บทที่ 90 คำพูดเดียวปลุกคนให้ตื่นจากภวังค์

บทที่ 90 คำพูดเดียวปลุกคนให้ตื่นจากภวังค์

ถึงแซมจะเสียท่าให้หลินลี่ซินอยู่บ่อย ๆ แต่ยังไงเขาก็ถือเป็นพวกเก๋าเกมในวงการ

ถ้าวัดกันแค่ฝีมือ เขาจัดอยู่ในระดับยอดฝีมืออย่างแน่นอน

เพียงแต่ลูกเล่นที่หลินลี่ซินงัดออกมาแต่ละครั้งมันหลุดโลกเกินไป จนทำให้เขาแสดงฝีมือออกมาได้ไม่เต็มที่ก็เท่านั้น

ทั้งสองคนต่างบังคับตัวละครเพื่อรักษาระยะห่าง ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกคนเผยช่องโหว่ออกมาก่อน

มุมปากของแซมยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เขาคุ้นเคยกับสไตล์การต่อสู้ของหลินลี่ซินเป็นอย่างดี

ถ้าย่นระยะเข้าไปตอนนี้แล้วทำท่าจะเปิดก่อน อีกฝ่ายจะต้องเลือกควงปุ่มกด "โชริวเคน" เพื่อป้องกันตัวแน่

และนี่แหละคือโอกาสที่เขารออยู่!

แอนิเมชันตอนเริ่มท่า "โชริวเคน" บวกกับเวลาที่ใช้กดปุ่ม มีเวลามากพอให้เขาชิงจังหวะปล่อย "สกิล" ที่เร็วกว่าสวนกลับไปได้สบาย ๆ

หลินลี่ซินยังไม่เคยเห็นเทคนิคใหม่ ๆ ที่เขาเพิ่งเรียนรู้มา

ตอนนี้เขาแค่ต้องล่อให้อีกฝ่ายใช้ "โชริวเคน" ออกมาก็พอแล้ว

แซมลองหยั่งเชิงด้วยการบีบระยะห่างเข้าไปนิดหน่อย ทำทีเหมือนจะเล่น "ฟุตซี่" ต่อ

แต่ทว่าวินาทีต่อมา ในตอนที่ระยะห่างถูกบีบจนถึงขีดสุด เขาก็จู่โจมกะทันหัน โยกคันโยกไปข้างหน้าอย่างแรงแล้วพุ่งเข้าใส่หลินลี่ซินอย่างรวดเร็ว

เขากำลังรอ รอจังหวะที่ตัวละครขยับชั่วพริบตาซึ่งเป็นผลมาจากการกดท่า "โชริวเคน"

และรอฟังเสียงหลินลี่ซินตบปุ่มด้วย

"ตึก"

เสียงกดปุ่มดังขึ้นตามคาด แซมเตรียมตัวพร้อมแล้วและกำลังจะลงมือ

แต่แทบจะพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ท่า "โชริวเคน" ฝั่งหลินลี่ซินกลับถูกปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์ ซัดเขาจนปลิววืดไปในทันที

"----?"

นี่มันจะเร็วเกินไปแล้วไหม?

ตั้งแต่หลินลี่ซินกดปุ่มจนถึงตอนที่ปล่อย "โชริวเคน" ออกมาสำเร็จ กินเวลาไม่ถึง 5 เฟรมด้วยซ้ำกระมัง?

นี่มันเกินขีดจำกัดความเร็วในการตอบสนองของคนปกติไปแล้ว

เขาตัดสินใจปล่อยมือออกจากจอย แล้วหันไปมอง Hitbox ในมือของหลินลี่ซิน

ต้องเป็นฝีมือไอ้เจ้านี่อีกแน่ ๆ

"โชริวเคนออกปุบปับแบบนี้ แล้วใครมันจะไปเล่นด้วยวะ?"

โบราณว่าไว้ รำไม่ดีโทษปี่โทษกลอง แต่คนเล่นกากมักจะของเล่นเยอะ

แต่ไม่เห็นเคยได้ยินเลยว่าอุปกรณ์พวกนี้มันจะโกงจนช่วยทำคะแนนเต็มให้แบบอัตโนมัติได้ด้วย!

"ยังมีอะไรโกงกว่านี้อีกไหม?"

"มีสิ"

"?"

พอเห็นมือของหลินลี่ซินกำลังจะเอื้อมไปกดสวิตช์ที่เขียนว่า "Turbo" แซมก็รีบร้องห้ามทันที

"ไม่เล่นแล้ว ๆ ไอ้ของพรรค์นี้ของคุณมันคืออะไรกันเนี่ย?"

"Hitbox เป็นอุปกรณ์เสริมตัวใหม่ของเราไง ช่วงนี้เรากำลังจะจัดแข่งอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีสปอนเซอร์ เราก็เอาสินค้าตัวเองขึ้นป้ายโปรโมตไปก่อนเลย"

"คุณจะให้ผู้เข้าแข่งขันใช้ไอ้นี่แข่งเนี่ยนะ? แบบนั้นมันต่างอะไรกับใช้โปรโกงล่ะ?"

สำหรับผู้เล่นที่คุ้นเคยกับการใช้คันโยกตู้เกมแบบดั้งเดิมแล้ว ของชิ้นนี้ถือเป็นการเอาเปรียบกันแบบสุดกู่

การกดปุ่มที่แม่นยำขึ้นและรวดเร็วขึ้น ไม่ว่าจะเป็นตัวละครสายชาร์จหรือสายควงปุ่ม ก็ถือเป็นการยกระดับฝีมือแบบก้าวกระโดด

"มันก็มีกฎเกณฑ์ที่ต่างกันออกไปไม่ใช่เหรอ ถึงเวลาก็ค่อยปรับเปลี่ยนให้ยืดหยุ่นตามรูปแบบการแข่งขันก็พอ"

หลินลี่ซินสับสวิตช์ตรงมุมซ้ายบนกลับไปที่ "L" ซึ่งก็คือโหมดการกดทับปุ่มล่าสุด "อีกอย่างนะ ถ้าทุกคนเปิดใช้หมด ก็เท่ากับว่าไม่มีใครเปิดใช้เลยต่างหาก"

ด้วยซอร์สโค้ดเกมต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบอย่าง "Street Fighter" ทำให้ "The King of Fighters" ไม่ต้องเสียเวลาพัฒนาเกมเพลย์พื้นฐานมากนัก

หลังจากปรับแต่งระบบที่แตกต่างกันเสร็จเรียบร้อย งานที่เหลือก็แค่เติมเนื้อหาใส่เข้าไปเท่านั้น

ทว่าในขั้นตอนนี้ กลับทำให้หลินลี่ซินต้องเผชิญกับข้อจำกัดเรื่องความจุข้อมูลอีกครั้ง

"สุดท้ายก็หนีปัญหานี้ไม่พ้นอยู่ดี"

แม้ว่า "The King of Fighters" ภาคแรก หรือก็คือ "The King of Fighters 94" จะเป็นเกมแรกของแฟรนไชส์นี้ แต่นี่ก็ไม่ใช่ผลงานเปิดตัวของค่ายเอสเอ็นเค

ในแง่หนึ่ง "The King of Fighters" ก็คือเกมต่อสู้รวมดาวเด่นของเอสเอ็นเคเองนั่นแหละ

ตัวละครจากผลงานในเครือเอสเอ็นเคอย่าง "Fatal Fury", "Art of Fighting", "Ikari Warriors" และ "Psycho Soldier" ล้วนถูกจับมารวมกัน จนกลายเป็นเกมต่อสู้ระดับตำนาน

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้รายชื่อตัวละครใน "The King of Fighters 94" เยอะจนน่าเหลือเชื่อ

ต้องรู้ก่อนนะว่านี่คือเกมที่รันบนเครื่องเซกา แซทเทิร์น

ซึ่งเป็นเครื่องคอนโซล 32 บิตที่เซกาวางจำหน่ายตอนปลายปี 94 เมื่อเทียบกับสเปกฮาร์ดแวร์ในตอนนี้แล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

นั่นมันเป็นเครื่องที่แค่หน่วยความจำอย่างเดียวก็ปาเข้าไป 36 เมกะบิตแล้วนะ!

ด้วยความจุในการจัดเก็บข้อมูลของยุคนี้ การจะสร้างพวกมันออกมาให้หมดเกรงว่าจะยากไปหน่อยแฮะ...

"ทีมญี่ปุ่นลบไม่ได้เด็ดขาด คอมโบสุดอลังการของเคียว คุซานางิ กับท่าคำนับปีใหม่ของไดมอนมันเป็นเอกลักษณ์เลยนะ"

"ทีม Fatal Fury ก็ไม่ได้ ทีมสหรัฐอเมริกาก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะลบ ทีมพลังจิตก็ไม่ได้อีก..."

หลังจากไล่ดูจนจบ เขาก็พบว่าในบรรดาตัวละครที่เยอะแยะขนาดนี้ ต่างก็มีจุดขายเป็นของตัวเอง ไม่มีทีมไหนเลยที่จะลบออกไปได้ง่าย ๆ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ทำได้แค่อัดสเปกเข้าไปแล้วล่ะ

"คุณเจอรัลด์ ตอนนี้เราพอจะมีทางเก็บข้อมูลขนาด 20 เมกะไบต์ได้ไหม?"

"พรืด!"

เจอรัลด์พ่นกาแฟที่เพิ่งดื่มเข้าปากออกมาเต็มแรง จนสำลักเข้าจมูกและไอคอกแคก แสบจมูกไปหมด

"เท่าไหร่นะ?"

"20 เมกะไบต์ อืม... ถ้าจะพูดให้เป๊ะก็ 17 เมกะไบต์ครับ"

"17..."

"นี่คุณคิดจะสร้างจรวดหรือไงวะ!"

ขนาดเจอรัลด์ที่เป็นคนอารมณ์เย็นมาตลอดยังอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ในยุคที่เกมทั่วไปมีขนาดไม่เกิน 64 กิโลไบต์ ตัวเลข 17 เมกะไบต์นี่มันมหาศาลระดับดาราศาสตร์ชัด ๆ

ความจุระดับเมกะไบต์น่ะไม่ใช่ว่าไม่มี แต่มันมีอยู่แค่ในห้องทดลอง ใช้สำหรับเชิงพาณิชย์และงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น

แต่เกมนี่มันคือตลาดสำหรับคนทั่วไปล้วน ๆ

เจอรัลด์เดินไปที่ตู้เกม "สตรีทไฟเตอร์" แล้วเอื้อมมือไปตบโครงตู้เบา ๆ

"เห็นตู้เกมตู้นี้ไหม? ราคาขายทั้งตู้ ย้ำนะว่าราคาขาย ถึงจะพอให้เราซื้อฮาร์ดดิสก์ขนาด 10 เมกะไบต์ได้ลูกนึง"

ฮาร์ดดิสก์ระดับงานวิจัย ไม่ใช่สิ่งที่เกมเมอร์ทั่วไปจะเอื้อมถึงได้เลย

ใครจะบ้าจ่ายเงินเป็นพันดอลลาร์เพื่อซื้อเกมเกมเดียวล่ะ?

ต่อให้เป็นตู้เกม ราคานี้ก็ยังเวอร์เกินไปอยู่ดี

"หลิน ต่อให้เราไม่สนต้นทุนแล้วสร้างมันออกมาได้ มันก็จะเป็นได้แค่สิ่งมหัศจรรย์ที่ตั้งโชว์อยู่ในพิพิธภัณฑ์เท่านั้นแหละ"

"..."

แซมที่ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ ก็ขยับเข้ามาร่วมวงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เรื่องมันเป็นไงมาไงเนี่ย? ตัวละครเยอะไปเหรอ?"

"อืม ผมกะจะใส่ตัวละครใน "The King of Fighters" เข้าไปเป็นทีม แต่ดูทรงแล้วคงสร้างออกมาทั้งหมดไม่ไหว"

หลินลี่ซินส่งตารางรายชื่อตัวละครที่ตัวเองจดไว้ให้แซมดูแล้วถอนหายใจ

แซมมองดูเอกสารแล้วเกาหัว ก่อนที่จู่ ๆ ดวงตาจะเบิกโพลงเป็นประกาย

"ผมมีไอเดียนะ แต่ไม่รู้ว่าจะเวิร์กหรือเปล่าแหะ เพราะผมก็ไม่ใช่ยอดฝีมือแบบคุณเจอรัลด์ด้วย"

"ลองว่ามาสิ?"

แซมรีบวิ่งไปที่หน้าเครื่อง nvab ด้วยความกระตือรือร้น แล้วหยิบตลับเกม "โปเกมอน" สองตลับมา

"ก็แยกเวอร์ชันสิ แต่ละเวอร์ชันก็มีตัวละครไม่เหมือนกันไง"

หลินลี่ซินดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็กลับมาทำหน้าปกติอย่างรวดเร็ว

ความคิดของแซมมีเหตุผลมาก แต่เขามองข้ามปัญหาไปอย่างหนึ่ง

"ไม่เวิร์กหรอก เวลาสู้กันผู้เล่นต้องเลือกจัดทีมตัวละครที่ต่างกัน ถ้าเราอยากให้ตัวละครทั้งหมดมีโอกาสได้สู้กัน มันจะต้องมีกี่เวอร์ชันกันล่ะ?"

"ไม่ ๆ ๆ" แซมโบกมือ "ผมหมายถึง เราก็ให้เครื่องเกมโหลดแผ่นเกมสองแผ่นพร้อมกันเลย แผ่นนึงใส่ตัวเกมหลักกับตัวละครพื้นฐานไว้"

เขาทำท่าประกอบพลางหยิบฟลอปปีดิสก์อีกแผ่นขึ้นมา "ส่วนอีกแผ่น ก็เอาไว้ใส่แพ็กเสริมตัวละครไง"

95

"หืม?!" หลินลี่ซินชะงักไป "นี่มัน DLC..."

เหมือนว่า... จะทำได้จริง ๆ แฮะ?

(ยังมีต่อนะ)