บทที่ 83 ดวลความเร็ว!

บทที่ 83 ดวลความเร็ว!

"เกม 'Might and Magic' ล็อตแรกจำนวนหนึ่งแสนชุดขายหมดเกลี้ยงแล้วนะ พวกเรากำลังเตรียมสั่งพิมพ์เพิ่มอีกห้าแสนชุด ยินดีด้วย"

คาเนเกมยืนอึ้งอยู่กับที่

เท่าไหร่นะ?

ยอดขายระดับนี้แทบจะไล่ตามเกมรุ่นพี่อย่าง "Ultima" ทันอยู่แล้ว

"ฮัลโหล? คาเนเกม ยังอยู่ไหม?"

"อยู่ครับ ๆ คุณหลิน ผมทำสำเร็จแล้วใช่ไหม?"

หนึ่งแสนชุด นี่คือยอดขายคาดการณ์ที่คาเนเกมประเมินร่วมกับ GAMENOVA เอาไว้

แต่ตั้งแต่ที่ตัดสินใจพอร์ตเกมนี้ลง NovaBox อย่างเป็นทางการ ทาง GAMENOVA ก็ช่วยเหลือทั้งเรื่องคนและแรงงานไปไม่น้อย

รวมถึงเทคโนโลยี 3D เทียมที่ล้ำยุคนี้ หลินลี่ซินก็เป็นคนให้สิทธิ์การใช้งานมา

นักลงทุนเทวดาชัด ๆ!

คาเนเกมรู้สึกจมูกตื้อ ภาพลักษณ์ของหลินลี่ซินช่างเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์

เขาต้องจงรักภักดีติดตามชายคนนี้ไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ!

"อืม สำเร็จแล้วล่ะ เตรียมกระสอบไว้ได้เลย"

"เอ๊ะ? เตรียมของพรรค์นั้นไปทำไมครับ?"

"เอาไว้ใส่เงินไง" หลินลี่ซินหัวเราะฮ่า ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันดีกว่า คุณคาเนเกม ผมอยากว่าจ้างให้ NW ของคุณพัฒนาเกมแนววางแผนกลยุทธ์ โดยอิงจากจักรวาลของ 'Might and Magic' น่ะ"

"จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ!" คาเนเกมรับคำโดยไม่เสียเวลาคิด

"เดี๋ยวผมจะให้คาร์แมกเอาเอกสารข้อเสนอโปรเจกต์ไปส่งให้คุณนะ โปรเจกต์นี้ตั้งชื่อชั่วคราวไว้ว่า 'Heroes of Might and Magic' ก็แล้วกัน"

...

รัฐเพนซิลเวเนีย เขตเมืองโลเวอร์แมคคันจี

ทอดด์ โฮเวิร์ด วัยสิบห้าปีเดินเบียดเสียดออกมาจากฝูงชน ก่อนจะเดินเงียบ ๆ กลับบ้าน

ในมือของเขาโอบอุ้มแผ่นฟลอปปีดิสก์เกม "Might and Magic" ที่เพิ่งออกใหม่ร้อน ๆ

ในฐานะ 'เนิร์ด' ที่คลั่งไคล้คอมพิวเตอร์และวิดีโอเกม ทอดด์ไม่เป็นที่ชื่นชอบของพวกเด็กกิจกรรมที่ชอบเข้าสังคมเอาเสียเลย

ไม่ว่าจะอยู่ที่โรงเรียนหรือบนท้องถนน ทอดด์มักจะรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับโลกใบนี้ไม่ได้

โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เพิ่งสอบเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเอ็มมาอุส ยิ่งทำให้สังคมเดิมของเขาถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด

มีเพียงวิดีโอเกมเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งพิงของเขาในตอนนี้

เขามองแผ่นฟลอปปีดิสก์ในมือ แววตาเผยให้เห็นความปีติยินดีที่หาได้ยาก

ในฐานะคอเกม แน่นอนว่าเขาย่อมเป็นแฟนตัวยงของ GAMENOVA ด้วยเช่นกัน

แต่เกมที่ทอดด์ชื่นชอบมากที่สุด ยังคงเป็นเกมแนว RPG แบบดั้งเดิม

"The Legend of Zelda" อาจจะน่าทึ่งก็จริง แต่สำหรับเขามันก็ยังดูเด็กไปหน่อย

ถ้าเป็นไปได้ เขาหวังจริง ๆ ว่า GAMENOVA จะทำเกมแนว RPG แบบดั้งเดิมเหมือนอย่างบน PC ออกมาบ้าง

และดูเหมือน GAMENOVA จะได้ยินเสียงในใจของเขา จึงได้ปล่อย "Might and Magic" ออกมา

ทอดด์หลบเลี่ยงผู้คน ทันทีที่กลับถึงบ้านเขาก็มุดเข้าไปในห้องนอน แล้วเสียบแผ่นฟลอปปีดิสก์เข้าเครื่องเกมด้วยความตื่นเต้น

"ต้องทอยเต๋าสร้างตัวละครหกตัวเพื่อตั้งปาร์ตี้ แล้วปั้นทั้งหกตัวตั้งแต่ศูนย์เลยงั้นเหรอ?"

ตอนที่เห็นว่าภาพรวมของเกมนำเสนอในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ทอดด์ยังนึกว่ามันจะเป็นเกมผจญภัยแบบเล่นคนเดียวเสียอีก

"ต้องจัดกระบวนทัพเองด้วยเหรอ?"

ทอดด์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำตามสัญชาตญาณ โดยจับอัศวินที่เพิ่งสร้างเสร็จไปไว้แถวหน้า แล้วเอาเมจกับนักธนูไปไว้แถวหลัง

ระบบแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยแฮะ

ในความทรงจำของเขา การต่อสู้ในเกม RPG มักจะเน้นการ 'เอาชนะด้วยสเตตัส' มากกว่า

ถ้าสเตตัสผมสูงกว่า อุปกรณ์ดีกว่า เวทมนตร์รุนแรงกว่า ผมก็ย่อมแข็งแกร่งกว่าแน่นอน

แต่การมีระบบจัดกระบวนทัพเข้ามา ก็เหมือนกับการเพิ่มความลึกทางกลยุทธ์ทับซ้อนลงไปบนพื้นฐานของการวัดกันที่ตัวเลข

"มนุษย์ถ้ำโจมตีกายภาพล้วน ๆ แค่มีแนวกำแพงโล่ที่แข็งแกร่งอยู่แถวหน้าก็พอแล้ว... เวทมนตร์หมู่เหรอ? หรือว่าผมต้องกระจายกระบวนทัพ?"

จู่ ๆ ทอดด์ก็เข้าใจแล้วว่าระบบจัดปาร์ตี้หกคนมีไว้ทำไม

มันเหมือนกับกระดานหมากรุกเลย

เมจที่อัปแต่ค่าสติปัญญา แม้จะทำดาเมจได้น่ากลัว แต่ก็ยืนแถวหน้าไม่ได้ และจำเป็นต้องได้รับการปกป้องจากเพื่อนร่วมทีมเสมอ

อัศวินที่อัปแต่พลังป้องกันก็มีช่วงเวลาฉายแสงของตัวเอง

ทุกตัวละครดูเหมือนจะมีคุณค่าในแบบของตัวเอง

มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งล้อมวงเล่น "D&D" กับพวกคอเดียวกันจริง ๆ

แม้ใน "Wizardry" ที่มีระบบต่อสู้หลากหลายจะมีแนวคิดเรื่องแถวหน้าและแถวหลังอยู่ด้วย แต่ก็ไม่เคยมีเกมไหนเหมือน "Might and Magic" ที่นำการปรับขบวนทัพมาเป็นส่วนหนึ่งของระบบการเล่นหลักมาก่อน

"สุดยอดไปเลย... ถ้าผมเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ ผมก็จะสร้างวิดีโอเกม ผมก็จะสร้าง RPG เหมือนกัน..."

ทอดด์มองดูเฟยหลงที่ล้มลงตรงหน้า ความหลงใหลในวิดีโอเกมในใจก็ลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งจนไม่อาจหยุดยั้งได้

...

หลินลี่ซินวางสายโทรศัพท์แล้วย่นจมูก เมื่อเทียบกับรุ่นพี่อายุสั้นอย่าง "Ultima" และ "Wizardry" แล้ว "Might and Magic" อาศัยเกมภาคแยกอย่าง Heroes of Might and Magic ทำให้ยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงหลังยุคมิลเลนเนียม

แนวคิดของเกม RPG ยักษ์ใหญ่ทั้งสามของฝั่งตะวันตกในยุคแรกนั้นล้ำหน้าอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่เกิดผิดยุคไปหน่อย

RPG ของฝั่งตะวันตกไม่เหมือนกับ RPG ของญี่ปุ่น มันไม่ได้เน้นให้ผู้เล่นไปสัมผัสกับเรื่องราวที่ยอดเยี่ยม หรือจดจำตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาให้น่าประทับใจ

มันเอนเอียงไปทางความหมายดั้งเดิมของคำว่า RPG มากกว่า

การสวมบทบาท

ฉันอยากจะเป็นใคร ฉันอยากจะเลือกทำอะไร

นี่คือกระดาษเปล่าที่รอให้ผู้เล่นเป็นคนขับเคลื่อนและเขียนมันขึ้นมาเอง

แต่นั่นก็ดันไปขัดแย้งกับข้อจำกัดทางฮาร์ดแวร์ในปัจจุบันพอดี

ประสิทธิภาพกราฟิกที่อ่อนด้อยทำให้พวกมันไม่สามารถถ่ายทอดความสมจริงออกมาได้อย่างเต็มที่

หน่วยความจำและ ROM ที่มีพื้นที่อันน้อยนิดก็ไม่สามารถรองรับระบบเกมที่ละเอียดซับซ้อนกว่านี้ได้

ในจุดนี้ JRPG กลับทำได้ดีราวกับปลาได้น้ำ

หลินลี่ซินไม่ได้รีบร้อนอะไร การมีฐานลูกค้าของ GAMENOVA คอยต่อชีวิตให้ ขอเพียงแค่รับประกันได้ว่าแต่ละภาคจะมีการพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยยอดขายก็ยังคงรับประกันได้

โอกาสที่ RPG จะได้เปล่งประกายอย่างแท้จริงนั้น อยู่ในอนาคต

เขาเงยหน้ามองเวลา ถ้าจำไม่ผิด วันนี้คาร์แมกน่าจะถูกแซมลากไปช่วยงานที่ร้าน

หลินลี่ซินเดินฝ่าแสงแดดกลับมาที่ร้านตู้เกม GAMENOVA หลังจากที่ไม่ได้มาเสียนาน

อาจเป็นเพราะ "โปเกมอน" ดึงความสนใจไปหมด ช่วงสองวันนี้คนในร้านจึงน้อยลงไปมาก

ดูเหมือนว่าทุกคนจะไปที่ร้านที่มีโปเกมอนเซ็นเตอร์กันหมดแล้ว

"เฮ้ มามุงทำอะไรกันตรงนี้?"

ทันทีที่เดินเข้าประตูมา หลินลี่ซินก็เห็นแซมกับคาร์แมกกำลังมุงดูและง่วนอยู่หน้าตู้เกม "Street Fighter"

แม้แต่วิเวียนก็ยังอยู่ที่นี่ เธอยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ

"หลิน มาได้จังหวะพอดีเลย!"

แซมกวักมือเรียกอย่างตื่นเต้น แล้วรีบวิ่งมาลากหลินลี่ซินไปที่หน้าตู้เกม

"มีเรื่องอะไรกันเหรอ?"

หลินลี่ซินมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

บนหน้าจอก็คือเกม "สตรีทไฟเตอร์" ปกติทั่วไป ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร

"ก่อนหน้านี้มีเพื่อนแฟนคลับของเรามาบ่นกับฉันว่า ระบบต่อสู้ของ "Street Fighter" มันยากเกินไป มาที่ร้านทีไรก็มักจะโดนพวกเซียนเกมใช้เหรียญเดียวตบซะยับเลย"

"ฉันก็เลยคิดมาตลอดว่า พวกเราพอจะเป็นไปได้ไหมที่จะทำ "Street Fighter" ฉบับดัดแปลง ทำเวอร์ชันที่เล่นง่ายกว่านี้ออกมา"

"พอดีว่าทางวิเวียนยังมีตัวอย่างการ์ดจอเหลืออยู่ ฉันก็เลยขอมาอันนึง แบบนี้พวกเราก็จะสามารถรองรับภาพแอนิเมชันที่เร็วขึ้นได้แล้ว"

แซมขยับคันโยกสองสามที หลินลี่ซินก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

แม้แอนิเมชันจะไม่ได้ถูกแก้ไขเลย แต่มันกลับทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

มันเร็วขึ้น!

ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งหรือการกระโดด ล้วนเร็วกว่าเดิมเกือบเท่าตัว

แค่ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้ ก็ทำให้ตรรกะการต่อสู้ของมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ภายใต้สถานการณ์ที่ระยะห่างเปลี่ยนแปลงด้วยความเร็วสูงอยู่บ่อยครั้ง ความสำคัญของการใช้ฟุตซี่และการคอนเฟิร์มฮิตนั้นเทียบไม่ได้เลยกับการเป็นฝ่ายบุกเข้าทำ อาศัยการกดดันอย่างต่อเนื่องเพื่อทำลายจังหวะของคู่ต่อสู้ให้ได้มากที่สุด

แม้ในแง่ของการแข่งขันจะดูไม่มั่นคงเท่าของเดิม แต่ดูเหมือนว่า... จะไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสรุ่งซะทีเดียว

"แนวคิดของนายมาถูกทางแล้ว แซม" หลินลี่ซินจ้องมองหน้าจอด้วยสายตาเป็นประกาย "แต่มันยังดุดันไม่พอ ตั้งโปรเจกต์อย่างเป็นทางการเลยเถอะ เกมนี้ทำได้สิ เปลี่ยนชื่อเป็น "The King of Fighters" ไปเลยดีกว่า"

(ยังมีต่อนะ)