บทที่ 80 การท้าทายยิมในชีวิตจริง!

บทที่ 80 การท้าทายยิมในชีวิตจริง!

ความสนุกของโปเกมอน มักจะถูกสรุปคร่าว ๆ ไว้ 3 ส่วนคือ การสะสม การแลกเปลี่ยน และการเลี้ยงดู

ความแตกต่างของโปเกมอนระหว่างภาคเรดและกรีน รวมถึงการออกแบบสมุดภาพโปเกมอน ถือเป็นแหล่งที่มาหลักของความสนุกในการเล่นสายสะสม

ส่วนแนวคิดเรื่องการเลี้ยงดูนั้น อันที่จริงแล้ว กว่ามันจะเริ่มมีความหลากหลายมากขึ้นก็ต้องรอจนถึงเจเนอเรชันที่สอง หรือก็คือตอนที่ "โปเกมอน โกลด์/ซิลเวอร์" เปิดตัวระบบค่าความสนิทสนม

ด้วยข้อจำกัดของความจุในสื่อบันทึกข้อมูล หลินลี่ซินจึงไม่มีทางเลยที่จะสร้างภาคที่สมบูรณ์แบบกว่าอย่างโกลด์ ซิลเวอร์ หรือแม้กระทั่งเอเมอรัลด์ออกมาได้ตั้งแต่แรก

การที่สามารถยัดโปเกมอนครบทั้ง 151 ตัวลงไปในความจุเพียงแค่นี้ แถมยังต้องคอยรับประกันว่าระบบอื่น ๆ จะทำงานได้ตามปกติ ก็ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจของทุกคนใน GAMENOVA แล้ว

ทว่าการต่อสู้เองก็เป็นส่วนหนึ่งของความสนุกในการเลี้ยงดูเช่นกัน

การทำให้โปเกมอนของตัวเองเติบโตกลายเป็นตัวที่เก่งกาจที่สุด ให้ตายเถอะ แบบนั้นมันโคตรเจ๋งเลยไม่ใช่หรือไง?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการพัฒนาร่าง ซึ่งเป็นแนวคิดที่นำเทรนด์มาโดยตลอดไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหน

และเพื่อเพิ่มความสนุกในการต่อสู้ให้มากยิ่งขึ้น การท้าทายยิมจึงถือกำเนิดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ในเกมโลกเปิด การจะทำให้ผู้เล่นรักษาเป้าหมายที่ชัดเจนเอาไว้ได้ตลอดเวลาโดยไม่รู้สึกสับสนหรือหลงทางนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

โปเกมอนไม่เหมือนกับ "เซลด้า" ที่พึ่งพา 'การออกแบบที่เน้นความอิสระ' ซึ่งสามารถกระตุ้นให้ผู้เล่นออกสำรวจไปได้เรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพียงอย่างเดียว

มันต้องการเป้าหมายในแต่ละช่วงเวลาที่ชัดเจนและเป็นเส้นตรง

และการเอาชนะหัวหน้ายิมที่ถูกเล่าขานในเนื้อเรื่องราวกับเป็นเทพเจ้า แล้วสะสมเข็มกลัด ก็คือสิ่งที่มารับหน้าที่นี้

ในขณะเดียวกัน ยิมก็ยังเป็น 'บทช่วยสอนสำหรับมือใหม่' ที่ถูกแฝงเอาไว้อย่างแยบยลที่สุดด้วย

...

จอห์นกับไมค์ล็อกจักรยานเรียบร้อย ก่อนจะมองเห็นภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจที่อยู่ตรงหน้า

อาคารทั้งหลังถูกสร้างให้มีรูปร่างเหมือนภูเขาไฟ ประกอบกับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวอยู่แล้วของรัฐนิวเม็กซิโก แม้จะใกล้ช่วงสิ้นปี แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกร้อนรุ่มใจได้อยู่ดี

ป้ายหน้าร้านถูกแขวนเอาไว้ในที่สูง นอกจาก GAMENOVA และโลโก้ Game Freak ที่ไม่คุ้นตาแล้ว ตรงกลางก็มีตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ร้อนแรงเขียนไว้ว่า:

[โปเกมอนลีก - ยิมธาตุไฟ]

"พระเจ้าช่วย ทุ่มทุนสร้างชะมัด..."

ทั้งสองคนจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย สถานการณ์แบบนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองได้กลายเป็นโปเกมอนเทรนเนอร์ แล้วเดินทางมาเยือนยิมธาตุไฟในตำนานด้วยตัวเองจริง ๆ

ยังไม่ทันจะได้เดินเข้าไปใกล้ ก็มองเห็นแถวยาวเหยียดหลายแถวเรียงรายอยู่หน้าประตูกั้นทางเข้าเสียแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนเหล่านี้คือผู้เล่นโปเกมอนทั้งหมด

หรือแม้กระทั่งคนที่ดั้นด้นเดินทางมาจากต่างเมืองโดยเฉพาะก็มีไม่น้อย

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการมาท้าประลองกับหัวหน้ายิมที่คอยคุ้มกันอยู่ที่นี่ เพื่อคว้ารางวัลกลับไปนั่นเอง!

"นายแน่ใจนะว่าจะเอาชนะหัวหน้ายิมได้?"

จอห์นพยายามเขย่งปลายเท้า มองเข้าไปในยิมแต่ไกล

ชายแก่หัวล้านสวมเสื้อกาวน์สีขาวและแว่นตากันแดดกรอบกลมสีดำดูเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างกับคนตรงหน้า

เนกไทลายเปลวเพลิงที่อกของเขานั้นดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ

จอห์นหรี่ตาลง ดูเหมือนเขาจะเห็นว่าบนหัวล้าน ๆ ของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นมาตั้งนานแล้ว

"ให้ตายสิ อากาศแบบนี้ยังจะใส่เสื้อกาวน์อยู่อีก ต่อให้ทำเพื่อเลียนแบบตัวละครในเกมก็เถอะ แต่แบบนี้มันทุ่มเทเกินไปหน่อยไหม"

จอห์นดึงสายตากลับมา แล้วมองไปที่ไมค์ซึ่งยังคงสาละวนอยู่กับ NovaPocket ในมือ

หมอนี่ต้องกำลังอินจัดแน่ ๆ เขาไม่เคยเห็นไมค์หลงใหลในเกมไหนขนาดนี้มาก่อนเลย

ถึงแม้จอห์นจะชอบเกมนี้เหมือนกัน แต่เขาก็ยังคงทุ่มเทเวลาว่างส่วนใหญ่ให้กับ "Harvest Moon" บนเครื่องคอนโซลอยู่ดี

"ฮิ ๆ รอฉันหาเพชรมาได้อีกสักเม็ดแล้วเอาไปให้เพนนีละก็ เธอจะต้องตกหลุมรักฉันอย่างแน่นอน..."

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จอห์นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มจนมุมปากยกขึ้น

เพนนีเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีจริง ๆ นะ

แถมยังเป็นเกมที่ดีจริง ๆ ด้วย

"ก็แค่ยิมธาตุไฟ คอยดูฉันผ่านด่านไปแบบชิล ๆ เถอะ"

ไมค์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยด้วยซ้ำ เขาเดินตามจอห์นไปต่อแถวอย่างอัตโนมัติพลางตอบกลับแบบขอไปที

เขาต้องใช้เวลาช่วงก่อนจะเข้าไปข้างในเพื่อฝึกฝนโปเกมอนที่จะเอาลงสนามในครั้งนี้ให้เก่งขึ้นอีกสักหน่อย

จะต้องเตรียมตัวให้พร้อมรบที่สุด!

"จริงสิ นายก็ลองสู้ดูสักตั้งไหมล่ะ? ฉันจำได้ว่าเลเวลโปเกมอนของนายก็น่าจะถึงแล้วนะ"

"ฉันเหรอ? ก็ได้ ไหน ๆ ก็มาแล้ว..."

แถวที่ยาวเหยียดต้องใช้ตั้งนานกว่าจะขยับไปข้างหน้าได้สักคิว แถมข้างหลังก็มีคนมาต่อแถวยาวเหยียดโดยไม่รู้ตัว

โชคดีที่ทั้งสองคนพก NovaPocket มาด้วย เลยช่วยให้ช่วงเวลาที่รอไม่น่าเบื่อจนเกินไป

...

"โย่ว! มาได้จังหวะพอดี! ฉันคือ... แค่ก ๆ ...โทษที ขอฉันจิบน้ำก่อนนะ..."

ชายหัวโล้นที่แขวนป้ายชื่อ 'หัวหน้ายิมธาตุไฟ-เบลน' ไว้ตรงหน้าอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เห็นได้ชัดว่าลูกค้าที่แห่กันมาอุดหนุนอย่างล้นหลามในวันนี้ทำเอาเขาเหนื่อยแทบขาดใจ

"ฉันคือเบลน! ฉันชอบของที่ทั้งร้อนและเผ็ด! โปเกมอนค่าสถานะไฟ ฮอตด็อกที่เผ็ดจนแทบคลั่ง! ...และก็การต่อสู้ที่เดือดพล่าน!"

"อยากโดนเผาเป็นเถ้าถ่านงั้นเหรอ? งั้นก็เข้ามาเลย!"

น้ำเสียงของเขาดุดัน ท่าทางของเขาสะท้อนคาแร็กเตอร์ความเลือดร้อนและมาดนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะตอนที่ตัวเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ สปิริตในการทำงานขนาดนี้ ทำเอาไมค์กับจอห์นเห็นแล้วแทบน้ำตาซึม

"ได้ยินมาว่า GAMENOVA ไปหานักแสดงดาวรุ่งพุ่งแรงมาจากฮอลลีวูดเลยนะ ไม่เบาเลยจริง ๆ "

"เอาล่ะ พวกเรารีบเข้าไปท้าประลองกันเถอะ ดูสิ เขาเหงื่อแตกพลั่กหมดแล้ว"

"งั้นจอห์น นายลุยก่อนไหม? ฉันจะได้ดูว่าทีมของเขาต่างจากในเกมหรือเปล่า"

จอห์นพยักหน้า เขาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงหยิบ NovaPocket ของตัวเองออกมา

อุปกรณ์ในยิมจัดเตรียมไว้ครบครัน ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันคอนโซลหรือเครื่องพกพา ก็สามารถเชื่อมต่อเพื่อดวลกันได้อย่างลื่นไหล

เบลนเงยหน้าหัวเราะร่วน ก่อนจะหยิบ NovaPocket ออกมาเช่นกัน เพียงแต่เครื่องของเขามีลวดลายเปลวเพลิงสุดเท่ ซึ่งดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

"พร้อมหรือยัง? โปเกมอนของฉันน่ะฝึกฝนมาด้วยความร้อนจากภูเขาไฟเชียวนะ! มาทำให้การต่อสู้ดุเดือดจนถึงขีดสุดกันเถอะ!"

ไมค์ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะดูการแข่งอย่างละเอียด

ผลคือพอเห็นสถานการณ์บนหน้าจอชัด ๆ เขาก็ถึงกับหน้ามืด

"โอ้โห จอห์น ทำไมนายถึงเอาลิซาร์ดอนลงล่ะ? แถมยังมีแต่สกิลค่าสถานะไฟอีกต่างหาก?"

"เอ๋? ไม่ได้เหรอ?"

จอห์นเกาหัว เขาก็ใช้ลิซาร์ดอนเป็นตัวเปิดมาตลอดไม่ใช่หรือไง?

โปเกมอนตัวนี้อยู่กับเขามาตั้งแต่ต้น ไม่เคยหลุดออกจากทีมเลยสักครั้ง

จากฮิโตคาเงะตัวจ้อย เลี้ยงดูมาจนถึงตอนนี้ ก็ถือเป็นลูกน้องมือขวาของจอห์นไปแล้ว

"ค่าสถานะไฟตีค่าสถานะไฟมันไม่ค่อยได้ผลนะเว้ย ดาเมจมันลดลง!"

ไมค์กุมขมับอย่างอ่อนใจ ดูเหมือนจอห์นจะไม่ค่อยใส่ใจระบบของเกมจริง ๆ

"นายรอแป๊บนึง ขอฉันดูทีมหน่อย... ให้ตายเถอะ อย่างน้อยนายเอาเกียราดอสมาสักตัวไม่ได้หรือไง?"

...

ด้วยสกิลที่เรียนมาแบบมั่วซั่ว แถมไม่สนเรื่องการชนะทางค่าสถานะเลยแม้แต่น้อย จอห์นจึงพ่ายแพ้ไปตามระเบียบ เขาเลยต้องไปเดินฆ่าเวลาในร้านขายของที่ระลึกของยิมเพื่อรอไมค์

ร้านขายของที่ระลึกแห่งนี้ดูคล้ายกับโปเกมอนเซ็นเตอร์ที่เขาคุ้นเคย เต็มไปด้วยสินค้าธีมโปเกมอนนานาชนิด

คิดไปคิดมา จอห์นก็เลยตัดสินใจซื้อตุ๊กตาฮิโตคาเงะติดมือมาหนึ่งตัว

เมื่อเขาเบียดเสียดฝ่าฝูงชนที่แน่นขนัดกลับมาที่ห้องโถงใหญ่ การต่อสู้ของทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะจบลงแล้ว

ทีมที่จัดมาแก้ทางของไมค์ สามารถเอาชนะบูเบอร์ซึ่งเป็นไพ่ตายของหัวหน้ายิมไปได้อย่างชิล ๆ

"อึก!"

เบลนคำรามต่ำในลำคอ

"แกร่ง...แกร่งเกินไปแล้ว! นายเผาฉันจนมอดไหม้ไปหมดเลย! เข็มกลัดสีชาดเหรียญนี้เป็นของนายแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ล้วงเอาเข็มกลัดรูปเปลวเพลิงออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ตัวเข็มกลัดทำจากโลหะทั้งชิ้น และมีน้ำหนักพอสมควรเลยทีเดียว

"อย่าลืมเอาเข็มกลัดไปรับ 'TM38 - Fire Blast' ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าด้วยล่ะ!"

"นายเคยได้ยินเรื่องโปเกมอนลีกไหม? ที่นั่นคือสถานที่ที่ยอดฝีมือซึ่งรวบรวมเข็มกลัดครบแปดเหรียญเท่านั้นถึงจะท้าประลองได้ เส้นทางของนายอยู่ที่นั่นแหละ!"

(ยังมีต่อนะ)