บทที่ 79 โปเกเด็กซ์มีไว้ให้เติมให้เต็ม!

บทที่ 79 โปเกเด็กซ์มีไว้ให้เติมให้เต็ม!

ตามคำแนะนำจากบทสนทนาของคุณแม่ที่อยู่ชั้นล่าง ไมค์เดินออกจากบ้านเพื่อตามหา ดร.ออคิด ในตำนาน

ไม่นานเขาก็เจอศูนย์วิจัยของด็อกเตอร์อยู่ทางด้านล่างของแผนที่

ทว่า ดร.ออคิด กลับไม่ได้อยู่ที่นั่น คนที่อยู่แทนกลับเป็นจอห์น พร้อมกับลูกบอลสามลูกที่วางอยู่บนโต๊ะ

จากประสบการณ์ "สำรวจได้ทุกอย่าง" ภายในบ้านก่อนหน้านี้ ไมค์ย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ เขาเดินตรงเข้าไปกดสำรวจทันที

"นี่คือโปเกบอล ข้างในมีโปเกมอนบรรจุอยู่นะ"

"...??"

"เอ๊ะ? ที่แท้โปเกมอนก็ถูกเก็บไว้ในลูกบอลเหรอเนี่ย?"

คอนเซปต์แบบนี้ เขารู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ขณะกำลังใช้ความคิด จอห์นก็ตะโกนขึ้นมากะทันหัน

"เฮ้ ไมค์ นายเห็นโปเกบอลพวกนั้นหรือเปล่า? ให้อารมณ์เหมือน 'แคปซูลมอนสเตอร์' เลยแฮะ น่าสนใจดีชะมัด"

พอโดนทักแบบนั้น ไมค์ก็ถึงกับร้องอ๋อ

มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกคุ้นตานัก

ก่อนหน้านี้เขากับจอห์นเคยดูซีรีส์ที่นำเข้ามาจากญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งชื่อว่า "อุลตร้าเซเว่น"

ในเรื่องนั้น ตัวเอกอย่างโมโรโบชิ ดัน ได้พกแคปซูลมอนสเตอร์สามตัวมาจากเนบิวลา M78

เพียงแค่โยนแคปซูลออกไป ก็สามารถอัญเชิญสัตว์ประหลาดออกมาช่วยต่อสู้ได้

เมื่อดึงความสนใจกลับมาที่ตัวเกม ไมค์เดินค้นหาจนทั่วศูนย์วิจัยแต่ก็ไม่พบวี่แววของ ดร.ออคิด เขาจึงต้องกลับออกไปข้างนอกเพื่อดูว่าจะมีอะไรอย่างอื่นอีกไหม

ไม่นานนัก เขาก็พบเส้นทางหนึ่งทางตอนบนของแผนที่ที่ตัวเกมจงใจทำเปิดไว้ให้

บริเวณนี้เต็มไปด้วยพงหญ้าคา ซึ่งแตกต่างจากพื้นดินอัดแข็งในบริเวณอื่นอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในดงหญ้า ดร.ออคิด ก็โผล่พรวดออกมาจากขอบหน้าจอ

"ทำแบบนี้มันอันตรายนะ! โปเกมอนป่าอาจจะกระโจนออกมาจากพงหญ้าได้!"

"ถ้าเธอมีโปเกมอนล่ะก็ จะสามารถต่อสู้กับพวกมันได้"

"จริงสิ!"

"ตามฉันมาทางนี้หน่อย!"

ไมค์เดินตาม ดร.ออคิด กลับมาที่ศูนย์วิจัยอีกครั้ง แล้วมายืนอยู่หน้าโปเกบอลทั้งสามลูก

จอห์นผู้มีหน้าตากวนโอ๊ยก็ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยเช่นกัน

"นี่ต้องเลือกจากสามลูกนี้งั้นเหรอ?"

ดูไปดูมาก็คล้ายกับการดัดแปลงระบบเลือกสายอาชีพในเกมแนว RPG เลยแฮะ

ไมค์แอบชำเลืองมองกล่องตลับเกมของจอห์น พลางจ้องมองภาพลิซาร์ดอนที่วาดอยู่บนนั้น

"มังกรไฟยังไงก็ต้องแพ้น้ำ ฉันเลือกเซนิกาเมะไปดักทางไว้ก่อนดีกว่า"

ถ้าถึงเวลาที่ต้องต่อสู้กันขึ้นมาละก็ เขาจะต้องชนะแน่ๆ

"โปเกมอนที่ฉันเลือก ดูแข็งแกร่งกว่าของนายเยอะเลยแฮะ"

มุมปากของไมค์กระตุกเล็กน้อย เขาเลือกที่จะเมินไอ้หมอนี่ไปซะ

ทว่าตอนที่เขากำลังจะเดินออกจากประตู อีกฝ่ายก็เข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน

"อุตส่าห์ได้โปเกมอนมาจากปู่ทั้งที!"

"เรามาประลองกันสักตั้งเถอะ!"

"?"

ได้เลย! กำลังหงุดหงิดที่ไม่มีโอกาสอัดไอ้เจ้านี่ตอนมันเยาะเย้ยอยู่พอดี ดันรนหาที่ตายเองซะงั้น!

"เซนิกาเมะ ใช้ท่าพุ่งชน!"

"ฟุชิงิดาเนะหมดสภาพการต่อสู้แล้ว..."

โปเกมอนเลเวล 5 สองตัวที่มีแค่สกิลพื้นฐาน สลับกันตีแลกไปมาอย่างทื่อๆ จนกลายเป็นการดวลที่ทำเอาคนดูพูดไม่ออกที่สุดในชีวิต

แต่สำหรับผู้เล่นในยุคสมัยนี้ นี่ถือเป็นประสบการณ์การต่อสู้แบบเทิร์นเบสที่ได้มาตรฐาน หรืออาจจะเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมากด้วยซ้ำไป

ทั้งมีภาพประกอบ มีเอฟเฟกต์จัดเต็ม ยังจะต้องการอะไรอีกเล่า?

"ไม่น่าเลยแฮะ! รู้งี้ฉันเลือกโปเกมอนตัวเดียวกับนายก็ดี!"

จอห์นบ่นอุบอิบ ทำเอาไมค์รู้สึกสะใจอยู่ลึกๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เซนิกาเมะของเขาดันเลเวลอัปเป็นเลเวล 6 ทันทีหลังจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้จบลง

ช่างเป็นการเริ่มต้นที่งดงามอะไรเช่นนี้!

หลังจากรับเงินรางวัลมา 175 และโดนจอห์นทิ้งคำขู่เอาไว้ ในที่สุดไมค์ก็ได้ก้าวเท้าออกจากศูนย์วิจัยเพื่อเริ่มต้นเข้าสู่ตัวเกมอย่างเป็นทางการ

การดำเนินเรื่องที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับว่า 'ผู้เล่นเป็นคนตัดสินใจเอง' แต่แท้จริงแล้วกลับถูกปูทางมาอย่างแนบเนียนจนครบวงจร

ไมค์สามารถเรียนรู้วิธีการบังคับเกือบทั้งหมดที่จำเป็นในตอนนี้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งคำอธิบายเยิ่นเย้อใดๆ เลย

แถมเขายังแอบรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองอยู่นิดๆ อีกด้วย

ระบบสอนเล่นที่ยอดเยี่ยม มันก็ควรจะเป็นแบบนี้นี่แหละ

"ดูเหมือนว่าถ้าอยากให้เซนิกาเมะของฉันเก่งขึ้น ก็ต้องพามันออกไปผจญภัย แล้วต่อสู้กับโปเกมอนตัวอื่นๆ ให้มากกว่านี้สินะ"

ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูศูนย์วิจัย ไมค์ก็นึกถึงคำพูดของ ดร.ออคิด ตอนที่เขาเดินเข้าไปในพงหญ้าเมื่อครู่นี้ขึ้นมาได้

"โปเกมอนป่าอาจจะกระโจนออกมาจากพงหญ้าได้!"

อย่างนี้นี่เอง! ไมค์กระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที

ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่บทสนทนาตามเนื้อเรื่องที่ไม่สำคัญอะไร ที่ไหนได้ กลับซ่อนคำแนะนำวิธีการเล่นเกมเอาไว้ซะงั้น

ไมค์ตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในพงหญ้าอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปตามทาง

[อ๊ะ! โครัตตาป่ากระโจนเข้ามาแล้ว!]

...

ตลอดทางนอกจากโครัตตากับป๊ปโปะแล้ว เขาก็ไม่เจออันตรายอะไรอีก

โปเกมอนป่าเลเวลเฉลี่ยสามถึงสี่ พอมาอยู่ต่อหน้าเซนิกาเมะที่เลเวล 6 เข้าไปแล้ว ก็เป็นได้แค่กระสอบทรายแจกค่าประสบการณ์เท่านั้น

ในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองโทกิวะจนได้

'ตึ๊ง-ตึง-ตึงตึ๊งตึง!'

[โปเกมอนที่ฝากไว้ฟื้นฟูพลังงานจนเต็มเปี่ยมแล้วนะคะ!]

[คุณรู้จัก ดร.ออคิด ใช่ไหม? เขาฝากให้ฉันส่งเจ้านี่ไปให้เขาน่ะ]

นี่มันเควสต์ส่งของฉบับมาตรฐานของเกม RPG ชัดๆ สำหรับผู้เล่นที่คุ้นเคยกับเกมแนว RPG การต้องมารับมือกับระบบต่อสู้และการออกแบบวิธีการเล่นของเกมนี้ ถือว่าไม่มีกำแพงขวางกั้นเลยแม้แต่น้อย

...

"สมุดภาพโปเกมอน?"

พอได้ยินว่าปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ ไมค์ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที เขากดเปิดเมนูฟังก์ชันแล้วเข้าไปที่สมุดภาพ

สิ่งแรกที่ไมค์สังเกตเห็นเลยก็คือ มุมขวาบนที่แสดงข้อความว่า [ค้นพบ 4] และ [จับได้ 1]

ส่วนในรายการทางฝั่งซ้าย เซนิกาเมะหมายเลข 007 มีไอคอนรูปโปเกบอลปรากฏอยู่

นี่มันอะไรกัน?

นี่มันคือภารกิจ!

ความหมายของการมีอยู่ของสมุดภาพ ก็คือการรอคอยให้ถูกเติมเต็มยังไงล่ะ!

อย่าว่าแต่ ดร.ออคิด จะเป็นคนขอร้องให้เขาช่วยเลย ต่อให้ตาแก่นั่นไม่พูด เขาก็ต้องหาทางเติมมันให้เต็มอยู่แล้ว

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ค้นพบให้ครบ แต่ต้องจับมาให้ครบด้วย!

ไมค์ส่งสายตาลุกวาวไปมองจอห์นที่นอนอยู่ข้างๆ

โปเกมอนเฉพาะภาคทั้งสิบเอ็ดตัวนั้น เขาจะต้องเอามันมาให้ได้!

ต่อให้จอห์นจะเลิกเล่น เขาก็จะปั่นไอดีแทนให้เอง!

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่คิดแบบนี้

ณ ร้านตู้เกม ภายในโปเกมอนเซ็นเตอร์

หน้าเครื่องแลกเปลี่ยนโปเกมอนมีแถวยาวเหยียด เพียงชั่วข้ามคืน ที่นี่ก็อัดแน่นไปด้วยกลุ่มผู้เล่นเกมโปเกมอนเวอร์ชันคอนโซล

โต๊ะกาแฟ โซฟานุ่มๆ รวมถึงเคาน์เตอร์บาร์ที่จัดไว้ด้านข้าง ล้วนถูกจับจองจนเต็มแน่นเอี๊ยด

แทนที่จะเรียกว่าโปเกมอนเซ็นเตอร์ ที่นี่ดูเหมือนคลับวิดีโอเกมอะไรสักอย่างมากกว่า

"นี่ คุณมีนาโซโนะคุสะไหม ฉันกับลูกชายดันซื้อภาคเดียวกันมาน่ะ"

"อ๊ะ คุณแม่ซาตานนี่นา..." ฮันเตอร์สะดุ้ง "มีก็มีอยู่หรอกครับ แต่คุณจะเอาอะไรมาแลกล่ะ?"

"...ฉันสอนนายเล่น "Wolfenstein" แล้วไปเอาเลื่อยยนต์ให้ได้นะ"

ทั้งสองคนตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปต่อแถวหลังเครื่องแลกเปลี่ยนโปเกมอนทันที

...

"คุณหลิน คุณนี่มันสุดยอดจริงๆ ดีไซน์แบบแบ่งสองภาคเนี่ยมันอัจฉริยะชัดๆ! ทำไมผมถึงไม่มีหัวการค้าแบบคุณบ้างนะ!"

ปลายสาย ไมเออร์เอาแต่ชมเปาะไม่หยุด น้ำลายแตกฟองพูดถึงผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจอันน่าทึ่งที่เกิดจากภาคเรดและกรีน

ไมเออร์เป็นพ่อค้าขนานแท้ เขาไม่สนหรอกว่าโปเกมอนเฉพาะภาคจะสร้างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมหรือประสบการณ์แปลกใหม่อะไรบ้าง

เขารู้แค่ว่าเพราะดีไซน์นี้ ถึงกับทำให้มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยยอมซื้อทั้งสองภาคเพื่อสะสมให้ครบ

แลกเปลี่ยนงั้นเหรอ? แลกกับตัวเองก็ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนเหมือนกัน!

เสกตลาดเป้าหมายเพิ่มขึ้นมาเป็นเท่าตัวได้ดื้อๆ นี่มันเวทมนตร์ชัดๆ!

แม่งเอ๊ย ตกลงใครเป็นพวกยิวกันแน่ฟะ?

"เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับ คุณไมเออร์"

หลินลี่ซินพูดแทรกขึ้นมา สายตาทอดมองไปยังหน้าจอที่อยู่ตรงหน้าแซม

เขากำลังจดจ่ออยู่กับการจัดการทาเคชิแห่งยิมหิน

ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในเควสต์หลักที่สำคัญของเกมเช่นกัน

"ทางฝั่งยิมเตรียมตัวเปิดให้บริการได้แล้วล่ะ"

...

ในวันนั้นเอง มีเรื่องเหลือเชื่อเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นในวงการวิดีโอเกม

ยิมเปิดให้บริการแล้ว

ไม่ใช่ยิมในเกมหรอกนะ

ยิมทั้งแปดในชีวิตจริงแม่งเปิดให้บริการแล้วโว้ย!

(ยังมีอีกนะ)