บทที่ 99 ไม่เป็นองครักษ์

“ท่านคิดจะใช้คดีนี้เป็นข้ออ้างเพื่อจัดการเขารึ?” เล่อจ้านคิดในใจว่า คุณชายน้อยผู้นี้ดูภายนอกสงบเสงี่ยม แต่กลับมีวิธีการที่เฉียบขาดนัก

“จัดการเขาเสียเถิด! เพื่อกำจัดภัยร้ายนี้ให้แก่จิงโจว!” เล่อผังกล่าวอย่างกระตือรือร้น

เล่อจ้านถลึงตาใส่บุตรชายของตน ยกฝ่ามือขึ้นเสมือนจะตี: “ข้าจะจัดการเจ้าก่อน!”

เล่อผังหดคอ ไม่กล้าเอ่ยปากอีก

หวังหยางกล่าว: “ข้ากังวลว่าเขาจะหาเรื่องในภายหลัง”

“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ข้าจะให้กองปราบให้บทเรียนแก่เขา และตักเตือนให้เขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เขาเป็นคนฉลาด รู้ว่าควรจะทำอย่างไร”

เล่อจ้านคิดจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้หายไป เขาถูกบุตรชายของตนล่อลวงให้เข้ามาพัวพันกับคดีนี้ โชคดีที่ยังไม่ลึกซึ้งมากนัก — บุตรสาวของตระกูลขุนนางถูกลักพาตัว ตนเองในฐานะผู้รักษากฎหมายจึงกระตุ้นให้กองปราบดำเนินการสืบสวน แต่ก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ากำลังจัดการกับใคร องค์ชายหลูหลิงคงจะไม่โทษมาถึงตนเองหรอก อีกทั้งตอนนี้ยังช่วยไกล่เกลี่ยข้อพิพาท คลี่คลายความบาดหมางไว้ก่อน ภายหลังหากมีคนถามขึ้นมาก็ยังสามารถอธิบายได้

ทางที่ดีที่สุดคือให้หวังหยางยอมปล่อยมือไป เท่านี้ทุกฝ่ายก็จะยินดีพอใจแล้ว เดิมทีทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้งอะไรกัน คนหนึ่งคือครอบครัวหวังแห่งหลางหยา อีกคนหนึ่งคือคนขององค์ชายหลูหลิง จะมาทำให้เรื่องราวใหญ่โตไปเพื่ออะไร?

เพียงแต่เขาไม่สะดวกที่จะเสนอให้หวังหยางเลิกติดตามเอาเรื่องนี้โดยตรง เพราะถึงอย่างไรก็ต้องรักษาหน้าของหวังหยาง อีกทั้งเขาเองก็มีความรู้สึกดีต่อหนุ่มน้อยผู้แต่งบทกวีบทหนึ่งว่า

“ร่อนเร่ทั่วยุทธภพร่ำสุราจร เอวบางร่างน้อยแห่งแคว้นฉู่เบาดั่งฝ่ามือ”

ดังนั้น การลงโทษตู้ซานเหยียเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้บทเรียน ก็ถือว่าเป็นการดูแลทั้งสองฝ่ายอย่างเหมาะสมแล้ว

อันที่จริงหวังหยางกังวลมากกว่าว่า ตนเองจะไปค้นพบความลับขององค์ชายหลูหลิงเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจหรือไม่ เมื่อดูจากตอนที่หลอกล่อตู้ซานเหยียก่อนหน้านี้ ตู้ซานเหยียตกใจกลัวถึงขนาดนั้น เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ธรรมดา หากไม่สามารถควบคุมตู้ซานเหยียไว้ได้ในคราวนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะใช้เรื่องนี้มาสร้างปัญหาหรือไม่ ยืมดาบขององค์ชายหลูหลิงมาฆ่าตนเอง เพียงแต่เรื่องนี้พัวพันไปไกลเกินไป ไม่สะดวกที่จะพูดกับเล่อจ้านโดยตรง ตนเองไม่มีตำแหน่งขุนนาง ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงคดีนี้ได้ การจะให้เล่อจ้านเสี่ยงที่จะล่วงเกินองค์ชายหลูหลิง เพื่อช่วยจัดการกับตู้ซานเหยียอย่างจริงจัง ก็ดูจะไม่เป็นจริงเกินไป แต่ว่า...

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะขอให้ท่านลุงช่วยเหลือ”

“จือเหยียนไม่ต้องเกรงใจ เชิญพูดได้เลย”

“ข้าอยากจะขอให้ท่านลุงแจ้งไปยังกองปราบอำเภอเจียงหลิง ให้พวกเขาสอบสวนหาเหตุผลของการลักพาตัวอาอู่”

เล่อจ้านมีสีหน้าลังเล เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยอยากจะเข้าไปยุ่งกับคดีนี้อีก

หวังหยางเสริมว่า: “ท่านลุงวางใจเถอะ ข้าไม่อยากจะยึดติดกับเรื่องนี้ต่อไป สำหรับการจะจัดการกับตู้ซานเหยียอย่างไร ข้าก็จะไม่ถามอีก”

“จริงรึ?” เล่อจ้านดีใจขึ้นมา แบบนี้ดีที่สุดแล้ว

“ใช่ขอรับ แต่ข้าอยากจะขอให้ท่านลุงช่วยสืบหาความจริงให้ ข้าไม่รู้สาเหตุที่เขาลงมือเสียทีเดียว ในใจก็เลยไม่สงบ”

“เรื่องนี้ง่ายดาย! เดิมทีก็ควรจะสอบสวนให้กระจ่างอยู่แล้ว พอดีจะได้ขังเขาไว้นานขึ้นอีกหน่อย ให้เขาได้จำไว้เป็นบทเรียน! เรื่องนี้ข้ารับผิดชอบเอง”

เล่อจ้านคิดว่าก็คงจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างการลักพาตัวคนไปขายเป็นทาสหรือการล้างแค้นส่วนตัว ดังนั้นจึงรับปากอย่างเต็มใจ จากนั้นก็กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า: “จือเหยียนเอ๋ย เรื่องสำคัญเราคุยกันจบแล้ว ตอนนี้มาคุยกันเรื่องบทกวีนั้นเถอะ...”

ในตอนนี้เล่อจ้านคาดไม่ถึงเลยว่า ความจริงเบื้องหลังของเรื่องที่เขารับปากไปอย่างง่ายดายนั้นจะเกินกว่าจินตนาการของทุกคน...

......

ยามเช้า แสงแดดสาดส่องเต็มลานบ้านเล็กๆ ของตระกูลหวัง หวังหยางนั่งอยู่ในโถง พลางกินข้าวต้มกับผักดองและไข่เจียวต้นหอม พลางดูอาอู่น้อยฝึกวิทยายุทธกับเฉินชิงซานในลานบ้าน อาอู่น้อยสีหน้าจริงจัง ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ ยืนย่อเข่าลงในท่าขี่ม้า สองกำปั้นเล็กๆ วางไว้ที่เอว ให้ความรู้สึกเหมือนจะถูกเตะปลิวได้ด้วยเท้าเดียว หืม? นี่ข้าเปรียบเทียบอะไรของข้า??? เฉินชิงซานในชุดสีเขียวดูสง่างาม เข็มขัดผ้าเรียบๆ รัดเอว สองขาแน่นกระชับตรง ราวกับไผ่สูงในสายลม เส้นผมสองสามเส้นพัดผ่านแก้ม เย็นชาดั่งภาพวาด

“ฝึกหมัดก่อนฝึกปอด วิถีแห่งการฝึกปอด เริ่มต้นที่การหายใจ หายใจออก”

“ฮ่า! ฮ่า!” อาอู่ร้องออกมาสองครั้ง ต่อยหมัดออกไปสองหมัด

“ลมปราณต้องจมลง ลมปราณไม่จมกายก็ไม่มั่นคง มาอีกครั้ง”

“ฮ่า! ฮ่า!”

“ยังไม่จมเลย ยกแขนขึ้นสิ”

หวังหยางเห็นอาอูู่ยกมือราวกับยอมแพ้ ก็พยายามกลั้นหัวเราะไม่ให้หลุดออกมา

“ยกขึ้นเหนือศีรษะ ท่อนล่างไม่ต้องขยับ” เฉินชิงซานตบแขนของอาอู่ “กางออก ยืดให้ตรง! หายใจเข้า... หายใจออก... หายใจเข้า... หายใจออก...”

อาอู่เบิกตากลมโต

“รู้สึกถึงลมปราณที่จมลงหรือไม่?”

อาอู่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น

“นี่เป็นเคล็ดลับอย่างหนึ่ง แขนยกขึ้นลมปราณก็จะจมลง ท่าเริ่มต้นของหมัดหลายชนิดล้วนเป็นการยกแขนขึ้น อันที่จริงก็คือการจมลมปราณนั่นเอง”

หวังหยางมองดูอย่างสนใจ เดินไปที่ประตู แล้วกล่าวอย่างกระตือรือร้น: “ชิงซาน มิสู้พรุ่งนี้ท่านก็สอนข้าสักสองสามท่าเป็นอย่างไร?”

เฉินชิงซานแก้ไขท่าทางของอาอู่ ไม่ได้มองหวังหยาง เพียงแค่เผยใบหน้าด้านข้างที่งดงามเย็นชา: “ท่านอ่านกฎหมายฉีจบแล้วรึ?”

“ใกล้แล้ว ข้าเลือกจำเฉพาะส่วนที่สำคัญ ก็ไม่จำเป็นต้องจำให้หมดในคราวเดียวเสียหน่อย”

“ข้าจะไปพรุ่งนี้เย็น” น้ำเสียงของเฉินชิงซานเรียบเฉย ราวกับพูดเรื่องธรรมดาๆ ประโยคหนึ่ง

อาอู่ตกใจเงยหน้าขึ้นมองเฉินชิงซาน

“พรุ่ง... พรุ่งนี้เย็นรึ?” สีหน้าของหวังหยางเปลี่ยนไป

เฉินชิงซานตบศีรษะของอาอู่เบาๆ กล่าวเสียงเบา: “หายใจเข้า ตั้งใจ”

อาอู่พยายามหายใจเข้า แต่ลมหายใจกลับไม่สม่ำเสมอขึ้นมา

เฉินชิงซานช่วยอาอู่ปรับท่าทาง หันหลังให้หวังหยาง:

“พรุ่งนี้เย็นท่านไม่ได้ไปบ้านเจียวเจิ้งหรอกรึ? ถ้าหากสำเร็จ สัญญาของพวกเราก็ถือว่าสิ้นสุดลงแล้ว ข้าก็สมควรจะไปแล้ว”

หวังหยางร้อนใจ: “ไม่ไปก็ได้นี่! ข้าจะจ้างท่านเป็นองครักษ์ด้วยราคาสูง—”

“ข้าไม่เป็นองครักษ์” น้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเคย

แต่อาอู่น้อยกลับเห็นว่า ระหว่างคิ้วตาอันเย็นชาของเฉินชิงซาน กำลังแผ่วซ่านรวมตัวกันเป็นร่องรอยของความไม่พอใจจางๆ

“ท่านไม่รู้สึกว่าพวกเราเข้ากันได้ดีหรอกรึ? ข้ามีสมอง ท่านมีกำลัง...”

ร่องรอยของความไม่พอใจจางๆ นั้นพลันกลายเป็นสีหน้าโกรธเคือง เฉินชิงซานหันกลับมาถลึงตาไป: “ท่านว่าใครไม่มีสมอง?”

......

หวังหยางอารมณ์ไม่ดีนัก ไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินชิงซานมีประโยชน์มากเพียงใด ต่อให้เป็นเพียงของประดับ แค่มองทุกวันอารมณ์ก็ดีแล้ว!

พูดไปแล้ว รั้งตัวผู้มีความสามารถไว้ไม่ได้ก็ต้องโทษว่าตนเองฝีมือไม่ถึง ทำไมถึงได้ซื่อตรงขนาดนี้? ตกลงกันไว้ว่าจะจัดการภายในหนึ่งเดือน เหตุใดจึงต้องรีบร้อนนัดเป็นคืนนี้ด้วย?

แต่ถ้าหากจะให้เขาจงใจถ่วงเวลาหรือจงใจทำให้ล้มเหลว กลับทนทำเช่นนั้นไม่ลง นางตั้งอกตั้งใจจะสืบหาความจริงเกี่ยวกับคดีของบิดา ตนเองก็ไม่สามารถเพื่อประโยชน์ส่วนตนแล้วไปขัดขวางได้

ถ้าหากจะบอกว่าเรื่องนี้ทำให้หวังหยางรู้สึกขุ่นใจอยู่บ้าง เช่นนั้นเขาก็กำลังจะได้ยินข่าวที่น่าขุ่นใจยิ่งกว่านี้

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน:

1. วิชาการต่อสู้ของจีนให้ความสำคัญกับการหายใจอย่างยิ่ง ใน《บันทึกประจำวันของเส้าหยวนชง》ได้บันทึกไว้ว่าปรมาจารย์วิชาการต่อสู้แห่งยุคสาธารณรัฐจีน ว่านไหลเซิง (ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่นเคยเป็นครูสอนวิชาการต่อสู้ของกลุ่มฝึกอบรมกลางแห่งฉงชิ่ง) ตอนเช้าสอนวิชาการต่อสู้ “เริ่มจากการหายใจและฝึกสายตาสองส่วน ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงจึงจะเสร็จสิ้น” ปรมาจารย์หมัดสิงอี้แห่งยุคสาธารณรัฐจีน เซวียเตียน ใน《แก่นแท้ของหมัดเลียนแบบสัตว์》ก็ได้จัดสรรบทเฉพาะเพื่อกล่าวถึงวิธีการหายใจในการฝึกฝนจริง

2. Ps: “สายตา” ก็เป็นสิ่งที่วิชาการต่อสู้ให้ความสำคัญเช่นกัน หลี่จ้งเซวียน ศิษย์ของเซวียเตียน และเป็นผู้มีชื่อเสียงในวงการวิชาการต่อสู้ที่รู้จักกันในนาม “ท่านอาจารย์รอง” ได้บันทึกไว้ว่าอาจารย์อีกท่านหนึ่งของเขา ถังเหวยลู่ สอนหมัด “ต้องฝึกในเวลากลางคืน นอกจากจะเพื่อรักษาความลับแล้ว ก็ยังเพื่อบำรุงสายตา” (ดูบท “ความทรงจำของสำนักถัง” ใน《อดีตของยุทธภพที่ล่วงลับไปแล้ว》) สิ่งที่เรียกว่า “บำรุงสายตา” แท้จริงแล้วก็คือ “การฝึกสายตา”

3. เคล็ดลับการยกแขนจมลมปราณปรากฏอยู่ในการอธิบายหมัดสิงอี้ของหลี่จ้งเซวียน โปรดดูรายละเอียดใน《วิชาชั้นสูงอย่าได้ใช้》ภาคปลาย “การสำรวจบทที่ตกหล่นของวิชาเลียนแบบสัตว์”