บทที่ 89 ชอบการชาร์จยิงในเสี้ยววินาทีของผมไหม

บทที่ 89 ชอบการชาร์จยิงในเสี้ยววินาทีของผมไหม

"คุณจะเลิกใช้คันโยกงั้นเหรอ?"

เจอรัลด์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

การตัดสินใจแบบนี้ดูจะสุดโต่งเกินไปหน่อย

คันโยกอาจจะมีข้อบกพร่อง แต่มันก็เป็นหัวใจสำคัญของสัมผัสการควบคุมในเกมต่อสู้

พูดได้เต็มปากเลยว่า ในยุคที่ "Street Fighter" กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกอย่างทุกวันนี้ คันโยกได้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญของร้านตู้เกมไปแล้ว

แจ้งเตือนให้คุณตรวจสอบเนื้อหาล่าสุด

มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมตู้เกมไปแล้ว

GAMENOVA ในฐานะผู้บุกเบิกระบบควบคุมแบบคันโยกผสมปุ่มกดเป็นเจ้าแรก ๆ ก็ได้รับอานิสงส์สร้างอิทธิพลของตัวเองขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน

แต่ตอนนี้หลินลี่ซินกลับคิดจะโละมันทิ้ง แล้วพาทุกคนถอยหลังกลับไปสู่ยุคปุ่มกดล้วนอีกครั้ง

"นี่มันไม่เท่ากับเดินถอยหลังลงคลองหรอกเหรอ?"

"ไม่ใช่เลย ไม่ใช่สักนิด"

หลินลี่ซินไม่อธิบายอะไรให้มากความ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแผงวงจรคันโยกขึ้นมาแล้วเริ่มบัดกรีทันที

เขาถอดคันโยกออก แล้วเปลี่ยนเป็นปุ่มกดขนาดใหญ่ไซซ์เดียวกับตู้เกมจำนวนสี่ปุ่มแทน

จากนั้นเขาก็เจาะรูบนกรอบไม้อย่างรวดเร็วให้พอดีกับตำแหน่งปุ่ม แล้วยึดพวกมันไว้จนแน่น

แต่เมื่อเห็นการจัดเรียงปุ่มที่หลินลี่ซินออกแบบ เจอรัลด์กับวิเวียนก็ถึงกับหนังตากระตุก

ปุ่มทิศทาง ซ้าย ล่าง และขวา ถูกจัดเรียงในแนวนอนเป็นเส้นโค้งเล็กน้อย ส่วนปุ่ม บน กลับถูกย้ายไปไว้ตรงมุมขวาล่างซะงั้น

การจัดเรียงปุ่มแนวนอนสุดพิลึกแบบนี้เจอรัลด์เคยเห็นมาก่อน แต่นั่นมันมักจะใช้กันบนเครื่อง PC

จากประสบการณ์ส่วนตัวของเจอรัลด์ การควบคุมแบบแนวนอนให้ความรู้สึกที่แย่กว่าปุ่มทรงกากบาทมาก

โดยเฉพาะในแง่ของสัญชาตญาณ ปุ่มทรงกากบาทนั้นสอดรับกับความเคยชินของมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นี่คือเหตุผลที่เขาสนับสนุนอย่างสุดตัวให้ใส่ปุ่มทิศทางกากบาทแบบแยกส่วนลงในเครื่อง NovaPocket

พอคิดถึงเรื่องนี้ นัยน์ตาของเจอรัลด์ก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา

เขารีบเดินไปรื้อหาของในห้องเก็บอุปกรณ์ ก่อนจะหยิบคีย์บอร์ดรูปทรงดูดีตัวหนึ่งออกมาจากกองคีย์บอร์ดสารพัดรุ่น

"หลิน คุณดูนี่สิ แมคคานิคอลคีย์บอร์ด mdeim ของ IBM"

เจอรัลด์วางมันลงบนโต๊ะ พร้อมกับพยักพเยิดให้หลินลี่ซินหันมาดู

mdeim คือผลิตภัณฑ์ที่เพิ่งเริ่มสายการผลิตอย่างเป็นทางการเมื่อช่วงกลางปี 1985 อย่างน้อยสำหรับยุคนี้ มันก็คือคีย์บอร์ดที่ดีที่สุดในโลก

แต่เจอรัลด์ไม่ได้กะจะเอามาอวดอ้างเรื่องความยอดเยี่ยมด้านการออกแบบทางอุตสาหกรรมของมันหรอก เขาชี้ไปที่ปุ่มลูกศรซึ่งอยู่ข้างแป้นตัวเลขต่างหาก

มันใช้รูปแบบการจัดเรียงปุ่มทิศทางเป็นรูปตัว T กลับหัว โดยอ้างอิงมาจากคีย์บอร์ด de—lk201

"ผมว่าถ้าเอามาเล่นเกม การเรียงปุ่มแบบนี้ก็ยอดเยี่ยมเหมือนกันนะ เราใช้นิ้วชี้กับนิ้วนางคุมซ้ายขวา แล้วใช้นิ้วกลางคุมขึ้นลงได้ ผมลองดูแล้ว สัมผัสการกดมันดีมากจริง ๆ"

"mdeim?"

หลินลี่ซินเลิกคิ้วขึ้น เขามองดูคีย์บอร์ดตัวนี้ที่มีการจัดเรียงปุ่มแทบไม่ต่างอะไรกับคีย์บอร์ดในยุคหลังเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะตำแหน่งปุ่มทิศทางมาตรฐานนั่น เรียกได้ว่าการที่วิดีโอเกมในยุคหลังมีสัมผัสการควบคุมที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน หรือแม้แต่การใช้ปุ่ม wad บังคับทิศทาง ล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากการจัดเรียงปุ่มแบบนี้ทั้งสิ้น

"ไอเดียนี้เจ๋งดีนะ แต่มันยังไม่เหมาะกับเกมต่อสู้อยู่ดี"

หลินลี่ซินวางมือทั้งสองข้างลงบนตัวควบคุมแบบ hib ฉบับทำมือที่เขาเพิ่งจะประกอบเสร็จหมาด ๆ "การเรียงปุ่มทิศทางรูปตัว T กลับหัว มันกดปุ่ม บน กับ ล่าง พร้อมกันแบบนี้ไม่ได้หรอก"

เขาทำท่าสาธิตให้ดู ไม่ว่าจะใช้มือซ้ายหรือมือขวา นิ้วโป้งก็สามารถเอื้อมไปกดปุ่ม บน ได้อย่างง่ายดาย

แต่คำอธิบายของเขานอกจากจะไม่ช่วยคลายความสงสัยแล้ว มันกลับยิ่งฟังดูเข้าใจยากหนักกว่าเก่าเสียอีก

"กด บน กับ ล่าง พร้อมกันเนี่ยนะ? แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?"

หลินลี่ซินหัวเราะหึ ๆ ก่อนจะตอบว่า "นี่คืออาวุธคู่กายของไกล์เลยล่ะ"

"หา?"

"พูดง่าย ๆ ก็คือ มันเป็นระบบที่เกิดมาเพื่อคอเกมต่อสู้ หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเกิดมาเพื่อตัวละครสายชาร์จโดยเฉพาะ ผมขอเรียกมันว่าเทคโนโลยี d ก็แล้วกัน"

เขาเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดแล้วเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษยาวเหยียดลงไป

[การกดปุ่มทิศทางตรงข้ามพร้อมกัน]

"เราก็แค่เขียนชุดคำสั่งเฉพาะลงไปในชิปประมวลผล เพื่อคอยกำหนดว่าระบบควรจะทำงานยังไงเมื่อมีการกดปุ่มทิศทางตรงข้ามพร้อมกัน"

"อย่างเช่น เราตั้งค่าได้ว่าถ้ากด บน กับ ล่าง พร้อมกัน ให้ระบบอ่านค่าว่าเป็นสถานะคืนสู่ศูนย์ (Neutral) หรือไม่ก็ให้ยึดปุ่มหลังเป็นหลักไปเลย หมายความว่ากดปุ่มไหนทีหลัง ระบบก็จะประมวลผลปุ่มนั้น"

"ช่างเถอะ อธิบายไปก็รังแต่จะทำให้งงเปล่า ๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมเขียนชุดคำสั่ง d ออกมาให้ดู ก่อนที่แซมจะกลับมาก็แล้วกัน"

ของเล่นสนุก ๆ แบบนี้ จะไม่ให้เพื่อนแซมได้ลองสัมผัสเป็นคนแรกได้ยังไง?

ตอนที่แซมหอบเอกสารกองโตผลักประตูเข้ามา เขาก็เห็นทุกคนต้อนรับเขาด้วยท่าทีร่าเริงจนดูผิดปกติ

โดยเฉพาะหลินลี่ซิน เขาอุ้มคีย์บอร์ดที่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะเร่งประกอบเสร็จหมาด ๆ เข้ามากอดคอเขาด้วยรอยยิ้มแฉ่งแล้วพาเดินไปที่หน้า

ทีวี

"แซม! มา ๆ ๆ เรามาดวลไกล์กันสักตาสิ"

"หา? เล่น "Street Fighter" เหรอ? ผมนึกว่าเดโมใหม่ของ "The King of Fighters" ออกแล้วซะอีก"

แซมกับหลินลี่ซินสนิทกันจะตาย แค่มองตาก็รู้ใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร

แค่เห็นรอยยิ้มของเขา แซมก็รู้ทันทีว่าหมอนี่ต้องมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่แน่ ๆ

ดีไม่ดีคงแอบไปซุ่มฝึกท่าขี้โกงอะไรมาเพื่อรับน้องเขาแหง ๆ!

"หลิน ถ้าคุณคิดว่าเลือกไกล์เหมือนกันแล้วจะเอาชนะผมได้ล่ะก็ คุณคิดผิดแล้วล่ะ"

เขาที่ขลุกอยู่ในร้านตู้เกมทั้งวัน ไม่ใช่ไก่อ่อนเหมือนตอนนั้นอีกต่อไปแล้ว

การได้สู้กับบรรดายอดฝีมือในร้านตู้เกมมาจนถึงตอนนี้ เทคนิคอย่างการสวนกลับจังหวะพลาด หรือการสวนกลับแบบชัวร์ ๆ เขาก็ฝึกจนพอมีฝีมือขึ้นมาบ้างแล้ว

ถ้าหลินลี่ซินยังคิดว่าเขาเป็นแค่ไก่อ่อนที่ทำเป็นแค่ยิงลูกไฟกับโชริวเคนล่ะก็ งานนี้มีเจ็บตัวแน่

"ชูตติง!"

แทบจะในวินาทีที่การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทั้งสองคนก็ประสานใจปล่อยโซนิคบูมออกมาพร้อมกันเป๊ะ

"หืม?"

"..."

เมื่อเห็นคลื่นพลังทั้งสองหักล้างกันกลางอากาศ แซมก็ชะงักไปเล็กน้อย

มิน่าล่ะถึงจู่ ๆ ก็มาท้าดวล ที่แท้ก็เข้าลัทธิชูตติงไปแล้วเหมือนกันนี่เอง

"เอาสิ คุณยิงลูกไฟมา ผมก็ยิงลูกไฟกลับ"

ด้วยความคิดที่ว่า 'ไม่รีบ เล่นเป็นเพื่อนเขาสักหน่อย' แซมจึงเตรียมปล่อยโซนิคบูมออกไปอีกระลอก

แต่เขายังไม่ทันจะดึงคันโยกถอยหลังเพื่อชาร์จพลัง หลินลี่ซินกลับขยับเร็วกว่าเขาไปหนึ่งจังหวะ โซนิคบูมลูกที่สองถูกปล่อยออกมาแล้ว

"?"

เล่นไกล์มาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับโดนไกล์อัดซะเอง

ความเร็วในการยิงลูกไฟของเขาดันสู้หลินลี่ซินที่ถนัดเล่นตัวละครสายความเร็วไม่ได้เนี่ยนะ?

แซมทำได้เพียงรีบดันคันโยกไปข้างหน้าเพื่อปล่อยพลังออกไปหนึ่งลูก จากนั้นก็รีบดึงคันโยกกลับมาด้านหลังเพื่อชาร์จพลังใหม่อย่างรวดเร็ว

แต่เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ อึดใจเดียว หลินลี่ซินก็สาดโซนิคบูมรัว ๆ ออกมาถึงสองลูกแล้ว

"เดี๋ยวสิพวก? มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"

แซมจำใจต้องกดบล็อกรับลูกไฟไปหลายลูก พร้อมกับเหล่ตามองไปทางหลินลี่ซิน

เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นความแปลกประหลาดของอุปกรณ์ในมืออีกฝ่าย

หลินลี่ซินไม่ได้ใช้จอยสติ๊ก แต่กลับใช้ปุ่มกดเป็นพรืดเพื่อป้อนคำสั่งทิศทางแทนคันโยก

แต่ที่น่าเหลือเชื่อที่สุดก็คือ หลินลี่ซินไม่ได้รัวปุ่มด้วยความเร็วสูงอย่างที่คิดเลยสักนิด

เขาแค่ใช้นิ้วเดียวกดปุ่มทิศทางถอยหลังค้างไว้แน่น ๆ จากนั้นก็แค่แตะปุ่มทิศทางไปข้างหน้ากับปุ่มต่อยรัว ๆ เป็นจังหวะเหมือนเครื่องจักร

ทุกครั้งที่เขากด ไกล์ที่เขาบังคับอยู่ก็จะสาดโซนิคบูมออกมาหนึ่งลูก

แทบไม่ต้องดึงคันโยกถอยหลังเพื่อชาร์จพลังเหมือนเขาเลย เพราะในพริบตาที่ปล่อยพลังออกไป มันก็เริ่มชาร์จพลังรอบใหม่แล้ว!

"F**k! ผมว่าแล้วเชียวว่าคุณต้องมีแผนชั่ว นี่ถึงขั้นใช้ของโกงมาสู้กับผมเลยเหรอ!"

คราวนี้เขาเข้าใจกระจ่างแล้ว

ที่แท้หลินลี่ซินก็ประกอบจอยสติ๊กแบบกดปุ่มเดียวออกท่าราวกับเป็นอุปกรณ์โกงเกมขึ้นมาใช้เองนี่เอง

นี่มันสวรรค์ของตัวละครสายชาร์จพลังชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

"แน่จริงก็อย่าเล่นตัวละครสายชาร์จสิฟะ เรามาดวลเฟยหลงกัน"

"โอเค ได้เลย"

หลินลี่ซินไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เอื้อมมือไปสับสวิตช์เล็ก ๆ ที่อยู่ตรงมุมซ้ายบนของอุปกรณ์เบา ๆ

ตำแหน่งสวิตช์ถูกปรับจากโหมด "L" ไปเป็นโหมด "N"

1

(ยังมีต่อนะ)