บทที่ 91 เกมต่อสู้จะเชิญไอดอลมาทำไม

บทที่ 91 เกมต่อสู้จะเชิญไอดอลมาทำไม?

หลินลี่ซินกับเจอรัลด์สบตากัน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"แซม นายแม่งโคตรอัจฉริยะ! เร็วเข้า เราต้องจัดการเทคโนโลยีแพ็กเสริมให้เสร็จก่อนโปรเจกต์ "The King of Fighters" จะเริ่ม"

หลินลี่ซินดึงแบบแปลนออกมาเริ่มวางแผนทันที พร้อมกับตะโกนบอกแซมว่า "แซม กลับไปรับคาร์แมกมา! พวกเราต้องเร่งมือแล้ว!"

"ได้เลย!"

แซมไม่คิดว่าไอเดียที่ตัวเองพูดขึ้นมาลอย ๆ จะทำได้จริง เขารู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น รีบพุ่งตัวออกจากห้องตรงดิ่งกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ทันที

เจอรัลด์เองก็เริ่มลงมือทำงานทันทีเช่นกัน

เครื่อง NovaB นั้นไม่มีความสามารถในการอ่านฟลอปปีดิสก์หลายแผ่นในตัว แต่มีพอร์ตเชื่อมต่ออุปกรณ์เสริมเผื่อเอาไว้

ตามโปรโตคอลที่หลินลี่ซินกำหนดไว้ พวกเขาสามารถพัฒนาไดรฟ์อ่านฟลอปปีดิสก์แบบแยกส่วน เพื่อให้เครื่อง NovaB ทำงานตรงนี้ได้

ถึงต้นทุนจะไม่มีทางกดให้ต่ำลงได้แน่ ๆ แต่อุปกรณ์ชิ้นนี้จะช่วยแก้ปัญหาที่กวนใจ GAMENOVA มาตลอดได้

ความจุนั่นเอง!

หากภาพไม่สวย พวกเขาก็สามารถบีบอัดคุณภาพและลดความละเอียดลงได้

หากประสิทธิภาพไม่พอ พวกเขาก็สามารถใช้ชิปประมวลผลหลายตัวมาช่วยกันรับภาระ

หากระบบเสียงไม่ถึงเกณฑ์ ก็ยังสามารถติดชิปเสริมเข้าไปในตลับเกมได้

มีเพียงเรื่องความจุเท่านั้นที่ยังเป็นข้อจำกัดขัดขวางพวกเขาทุกฝีก้าว ตราบใดที่ยังไม่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี

แต่ตอนนี้พวกเขามีทางอ้อมที่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้แล้ว

นั่นก็คือการหั่นเกมแบ่งขาย!

"ถ้าวิธีนี้ใช้ได้ผลจริง..." หลินลี่ซินพูดพลางร่างแบบร่างด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็พิมพ์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์ "ก็คงไม่ได้มีแค่เกมต่อสู้เท่านั้นที่เอาไปใช้ได้"

"ฉันเข้าใจ"

เจอรัลด์พยักหน้า แล้วหยิบแผงวงจรแบบเปิดจากคลังอะไหล่ออกมา บอร์ดที่มีการบัดกรีชิป Z80Y เอาไว้ล่วงหน้าแบบนี้เหมาะกับการนำมาใช้พัฒนาที่สุดแล้ว

ขอเพียงเทคโนโลยีนี้ทำสำเร็จ พวกเขาก็สามารถดึงข้อมูลแผนที่แยกออกมาได้ด้วยซ้ำ

ตัวเกมก็ส่วนตัวเกม ทรัพยากรก็ส่วนทรัพยากร

เหมือนกับในเกม "The Legend of Zelda"

ถ้าเทคโนโลยีนี้ใช้งานได้ พวกเขาถึงขั้นสร้างดันเจี้ยนแต่ละแห่งให้มีขนาดใหญ่เท่ากับตัวเกมเซลด้าในปัจจุบันได้เลย

แค่แพ็กข้อมูลดันเจี้ยนแยกลงในฟลอปปีดิสก์อีกแผ่นก็พอ

สิ่งเดียวที่จะขัดขวางไม่ให้ไอเดียนี้แสดงศักยภาพได้อย่างเต็มที่ก็คือเรื่องราคา

"ต้นทุนของไดรฟ์ฟลอปปีดิสก์แบบแยก น่าจะพุ่งทะลุร้อยดอลลาร์ไปอีก"

เจอรัลด์ประเมินต้นทุนการผลิตคร่าว ๆ

เมื่อบวกรวมกับค่าธรรมเนียมโรงงานผลิต ค่าแรง ค่าขนส่ง และค่าคลังสินค้าจิปาถะเหล่านี้เข้าไปด้วย

ราคาขายขั้นสุดท้ายของเจ้านี่คงจะแพงกว่าเครื่องเล่นเกมพกพาระดับท็อปที่ฟังก์ชันครบครันอย่าง NovaPocket เสียอีก

ยังไม่ต้องพูดถึงค่าใช้จ่ายยิบย่อยอื่น ๆ ที่จะตามมาเป็นพรวนเลยนะ

เล่นเกมเกมเดียวแต่ต้องจ่ายเงินตั้งหลายรอบถึงจะได้สัมผัสประสบการณ์แบบครบถ้วนงั้นเหรอ?

"หลิน เรื่องความเต็มใจในการจ่ายเงินของผู้เล่น..."

"ราคาของไดรฟ์แยกเรายังพอกดลงมาได้ อย่างมากก็แค่ควักเนื้ออุดหนุนเข้าไปอีกหน่อย"

หลินลี่ซินพยักหน้า ฮาร์ดแวร์ของ NovaPocket และ NovaB ต่างก็ทุ่มเงินลงไปตั้งมหาศาลแล้ว จะควักเนื้อเจ้านี่เพิ่มอีกสักอย่างก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ "ส่วนผู้เล่นจะยอมควักกระเป๋าไหม... เรื่องนั้นก็คงต้องให้คุณภาพของเกมเป็นตัวพิสูจน์แล้วล่ะ"

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้เล่นก็ไม่ได้รังเกียจเรื่องการเสียเงินซื้อเกมหรอก

ต่อให้ต้องจ่ายเงินซื้อเนื้อหาเสริม พวกเขาก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรขนาดนั้น

สิ่งที่จะกระตุกต่อมความโกรธแค้นของมวลชนได้จริง ๆ คือคุณภาพที่ไม่สมกับราคาต่างหาก

ถ้า DLC ทำออกมาได้ระดับภาค Blood and Wine ของเกม The Witcher 3, ภาค Spaced Out ของเกม Oxygen Not Included หรือภาค Yuri's Revenge ของเกม Red Alert...

หากเป็น DLC คุณภาพระดับนี้ล่ะก็ นอกจากผู้เล่นจะไม่ต่อต้านแล้ว มันยังจะช่วยชุบชีวิตเกมให้กลับมาโด่งดังเป็นพลุแตก และยกระดับตัวเกมให้ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้นไปอีกขั้นด้วย

แต่ถ้าทำออกมาเหมือนแพ็กเสริมของ The Sims 4 ที่เนื้อหายังน้อยกว่าม็อดที่ผู้เล่นทำเองเสียอีก หรือเหมือนแพ็กขยายสายโฟกัสในเกม Hearts of Iron IV ที่ไม่มีระบบใหม่ ๆ อะไรเลย...

ของพรรค์นั้นยังกล้าเอามาขายในราคาเต็มอีก โดนด่าก็ถือว่าปรานีแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ หลินลี่ซินกลับไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

ความจุ 1MB ที่เพิ่มขึ้นมาดื้อ ๆ นี้นอกจากจะยัดตัวละครใหม่เข้าไปได้แล้ว ยังมีพื้นที่ให้พวกเขาพลิกแพลงลูกเล่นได้อีกเพียบ

"ถ้าเทคโนโลยีนี้สำเร็จ อย่างน้อยก่อนที่เทคโนโลยี NAND กับแผ่นดิสก์จะพัฒนาขึ้นมา พวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความจุไปอีกพักใหญ่เลย"

"หลิน ทางเสี่ยวจื้อตอบกลับมาแล้วนะ"

——

แซมชูหูโทรศัพท์บ้านขึ้นมา แล้วตะโกนบอกหลินลี่ซินที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"กำลังไป!" หลินลี่ซินขานรับ ก่อนจะหันไปมองหลี่กั๋วเหาที่กำลังกระโดดเตะด้วยความเร็วสูงจนกล้องแทบจะบันทึกภาพไม่ทัน "เหนื่อยหน่อยนะ บันทึกท่าต่อเนื่องพวกนี้เสร็จ วันนี้ก็พอแค่นี้แหละ"

แม้ว่าการออกแบบท่าทางของ "The King of Fighters" จะไม่ได้เน้นความสมจริงแบบ "Street Fighter" แต่จะเน้นไปที่ความอลังการเป็นหลักก็ตาม

แต่มันก็หลุดโลกเกินจริงไปเสียหมดไม่ได้อยู่ดี

พื้นฐานของความสวยงามก็คือมันต้องดูเป็นธรรมชาติและสมเหตุสมผล

หลินลี่ซินสาวเท้าเข้าไปหาแซม แล้วรับหูโทรศัพท์มา

"เสี่ยวจื้อ เจอตัวคนแล้วใช่ไหม?"

"ครับคุณหลิน ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!"

น้ำเสียงของเสี่ยวจื้อแม้จะฟังดูเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้น

เขามองดูเพื่อนร่วมวงการวัยสิบแปดต้น ๆ ตรงหน้า ก่อนจะยื่นหูโทรศัพท์ส่งให้

"โคชิโร่ซัง สายจากคุณหลินครับ"

เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะรับโทรศัพท์มาถือไว้อย่างเคร่งขรึม

"คุณหลิน ผมโคชิโร่ ยูโซครับ"

น้ำเสียงของโคชิโร่ ยูโซแฝงความสุขุมเกินวัย ทว่าท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี น้ำเสียงจึงไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ได้มิด

"สวัสดีครับคุณโคชิโร่ หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า... YK-2 ดี?"

YK-2 ก็คือนามแฝงที่โคชิโร่ ยูโซใช้หลังจากเรียนจบมัธยมปลาย "ผมเคยฟังเพลงที่คุณแต่งมาบ้างแล้ว พูดตามตรงว่ามันเข้ากับสไตล์เกมใหม่ของเรามากทีเดียว"

ในความทรงจำของหลินลี่ซิน จุดพีคที่สุดในสายอาชีพของโคชิโร่ ยูโซ น่าจะเป็นตอนยุคเครื่อง MD ของเซกา

ดนตรีประกอบของเกมอย่าง "The Super Shinobi" และ "Streets of Rage" ล้วนเป็นฝีมือของเขา หรือจะพูดให้ถูกก็คือบริษัท An

-cient ที่เขาก่อตั้งขึ้นในปี 1990 เป็นผู้แต่งขึ้นมา

แตกต่างจากโครงสร้างดนตรีลูปซ้ำที่เรียบง่ายและชัดเจนใน "Street Fighter" ดนตรีของ "The King of Fighters" ไม่จำเป็นต้องกังวลว่ามันจะเด่นเกินหน้าเกินตาจนดึงความสนใจของผู้เล่นไปหมด

สิ่งนี้ทำให้ผู้แต่งสามารถปล่อยของได้อย่างเต็มที่ เพื่อสร้างสรรค์บทเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันหนักหน่วงและมีสไตล์ที่จัดจ้านมากยิ่งขึ้น

จากที่เคยใช้แนวฟังก์กับแจ๊สเป็นหลัก ก็กลายมาเป็นส่วนผสมสุดขั้วที่ครอบคลุมทั้งร็อก เมทัล อิเล็กทรอนิกส์ ป๊อป และอีกสารพัดแนวเข้าด้วยกัน

และด้วยความที่ต้องการสไตล์ดนตรีแนวเลือดเดือดสุดมันส์แบบนี้ หลินลี่ซินจึงมอบหมายหน้าที่นี้ให้เสี่ยวจื้อแห่งสาขาญี่ปุ่นเป็นคนจัดการ

"บรีฟเรื่องเพลงผมส่งให้เสี่ยวจื้อไปหมดแล้ว คุณเองก็น่าจะเห็นแล้วใช่ไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ ผมจะแต่งเพลงออกมาให้คุณพอใจอย่างแน่นอน!"

"งั้นผมก็ขออวยพรล่วงหน้าให้งานแต่งเพลงราบรื่นก็แล้วกันนะ ขอสายเสี่ยวจื้อหน่อยสิ"

ซาโตชิ ทาจิริรับหูโทรศัพท์มา ก่อนจะเป็นฝ่ายรายงานความคืบหน้าต่อทันที "หลิน เดี๋ยวคุณคาวาอิ เคนจิก็น่าจะมารายงานตัวในอีกไม่ช้า ถึงตอนนั้นผมจะติดต่อคุณไปอีกทีนะ"

"โอเค เรื่องดนตรีประกอบผมฝากคุณจัดการด้วยล่ะ ตั้งใจทำเข้าล่ะ"

หลินลี่ซินยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะคืบหน้าไปได้ราบรื่นกว่าที่คิดไว้

เขาหันไปมองหลี่กั๋วเหาที่ยังคงบันทึกภาพสำหรับเป็นเรฟเฟอเรนซ์ท่าต่อสู้ ทำให้เขานึกถึงอีกเรื่องที่เคยสั่งการเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้

"จริงสิ แล้วไอดอลที่ผมให้หาล่ะ ได้เรื่องหรือยัง?"

"เรื่องนั้น..." ซาโตชิ ทาจิริเกาหัวด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ใกล้แล้วครับ กำลังคุยรายละเอียดกับผู้จัดการของพวกเธอสองคนอยู่"

บางทีซาโตชิ ทาจิริก็แอบคิดเหมือนกันว่าชาตินี้เขาก็คงไม่มีวันเดาใจหลินลี่ซินออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าการพัฒนาเกมต่อสู้สักเกม มันมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปตามหาดาราสาวที่โด่งดังจากรูปร่างหน้าตา กับไอดอลสาวที่เพิ่งเดบิวต์เข้าวงการมาหมาด ๆ ด้วย

แต่การที่คุณหลินทำแบบนี้ มันจะต้องมีแผนการอะไรซ่อนอยู่อย่างแน่นอน!

(ยังมีต่อ)