บทที่ 100 น้ำลึกจะฆ่าข้า

“ปล่อยแล้วรึ?!”

มีคนจากจวนเปี๋ยเจี้ยมาเชิญหวังหยางไปเพื่อแจ้งความคืบหน้าของคดี หวังหยางเดิมทีนึกว่าเป็นการสืบสวนเรื่องที่ตู้ซานเหยียลักพาตัวอาอู่มีความคืบหน้าแล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงว่าตู้ซานเหยียจะถูกขังไม่ถึงวัน ก็ถูกปล่อยตัวออกมาโดยตรงแล้ว!

สีหน้าของเล่อจ้านเคร่งขรึม: “ปล่อยแล้ว ลูกน้องของเขาสองสามคนสารภาพว่าคดีนี้เป็นฝีมือของพวกเขาเอง มีจุดประสงค์เพื่อรีดไถเงินทอง ตู้ซูเป่าไม่รู้เรื่อง...”

ในใจของหวังหยางพลันโกรธขึ้นมา แต่สีหน้ากลับควบคุมไว้ได้เป็นอย่างดี: “ตอนนั้นลูกน้องของเขาพลั้งปากซัดทอดผู้บงการ เจ้าพนักงานมากมายขนาดนั้นล้วนได้ยิน จะบอกว่าไม่รู้เรื่องเกรงว่าจะฟังไม่ขึ้นกระมัง”

แม้หวังหยางจะล้มเลิกความคิดที่จะใช้คดีนี้ล้มตู้ซานเหยียให้สิ้นซากแล้ว แต่ก็ต้องให้บทเรียนแก่เขาสักหน่อย เพื่อไม่ให้ในภายภาคหน้าเขากล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก อีกทั้งการขังเขาไว้อีกระยะหนึ่ง อย่างน้อยก็จะทำให้สถานการณ์สงบลงได้พักหนึ่ง

ใครจะคาดคิดว่าเขาจะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวันก็สามารถถอยออกมาได้โดยไม่เป็นอะไรเลย? เช่นนั้นแล้วในภายภาคหน้า จะไม่ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้นไปอีกหรือ?

เมื่อคืนเล่อจ้านรับปากหวังหยางอย่างแข็งขันว่าจะลงโทษตู้ซูเป่าเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ได้บทเรียน ทั้งยังบอกว่าจะต้องสืบหาความจริงให้ได้ แต่ผลคือพอฟ้าสางคนก็ถูกปล่อยตัวไปแล้ว ก็รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง:

“จือเหยียน เรื่องที่ข้ารับปากเจ้าไว้เมื่อคืนเกรงว่าจะทำไม่ได้แล้ว เป็นข้าที่คิดง่ายเกินไป คาดไม่ถึงว่าหลิวอิ๋นจะออกหน้า”

“ผู้ใดรึ?”

“หลิวจางสื่อ เมื่อคืนผู้ต้องหาเพิ่งจะถูกส่งตัวไปยังกองปราบได้ไม่นาน จวนจางสื่อก็ส่งคนมารับช่วงต่อคดีนี้แล้ว หลิวอิ๋นคือจางสื่อ (ปลัดมณฑล) แห่งจิงโจว เป็นหัวหน้าของขุนนางผู้ช่วยในจวนมณฑล สามารถปฏิบัติราชการแทนจวนมณฑลได้ เขายังควบตำแหน่งเจ้าเมืองหนานจวิ้นอีกด้วย ซึ่งดูแลอำเภอเจียงหลิงโดยตรง เขาจึงส่งคนมาควบคุมการสืบสวน ในขั้นตอนไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น”

จางสื่อเทียบเท่ากับบุคคลอันดับสองของจิงโจว อำนาจเป็นรองเพียงปาตงหวัง หวังหยางคาดไม่ถึงเลยว่า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะสามารถทำให้จางสื่อต้องเคลื่อนไหวได้!

“จือเหยียน ข้าขอแนะนำให้เจ้าอย่าได้ตามเรื่องนี้ต่อไปอีกเลย ลูกน้องทั้งสี่คนที่รับสารภาพ หลังจากบันทึกคำให้การแล้ว ยังไม่ทันถูกตัดสินโทษ ก็ได้ผูกคอตายทั้งหมด...”

หวังหยางมองเล่อจ้านอย่างตกตะลึง!

ในสมองพลันปรากฏภาพของชายฉกรรจ์ที่ร้องว่า “แขนเลือดไหลไม่หยุด” ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ผู้หญิงที่เขาชอบชื่ออะไรนะ? เหมือนจะชื่อ “เจียวเจียว”?

เล่อจ้านก็มีสีหน้าหวาดหวั่นอยู่เช่นกัน ค่อยๆ พึมพำเสียงต่ำ: “ลำพัง ลำพัง น้ำลึกโคลนขุ่น โคลนขุ่นยังพอทนได้ น้ำลึกจะฆ่าข้า...”

......

ป่ารกหญ้ารก แม่น้ำแยงซีกว้างใหญ่ไพศาล

เรือสำปั้นลำเล็กจอดอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ ม้าเร็วห้าตัววิ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว

คนบนหลังม้าห้าคน สี่คนสวมชุดรัดรูปสีดำ เอวเหน็บดาบ คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีดำ ศีรษะสวมหมวกปีกกว้าง เขาคือตู้ซานเหยียที่ปลอมตัวมา

“ท่านสามเชิญขึ้นเรือ” หนึ่งในนักขี่ม้ากล่าว

ตู้ซานเหยียรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย: “ก็แค่เรือผุๆ พังๆ ลำนี้รึ?”

“เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน ท่านสามอย่าได้ถือสา”

“ข้ามาถึงตอนนี้ยังไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว!”

“น้ำและเสบียงบนเรือมีพร้อม ท่านสามเชิญ”

“แม้แต่สัมภาระก็ไม่ให้เอามา คนที่ไม่รู้เรื่องยังนึกว่าเป็นนักโทษ! ไอ้เวรหลิวอิ๋น คดีก็จบแล้ว ยังจะมาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ รอให้ข้าได้พบองค์ชาย ข้าย่อมมีอะไรจะพูด” ตู้ซานเหยียสบถในใจ แล้วลงจากม้าขึ้นเรือ

นักขี่ม้าทั้งสี่คนยังคงอยู่บนฝั่ง จนกระทั่งเรือลำเล็กแล่นหายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง ถึงได้จากไป

......

วิกตอร์ อูโก เคยกล่าวไว้ว่า: ท่อระบายน้ำคือมโนธรรมของเมือง

นักประวัติศาสตร์ชาวกรีก ดิโอนิซิอุส ก็เห็นว่าท่อระบายน้ำเป็นหนึ่งในสามสิ่งที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิโรมัน

ประวัติศาสตร์การสร้างท่อระบายน้ำของจีนมีมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่ยุคหินใหม่ก็มีระบบระบายน้ำที่ประกอบด้วยท่อดินเผาใต้ฐานถนนแล้ว จนถึงสมัยราชวงศ์ใต้การสร้างท่อระบายน้ำในเมืองก็ค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว บนพื้นดินมีคูน้ำเปิด ใต้ดินมีคูระบายน้ำก่อด้วยอิฐ บวกกับช่องระบายน้ำ ท่อระบายน้ำ และบ่อซึมน้ำ เพียงพอที่จะรองรับภารกิจการระบายน้ำเสียในชีวิตประจำวันและน้ำท่วมขังในช่วงฤดูฝนได้

ในตอนนี้หวังหยางกำลังยืนอยู่ข้างทาง จ้องมองฝาท่อระบายน้ำที่มีรูตาข่ายหนาแน่นอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ในความเหม่อลอยนั้นมีความรู้สึกคุ้นเคยราวกับได้ทะลุมิติกลับไปยังยุคปัจจุบัน

แต่ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะมาทอดถอนใจกับความคุ้นเคยนี้เลย ในสมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของตู้ซานเหยีย

อันที่จริงเมื่อมีหลิวจางสื่อคอยคุ้มครอง ตู้ซานเหยียก็พ้นผิดแล้ว ไม่จำเป็นต้องฆ่าคนปิดปากอีก แต่พวกเขาก็ยังคงทำเช่นนี้ เหตุผลไม่ว่าจะเป็นการทำให้คดีนี้กลายเป็นคดีที่ปิดตาย รับประกันความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ของตู้ซานเหยีย หรือไม่ก็เป็นการปกปิดความลับที่ไม่เป็นที่รู้จักบางอย่าง หรือไม่ก็ทั้งสองอย่างรวมกัน

ตามที่เล่อจ้านเล่า หลิวอิ๋นแม้จะเป็นตระกูลชั้นรอง แต่ความเร็วในการเลื่อนตำแหน่งกลับไม่ช้า ในภูมิหลังที่ตระกูลขุนนางใหญ่กุมอำนาจในสมัยนั้นนับว่าเป็นข้อยกเว้น การได้เป็นถึงจางสื่อของมณฑลใหญ่ก็นับว่ามีตำแหน่งสูงและอำนาจมากแล้ว จะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่แม้แต่จะหลีกเลี่ยงข้อครหา ไปรับประกันความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ของตู้ซานเหยีย?

หรือว่าทั้งสองคนมีการสมคบคิดกัน ตู้ซานเหยียกุมจุดอ่อนของหลิวอิ๋นไว้? หรือว่าเกี่ยวข้องกับองค์ชายหลูหลิง?

แล้วตกลงแล้วตู้ซานเหยียต้องการจะจับอาอู่ไปทำไม?

เรื่องนี้มีเงื่อนงำพิกลอยู่ทุกหนทุกแห่ง หวังหยางชั่วขณะหนึ่งก็คิดไม่ออก แต่เรื่องนี้ก็เตือนหวังหยางว่า มะรืนนี้ที่จะไปร่วมงานเลี้ยงของปาตงหวัง ต้องคิดหาวิธีผูกมิตรกับองค์ชายผู้มีอุปนิสัยแปรปรวนผู้นั้นให้ได้

เพราะถ้าหากตู้ซานเหยียต้องการจะยืมมือหลิวอิ๋นมาจัดการตนเอง ผู้ที่สามารถกดขี่หลิวอิ๋นได้ก็มีเพียงปาตงหวังเท่านั้น แล้วก็อาอู่ เฮยฮั่นบางครั้งต้องไปดูแลเรื่องธุรกิจพัดจีบ เวลาที่ไม่มีคนอยู่บ้าน ทางที่ดีอย่าให้นางอยู่บ้านคนเดียว สามารถนำนางไปฝากไว้ที่โรงเรียนประจำเมือง รอให้กลับบ้านแล้วค่อยไปรับนาง...

ในขณะที่หวังหยางกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้อยู่ กลับไม่รู้ว่าตัวตนปลอมของตนเอง กำลังจะถูกเปิดโปงจากสี่พลัง ด้วยสี่วิธีการที่แตกต่างกันออกไป ในจำนวนนั้นสามพลังได้สำเร็จไปแล้ว ส่วนพลังสุดท้ายกำลังอยู่ในระหว่างดำเนินการ...

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: เพื่อนๆ ที่อยากรู้ว่าฝาท่อระบายน้ำในสมัยราชวงศ์ใต้มีลักษณะอย่างไร สามารถอ้างอิงจากของจริงสองสามชิ้นในสมัยราชวงศ์จิ้นและราชวงศ์ใต้ที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์หนานจิงได้ มีทั้งฝาบ่อที่มีรูเล็กๆ หลายรู และยังมีรูยาวๆ เป็นแถว คล้ายกับอิฐปิดท่อระบายน้ำในปัจจุบัน