บทที่ 338 ไม่มีทางถอยแล้ว

ภายในห้องส่วนตัว เทียนจื่อหมายเลขหนึ่ง เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัด หึ่งๆ จากช่องแอร์

ชาฟ่งหวงตานฉงในแก้วบนโต๊ะที่ยังไม่ได้แตะต้องเย็นชืดสนิท บนผิวน้ำชามีคราบน้ำมันขุ่นๆ ลอยอยู่บางๆ

อู๋เจี้ยนเซ่อยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับรูปปั้นดินเหนียวที่ถูกสูบวิญญาณออกไป ผ่านไปเนิ่นนาน ขาอันอวบหนาทั้งสองข้างของเขาก็สั่นงันงกขึ้นมาอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟช็อต

คำพูดดูถูกที่เฉินอวี้ฮวนทิ้งไว้ก่อนไป ราวกับมีดที่กรีดลงบนใบหน้าของเขา แต่ตอนนี้ เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจความอัปยศพวกนี้แล้ว

ฟ้าถล่มลงมาแล้ว