บทที่ 86 จะออกอากาศทั้งทีก็ต้องช่วงไพรม์ไทม์สิ

บทที่ 86 จะออกอากาศทั้งทีก็ต้องช่วงไพรม์ไทม์สิ

แมคคอยลูบคางพลางพยักหน้าหงึกหงัก

"ผมเข้าใจแล้ว คุณหลินตั้งใจจะทำรายการแข่งวิดีโอเกมใช่ไหมครับ?"

เขาเคยเล่น "สตรีทไฟเตอร์" มาก่อน ย่อมรู้ดีว่ามันเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน จึงเข้าใจสิ่งที่หลินลี่ซินต้องการจะทำในทันที

"คุณหลิน ในเมื่อเรามานั่งคุยกันตรงนี้แล้ว ผมก็จะขอพูดแบบเปิดอกเลยก็แล้วกัน"

"ความกังวลของคุณเป็นเรื่องถูกแล้ว ฐานผู้ชมของวิดีโอเกมกับรายการทีวีไม่ได้ทับซ้อนกันมากนักจริงๆ"

แมคคอยส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยกางตารางข้อมูลแบบสรุปออกมา

"หากเทียบกับการดูทีวี วัยรุ่นส่วนใหญ่มักจะชอบเช่าวิดีโอเทปและเล่นเกมคอนโซลมากกว่า"

"โดยเฉพาะช่อง 29 ของเรา รายได้หลักมาจากตัวแทนจำหน่ายรถยนต์และซูเปอร์มาร์เก็ตในท้องถิ่น อายุเฉลี่ยของผู้ชมก็เลยค่อนข้างสูงตามไปด้วย"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเยาะตัวเอง

"แต่คุณดูพวกเราสิ เราถึงขั้นต้องเอาการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลระดับเตรียมอุดมมาฉาย พวกเราไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลยด้วยซ้ำ"

"ถ้าไตรมาสหน้ายังหาโปรแกรมที่ดึงดูดวัยรุ่นไม่ได้ ช่อง 29 ของเราก็คงต้องปิดตัวลงแล้วล่ะ"

โบราณว่าไว้ ความจริงใจคือไม้ตายที่ได้ผลที่สุด

ครั้งนี้แมคคอยถึงกับยอมล้วงเอาความในใจออกมาพูดจนหมดเปลือกจริงๆ

การร่วมมือกับ GAMENOVA ถือเป็นกระแสความนิยมที่สาดเทลงมาอย่างมหาศาลแน่นอน แต่พวกเขาจะรับมันไว้ได้หรือไม่ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"ทางเราเองก็อยากจะทำการทดลองเหมือนกัน เพื่อดูว่าผู้ชมจะเปิดรับรายการประเภทนี้ได้มากน้อยแค่ไหน"

การที่หลินลี่ซินเลือกสถานีโทรทัศน์เล็กๆ ที่ใกล้จะเจ๊งแหล่มิเจ๊งแหล่นั้น แน่นอนว่าไม่ได้เป็นเพราะมันราคาถูกเพียงอย่างเดียว

"คุณแมคคอย เรามาคุยเรื่องเวลาออกอากาศกันหน่อยดีไหมครับ?"

"แน่นอนครับ! คุณหลินคิดว่าช่วงเวลาไหนถึงจะเหมาะล่ะ รอบดึก? หรือว่าช่วงบ่าย?"

แมคคอยหยิบผังรายการขึ้นมาสองสามแผ่น ด้านบนระบุถึงรายการยอดฮิตของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่หลายช่องเอาไว้

เขาพยายามมองหาช่องว่างที่สมบูรณ์แบบในผังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนแย่งคนดู ในขณะเดียวกันก็ต้องกวาดเรตติ้งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

พูดกันตามตรง ด้วยสภาพของช่อง 29 ในตอนนี้ นึกอยากจะออกอากาศช่วงเวลาไหนก็ทำได้ทั้งนั้น

"จะไปเลือกช่วงเวลาซอกหลืบแบบนั้นทำไมล่ะครับ?" หลินลี่ซินยักไหล่ "ช่วงไพรม์ไทม์ของช่องคุณมีคนจองไว้แล้วเหรอ?"

ช่วงไพรม์ไทม์ ปกติย่อมหมายถึงเวลาสองทุ่มถึงห้าทุ่มของวันหยุดสุดสัปดาห์

นี่เป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวส่วนใหญ่ทานมื้อค่ำเสร็จ และมารวมตัวกันดูทีวีในห้องนั่งเล่น

ทั้งยังเป็นช่วงเวลาที่ค่าโฆษณาแพงหูฉี่ที่สุด โดยปกติแล้ว แค่ค่าโฆษณาในช่วงเวลานี้เพียงช่วงเดียวก็มากพอที่จะเลี้ยงสถานีโทรทัศน์ได้ทั้งสถานีแล้ว

"หา? คุณจะออกอากาศช่วงไพรม์ไทม์งั้นเหรอ?"

แมคคอยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงผังรายการออกมาหลายแผ่น แล้ววางลงตรงหน้าหลินลี่ซิน

"คุณหลิน ทางเราน่ะจัดให้คุณได้อยู่แล้วล่ะครับ เพียงแต่ในแง่ของเรตติ้ง เกรงว่ามันอาจจะลดลงแทนซะมากกว่า"

ช่วงเวลาทำเลทองแบบนี้ มีหรือจะตกมาถึงคิวของสถานีโทรทัศน์เล็กๆ อย่างพวกเขาได้

ละครน้ำเน่า รายการวาไรตี้ และภาพยนตร์จากเครือข่ายโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ทั้งสามช่อง ล้วนผูกขาดผู้ชมในช่วงเวลานี้ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

แม้แต่ WWF ก็ยังเลือกที่จะเลี่ยงการปะทะซึ่งๆ หน้า แล้วไปยึดครองช่วงเวลาบ่ายของวันหยุดสุดสัปดาห์แทน

"ช่วงเวลานี้มีแต่ระดับพระกาฬทั้งนั้นเลยนะครับ!"

ด้วยขนาดตัวของช่อง 29 การกระโจนเข้าสู่ช่วงไพรม์ไทม์ก็ไม่ต่างอะไรกับการไปเป็นเป้าให้เขาถล่มเล่นหรอก

"ระดับพระกาฬงั้นเหรอ? ไอ้ที่ผมจะซัดก็คือพวกระดับพระกาฬนี่แหละ!"

หลินลี่ซินโบกมือปัด

"วัยรุ่นเองก็ต้องดูทีวีเหมือนกันนะครับคุณแมคคอย คุณจะทนเห็นพวกเขาปล่อยเวลาวันหยุดสุดสัปดาห์อันมีค่าให้จมอยู่กับละครน้ำเน่าได้ลงคอเหรอ?"

...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา นิตยสาร "elernigame" ได้ตีพิมพ์ข่าวสารชิ้นใหม่

GAMENOVA บรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นในแคลิฟอร์เนีย และในอีกไม่ช้าก็จะจัดการแข่งขันเกมที่ใช้ชื่อว่า "Evolution Championship Series (รายการแข่งขันชิงแชมป์แห่งวิวัฒนาการ)" หรือเรียกสั้นๆ ว่า EVO

จากข้อมูลระบุว่า ทัวร์นาเมนต์นี้คืองานแข่งขันเกมต่อสู้ระดับมืออาชีพที่จัดขึ้นโดย GAMENOVA ซึ่งรายการแข่งขันจะประกอบไปด้วยเกม "สตรีทไฟเตอร์" "โปเกมอน" รวมถึงเกมตู้แนวต่อสู้เกมใหม่ที่กำลังจะวางจำหน่ายในอนาคตอันใกล้นี้ด้วย

ผู้เข้าแข่งขันรอบแรกถูกกำหนดโดย GAMENOVA เอง ส่วนหลังจากนั้นจะมาจากการเปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์จากพื้นที่ต่างๆ

หลินลี่ซินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขามองภาพสเก็ตช์ของไม ชิรานุอิบนหน้าจอพลางจมอยู่ในความคิด

มัวแต่ยุ่งกับการจัดการแข่งขันจนลืมแก้ปัญหาเรื่องผู้เข้าแข่งขันไปเสียสนิท

อย่าว่าแต่บรรดาเทพเด็กที่เกิดหลังปี 89 เลย แม้แต่ปรมาจารย์รุ่นใหญ่อย่างไดโกะ อุเมฮาระ ตอนนี้ก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยวัยห้าขวบเท่านั้น

บรรดานักกีฬาอีสปอร์ตชื่อดังในอนาคตที่หลินลี่ซินคุ้นเคย ล้วนแต่ยังไม่เคยสัมผัสเกมต่อสู้เลยด้วยซ้ำ

หลินลี่ซินถอนหายใจพลางส่ายหน้า อย่างน้อยก็ต้องรับประกันความตื่นตาตื่นใจของภาพให้ได้ "คงต้องจัดเป็นแมตช์กระชับมิตรโชว์ซะแล้วล่ะ"

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นแซมกำลังเล่นเกมดวลกับคาร์แมกอย่างดุเดือด

"โจมตีด้านบน! โธ่เอ๊ย ทำไมคอมโบไม่ติดอีกแล้วเนี่ย!"

แซมตบแผงจอยสติ๊กตู้เกมด้วยความหงุดหงิด นี่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาต้องพลาดโอกาสทองไปเพราะกดคอมโบพลาด

พูดตามตรง ถึงการต่อคอมโบจะเล่นแล้วมันส์สะใจมากๆ แต่ความรู้สึกหงุดหงิดตอนที่คอมโบหลุดก็รุนแรงเอาเรื่องเหมือนกัน

การกดปุ่มใน "The King of Fighters" ต้องอาศัยการตัดสินใจและความเร็วมือขั้นสูง แทบจะเรียกได้ว่าความเร็วมือคือตัวตัดสินทุกอย่าง

ถึงตอนนี้เขาจะฝึกจนกล้ามเนื้อเริ่มจดจำจังหวะได้บ้างแล้ว ทว่าก็ยังคงทำคอมโบหลุดอยู่บ่อยๆ เพราะปัญหาความแม่นยำของจอยสติ๊กหรือเหตุผลอื่นๆ อยู่ดี

"K.O...!"

ท้ายที่สุดคาร์แมกที่เร็วกว่าหนึ่งก้าวก็เป็นฝ่ายเอาชนะเขาไปได้

แซมโบกมือเป็นเชิงบอกว่าพอแค่นี้ก่อน

เขาก้มมองง่ามมือของตัวเอง ผลจากการเสียดสีอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ทำให้ผิวหนังบริเวณนั้นถลอกจนแดงเถือกไปหมด

แม้แต่ตรงส้นมือก็ยังถูกเสียดสีจนเกิดเป็นรอยด้านหนา

"ฉันจำได้ว่าฉันแค่อยากจะทำเกมต่อสู้ที่เล่นง่ายๆ นะ..."

แซมรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าทิศทางการพัฒนาของเกมนี้ชักจะหลุดโลกไปไกลจากสิ่งที่เขาคิดไว้ในตอนแรกเสียแล้ว...

หลินลี่ซินหัวเราะร่วน

เกมที่แซมกับคาร์แมกเล่นกันอยู่ยังคงเป็น "Street Fighter" เวอร์ชันดัดแปลงให้มีความเร็วสูงขึ้น

แม้จะมีกลิ่นอายของ "The King of Fighters" อยู่บ้างแล้ว ทว่าในแง่ของระบบเกมเพลย์หลักก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่มากทีเดียว

โดยเฉพาะตอนที่พัฒนาเกม "Street Fighter" นั้น ประสิทธิภาพฮาร์ดแวร์ของพวกเขายังไม่ค่อยดีนัก ทำให้ใส่ท่าไม้ตายเข้าไปได้ไม่เยอะ

นั่นส่งผลให้กรอบเวลาในการกดปุ่มออกท่าของ "Street Fighter" ค่อนข้างจะกว้างและยืดหยุ่นมาก แทบจะไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องกดปุ่มแล้วท่าไม่ออกเลย

ทว่าสำหรับ "The King of Fighters" นั้นแตกต่างออกไป การที่ตัวเกมมีคำสั่งกดที่ซับซ้อนยืดยาวแถมยังเพิ่มความเร็วขึ้นมาอีกระดับ หากอิงตามระบบการกดปุ่มของสตรีทไฟเตอร์ภาคแรก ย่อมต้องเกิดปัญหาแบบที่แซมกำลังเจออยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ลองเล่นเวอร์ชันนี้ดูสิ ฉันเพิ่มอะไรเข้าไปนิดหน่อยน่ะ"

หลินลี่ซินพิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้ายเสร็จอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยเรียกแซม

...

"หืม?"

หลังจากรัวคอมโบไปหนึ่งชุด แซมกับคาร์แมกก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"นายทำได้ยังไงเนี่ย มันลื่นไหลขึ้นจริงๆ ด้วย"

แซมลองโยกจอยสติ๊กกดท่าอีกสองสามครั้งเพื่อความแน่ใจ และพบว่าวิธีออกท่ายังคงเหมือนเดิมทุกประการ

"ฉันเรียกมันว่า 'อินพุตบัฟเฟอร์' น่ะ"

หลินลี่ซินขยับเข้าไปใกล้ทั้งสองคน เขารับจอยสติ๊กมาแล้วรัวกดคอมโบชุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว

"เวอร์ชันตอนนี้สามารถตั้งรับคำสั่งการกดปุ่มจากผู้เล่นล่วงหน้าได้ ก่อนที่ตัวละครจะแสดงแอ็กชันก่อนหน้าเสร็จเสียอีก"

เขาสังเกตดูแล้ว การที่คอมโบของแซมหลุดนั้นไม่ได้เป็นเพราะความเร็วในการตอบสนองของเขาไม่ดีพอ

แต่ในทางกลับกัน เป็นเพราะเขากดปุ่มเร็วเกินไปและกดก่อนจังหวะต่างหาก ถึงทำให้ตัวละครรับคำสั่งได้ไม่ครบถ้วน

"แค่นี้เองเหรอ?" แซมชะงักไป เขาอุตส่าห์นึกว่าหลินลี่ซินเขียนอัลกอริทึมล้ำลึกอะไรขึ้นมาเสียอีก

"ก็แค่นี้แหละ"

(ยังมีต่อนะ)