บทที่ 340 สร่างเมา

แดดในเดือนตุลาคมยังคงร้อนระอุไม่ปรานีใคร ท้องถนนในเมืองต้าชวนอบอ้าวเสียจนทำให้คนรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน

ภายในรถซานตาน่าสีดำที่จอดอยู่ริมถนน จ้าวคังไม่ได้รีบร้อนลงจากรถ เขาเลื่อนกระจกลง จุดบุหรี่สูบ และมัวโอ้เอ้อยู่ในรถเป็นเวลาสิบนาทีเต็ม

เมื่อครู่นี้ตอนที่ถูกเฉินอวี้ฮวนไล่ออกมาจากห้องส่วนตัวเหมือนไล่สุนัขตัวหนึ่ง ความโกรธแค้นในใจเขาก็แผดเผาจนรู้สึกเจ็บปวดไปถึงอวัยวะภายใน แต่เขาไม่ได้โง่ ตอนนี้อู๋เจี้ยนเซ่อกำลังอารมณ์เสียสุดขีด ถ้าตัวเองรีบกลับไปมือเปล่าตอนนี้ ก็คงจะเอาตัวไปรับเคราะห์เปล่าๆ

เพื่ออนาคตที่เขาได้วางแผนไว้ว่าต้อง "ไม่ธรรมดา" จ้าวคังกัดฟันกรอด ผลักประตูรถออกไป ยอมตัดใจควักกระเป๋าซื้อบุหรี่จงหัวซองอ่อนหนึ่งคอตตอนจากร้านขายเหล้าและบุหรี่ฝั่งตรงข้าม หนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วจึงวิ่งเหยาะๆ กลับไปที่โรงน้ำชาอาชิ่งเซ่า

เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูไม้สไตล์โบราณที่ชั้นหนึ่ง ก็เดินสวนกับหลิวฉางซุ่นที่กำลังพุ่งตัวออกมาราวกับพายุ