บทที่ 336 ช่องว่างแห่งคุณค่า

ภายในห้องส่วนตัวมีไอน้ำลอยกรุ่น

เฉินอวี้ฮวนพลิกข้อมือ น้ำชาจากป้านชาจื่อซาไหลรินลงสู่แก้วพักชาเป็นสายเล็กๆ สีอำพัน กลิ่นหอมเข้มข้นของชาตานฉงกลบความอึดอัดภายในห้องไปในพริบตา

เขาเลื่อนถ้วยชาใบเล็กสองใบไปตรงหน้าอู๋เจี้ยนเซ่อและหลิวฉางซุ่น จากนั้นก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้แดงตัวใหญ่ ดึงซิการ์ออกมาจากกล่องบนโต๊ะมวนหนึ่ง หยิบที่ตัดซิการ์สีทองขึ้นมา แล้วตัดปลายซิการ์ออกอย่างเนิบนาบ

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้ต่อบทสนทนาเรื่องที่หลิวฉางซุ่นบอกว่านายอำเภอซุนจะจดจำน้ำใจเลยสักนิด สำหรับคุณชายที่มีทรัพย์สินทะลุร้อยล้าน กุมโครงการแลนด์มาร์คหลายแห่งของเมืองต้าชวนไว้ในมือ และธุรกิจกำลังขยายเข้าสู่เมืองเอกแล้ว น้ำใจของนายอำเภอในอำเภอเล็กๆ ห่างไกลความเจริญ มันไม่ถือเป็นของมีค่าอะไรเลยจริงๆ

"คนที่ต้องการให้จัดหางานให้ เป็นคนแบบไหนกันล่ะ"