บทที่ 160 เมืองหลวงระดับมณฑล

บนทางหลวงแผ่นดิน รถซานตาน่า 2000 สีดำคันหนึ่งที่ยังไม่ได้ติดแผ่นป้ายทะเบียน พุ่งทะยานไปตามกระแสรถราที่ฝุ่นคลุ้งราวกับปลาช่อนตัวหนึ่ง

ระยะทางสองร้อยหกสิบกิโลเมตร ในยุคสมัยที่ยังต้องขับรถผ่านหมู่บ้านและตำบลบ่อยๆ แบบนี้ ถือว่าไม่ใช่งานง่ายเลย

แต่เฉินอวี่กลับดูกระปรี้กระเปร่า เขากุมพวงมาลัยด้วยมือเดียว อีกมือคีบบุหรี่ เอาข้อศอกพาดไว้ตรงขอบหน้าต่างรถ บีบแตรเป็นระยะๆ เหยียบคันเร่งมิด เครื่องยนต์ส่งเสียงคำราม แซงรถบรรทุกคันใหญ่ที่พ่นควันดำขโมงอยู่ข้างหน้าไปได้อย่างคล่องแคล่ว