บทที่ 416 เปลี่ยนหินให้เป็นทอง และตลาดระดับล่าง

ความเงียบงันภายในห้องทำงานดำเนินต่อเนื่องอยู่เต็มสองนาที

โจวปิ่งรุ่นค่อย ๆ กดบุหรี่ในมือที่มีเถ้ายาวออกมาเป็นท่อนดับลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างระมัดระวัง เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าที่ก่อนหน้านี้เสียอาการไปบ้าง บัดนี้กลับคืนสู่ความลุ่มลึกและเฉียบคมในฐานะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภออีกครั้ง

“ไอ้หนู นายไม่มีคำพูดจริงสักประโยคเลยนะ”

โจวปิ่งรุ่นจ้องจางหมิงหย่วน พลันยิ้มด่าขึ้นมาอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ย

“ตอนเพิ่งเข้ามา ใครกันที่ร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าฉัน บอกว่าตัวเองกับเฉินอวี้ฮวนเป็นเพียงคนวิ่งธุระแทนกัน พูดกับเขาก็ไม่มีน้ำหนัก?”