บทที่ 392 เหลาหวงชิ่งหนีไปก่อนแล้ว!

ดึกสงัด บนถนนมุ่งหน้าสู่บ้านของหวังเหว่ยในเขตใหม่

รถซานตาน่า 2000 สีดำแล่นฉิวไปท่ามกลางความมืดมิด ภายในห้องโดยสารไม่ได้เปิดไฟ แสงเงาจากไฟถนนสาดส่องผ่านใบหน้าอันมืดครึ้มของหวังเหว่ยอย่างรวดเร็ว

"ท่านผู้อำนวยการหวัง... พวกเรา พวกเรากำลังจะไปสถานีตำรวจสุ่ยโวหรือเปล่าครับ" เลขาเสี่ยวหลิวถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการขับรถ

"จะไปทำไมล่ะ!"

หวังเหว่ยหันขวับกลับมา คำรามลั่นราวกับหมาป่าที่ถูกเหยียบหาง