหนึ่งเมื่อสองปีก่อนตอนที่ตีพิมพ์ฉบับ "วิธีทำสิบล้านคะแนนใน Xevious" ออกไป

แต่นอกเหนือจากนั้น เขาก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่านิตยสารเกมของตัวเองจะมีอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายสนใจได้

เว้นแต่จะเป็นเรื่องเงิน

แม่งเอ๊ย!

เมื่อคิดตกในจุดนี้ ภายในใจของซาโตชิ ทาจิริ ก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที ที่แท้ก็เป็นแก๊งต้มตุ๋นนี่เอง!

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่เชื่อใจ หลินลี่ซินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหันไปสั่งให้แซมเอากระเป๋าเดินทางของพวกเขามาเลย

"แซม เอาของออกมาโชว์หน่อย"

หลังจากการรื้อค้นเสียงดังกุกกักอยู่ครู่หนึ่ง NovaBox เครื่องใหม่เอี่ยมพร้อมกับแผ่นฟลอปปีดิสก์สองสามแผ่นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซาโตชิ ทาจิริ

หลังจากปรับแก้ปัญหาเรื่องมาตรฐานการแสดงผลและแรงดันไฟฟ้าอย่างง่ายๆ โดยขอยืมหน้าจอมอนิเตอร์ในออฟฟิศของพวกเขามาใช้ ซาโตชิ ทาจิริ ก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของ NovaBox ในตำนานเป็นครั้งแรก

"ผมจำได้ว่าบริษัทของคุณเคยศึกษาเกี่ยวกับเกม "Xevious" มาอย่างลึกซึ้งสินะ"

หลินลี่ซินหยิบเกม "1942" เวอร์ชันคอนโซลออกมาจากกองเกม แล้วเสียบเข้าไปในเครื่อง

"เกมนี้ผมสร้างขึ้นมาโดยได้แรงบันดาลใจจากเกมยานยิงของค่ายรุ่นพี่อย่างนัมโค ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนสนใจจะลองเล่นดูหน่อยไหมครับ?"

ซาโตชิ ทาจิริ กับ เคน ซูงิโมริ มองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความสนใจในแววตาของอีกฝ่าย

ถึงจะคิดว่าเป็นพวกลวงโลกก็เถอะ... แต่ถ้าแค่ลองเล่นดูเฉยๆ ก็คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมั้ง?

NovaBox ในญี่ปุ่นถือเป็นของหายากเลยนะ

คนละจอยสติ๊กพอดี โหมดเล่นคู่ของ "1942" ทำให้ทั้งสองคนสามารถเล่นด้วยกันได้อย่างจุใจ

...

แม้ว่าบทความเกี่ยวกับเกม "Xevious" ในนิตยสารฉบับนั้นจะไม่ได้เป็นฝีมือการเขียนของพวกเขาทั้งสองคน แต่สำหรับเกมแนวขี่ยานยิงแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้แปลกหน้าอะไร

ไม่ว่าจะเป็นนัมโคหรือค่ายเกมอื่นๆ ต่างก็มีผลงานระดับฟอร์มยักษ์แนวนี้ทั้งบนตู้เกมอาร์เคดและเครื่องคอนโซล

แต่เกมแบบ "1942" ซาโตชิ ทาจิริ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ

มันไม่ปกติ ไม่ปกติเอามากๆ!

แค่เรื่องที่ศัตรูดรอปไอเทมอัปเกรดแบบสุ่ม กับจำนวนศัตรูที่เปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ แค่สองอย่างนี้ก็ทำให้ "1942" เป็นเกมที่กลับมาเล่นซ้ำได้เรื่อยๆ มากกว่าเกมอื่นตั้งไม่รู้เท่าไรแล้ว

แถมยังมีเอฟเฟกต์สุดตระการตา การเลื่อนฉากที่ลื่นไหลไม่มีสะดุด และเสียงวิทยุสื่อสารที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาจำลองบรรยากาศ...

นี่มันแทบจะเป็นของที่ไม่ได้อยู่ในยุคสมัยเดียวกับ "Xevious" เลยด้วยซ้ำ

ซาโตชิ ทาจิริ วางจอยสติ๊กลง ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยสับสน

แต่หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เจอกับเกม "Wolfenstein 3D" อีก

"?"

"??"

บ้าเอ๊ย วงการเกมต่างประเทศมันพัฒนาไปถึงขั้นนี้แล้วเหรอวะเนี่ย???

'ก๊อก ก๊อก ก๊อก'

จู่ๆ กระจกหน้าประตูสตูดิโอก็ถูกเคาะดังขึ้นสองสามครั้ง

ซาโตชิ ทาจิริ ถึงเพิ่งได้สติกลับมา เขาเงยหน้าขึ้นมอง

หน้าประตูมีรถกระบะส่งของคันเล็กมาจอดเทียบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวเหมือนพนักงานส่งของยืนอยู่ตรงนั้น ข้างกายมีนิตยสารเล่มใหม่เอี่ยมกองพะเนิน

นี่ไม่ใช่นิตยสาร Game Freak ของพวกเขา แต่เป็นนิตยสารเกมจากต่างประเทศที่ ซาโตชิ ทาจิริ สั่งซื้อเอาไว้

ในฐานะสื่อมวลชนสายเกม ซาโตชิ ทาจิริ ไม่พอใจที่จะทำงานแบบกบในกะลา แต่เขาจะสั่งซื้อนิตยสารเกมค่ายอื่นๆ มาเป็นระยะๆ เพื่อเอาไว้ศึกษาเป็นแนวทาง

เพียงแต่ต่างจาก "Famitsu" นิตยสารยอดฮิตจากต่างประเทศอย่าง "elernigame" ไม่ใช่ของที่จะหาซื้อกันได้ง่ายๆ

ดังนั้นโดยปกติแล้วก็จะรอจนรวบรวมได้จำนวนหนึ่งแล้วค่อยส่งมาให้รวดเดียว

พอเห็นนิตยสาร "elernigame" ปะปนอยู่ในกองนิตยสารพวกนั้น ซาโตชิ ทาจิริ ก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

โอ้โห นี่มันง่วงนอนก็มีคนเอาหมอนมาให้หนุนชัดๆ

กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะจัดการกับสองคนนี้ยังไง นิตยสารก็มาส่งถึงที่ซะแล้ว

ถ้าเขาจำไม่ผิด ในนิตยสาร "elernigame" ฉบับก่อนหน้านี้เหมือนจะมีบทสัมภาษณ์พิเศษแบบตัวต่อตัวกับเจ้านายของ GAMENOVA อยู่ด้วย

"ขอโทษนะครับ ขอตัวสักครู่"

เคน ซูงิโมริ อาสาออกไปยกกองนิตยสารพวกนั้นเข้ามาข้างใน

หึๆ การได้แฉพวกสิบแปดมงกุฎต่อหน้า แค่คิดก็สะใจแล้ว

แต่ทว่าเพียงแค่หนึ่งนาทีหลังจากนั้น

มือของซาโตชิ ทาจิริ ก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ

ไม่ต้องพลิกหาภาพประกอบข้างในให้เสียเวลาเลย

เพราะรูปหน้าของหลินลี่ซินถูกตีพิมพ์หราอยู่บนหน้าปกของฉบับหนึ่งแบบชัดเจนเต็มตา

ข้างๆ เขายังมีบรรณาธิการบริหารของ "elernigame" นั่งอยู่ด้วย

Game Freak วันนี้ปิดประตูต้อนรับแขกคนสำคัญแล้ว!

...

"ละ... แล้ว... คุณหลินอุตส่าห์เดินทางมาถึงที่นี่ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ผมสังเกตเห็นว่าภาพประกอบกับรายการของ Game Freak ของพวกคุณทำออกมาได้น่าสนใจดี พอดีช่วงนี้ผมเองก็กำลังต้องการคนทำงานด้านนี้อยู่เหมือนกัน"

หลินลี่ซินล้วงเอากระดาษร่างภาพแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

มันคือภาพของ... ลูกแมว? สีชมพูที่มีหางยาวๆ

จะเรียกว่าเป็นลูกแมวก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้มากกว่า

ดวงตากลมโตสีฟ้าคู่สวยดูซุกซน ร่างกายโดยรวมมีความสมส่วนและดูน่ารักอย่างน่าประหลาด

"ผมเรียกมันว่า 'Mew (มิว)' เป็นสิ่งมีชีวิตที่จะปรากฏตัวในเกมใหม่ที่ผมกำลังพัฒนาอยู่ครับ"

(ยังมีอีกนะ)