บทที่ 98 ชายชาติทหารผู้องอาจ

เล่อผังกล่าว: “จ้าวเยวี่ยนสื่อ ท่านว่ามา”

ตู้ซานเหยียจ้องเขม็งไปยังจ้าวเยวี่ยนสื่อ

จ้าวเยวี่ยนสื่อ: ？？？

นายกองอำเภออยู่ด้วยแท้ๆ ท่านทำไมไม่ให้เขาพูดเล่า?

เขาไม่กล้าขัดใจคุณชายเปี๋ยเจี้ย ก็ไม่กล้าที่จะผลักให้เฉินเซี่ยนเว่ยออกหน้าอย่างเปิดเผย ประกอบกับตนเองก็ดูแลเรื่องคดีความอยู่แล้ว ทำได้เพียงแข็งใจพูด: “พวกเขาลักพาตัวเด็กคนหนึ่ง ทั้งยังขัดขืนการจับกุมของเจ้าพนักงาน...”

ตู้ซานเหยียพลันลุกขึ้นยืน เดินไปอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสองที่ถูกจับมา ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด:

“ข้าบอกพวกเจ้ามาตลอดว่าให้ปฏิบัติตามกฎหมาย แต่ผลคือพวกเจ้ากลับทิ้งคำพูดของข้าไปเสียสิ้น! กลับกล้าทำเรื่องผิดกฎหมายเช่นนี้! สุดท้ายก็มิใช่ว่าต้องลำบากข้าอยู่ข้างนอกคอยช่วยเหลือพวกเจ้ารึ? เข้าไปอยู่ในนั้นกินข้าวแดงสักสองสามวันเถิด จะได้จำไว้เป็นบทเรียน”

ตู้ซานเหยียในนามคือการตำหนิ แต่แท้จริงแล้วคือการปลอบใจคนทั้งสอง ความหมายก็คือไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทุกอย่างมีข้าอยู่

หวังหยางพอได้ยินก็รู้ทันทีว่าตู้ซานเหยียคิดจะทำอะไร เขาจะปล่อยให้ตู้ซานเหยียสมหวังไม่ได้ ในเมื่อลงมือแล้ว ก็ต้องจับให้หมด! กล่าวเสียงเย็น:

“นี่ไม่ใช่ปัญหาแค่ถูกขังสองสามวัน การลักพาตัวคนเป็นโทษหนัก! จะเป็นการลักพาตัวคนไปขาย หรือเป็นการลักพาตัวเรียกค่าไถ่ หลังจากสอบสวนแล้วถึงจะรู้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็คือโทษโกนผมใส่ขื่อคาเป็นเวลาสามปี”

โกนผมคือการโกนผม ขื่อคาคือเครื่องพันธนาการ สามปีก็คือสามปี ความหมายก็คือโกนผมใส่เครื่องพันธนาการ ถูกจองจำใช้แรงงานสามปี

ชายฉกรรจ์พอได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา:

“สามปีไม่ได้นะ! เจียวเจียวต้องหนีไปกับคนอื่นแน่! โกนผมคืออะไร? คือการบวชเป็นพระรึ? ข้าไม่อยากบวชเป็นพระนะ! ท่านสาม ท่านสามท่านต้องช่วยข้านะ!”

เหล่าเจ้าพนักงานเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ซื่อบื้อถึงเพียงนี้ ต่างก็รู้สึกขบขัน

ตู้ซานเหยียสบถในใจ แต่ก็ไม่สามารถทอดทิ้งลูกน้องต่อหน้าพวกเขาได้ จึงแสร้งทำเป็นสบายๆ กล่าวว่า:

“ไม่เป็นไร ต่อให้ถูกตัดสินโทษสามปีจริงๆ ก็สามารถใช้เงินไถ่โทษได้”

กฎหมายฉี การไถ่โทษห้าปี ทองคำหนึ่งชั่งสิบสองตำลึง ทุกๆ หนึ่งปีที่ลดลง จะลดลงสี่ตำลึง

หวังหยางมองชายฉกรรจ์แล้วกล่าวว่า: “ขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ คนชราเด็กเล็กสตรีป่วยไข้ หรือกระทำผิดโดยพลั้งพลาด หรือเจตนาดีแต่ผลกลับร้าย และความผิดที่กระทำอยู่ในขอบเขตที่สามารถไถ่โทษได้ จึงจะอนุญาตให้ไถ่โทษได้ พวกเจ้าไม่เข้าเงื่อนไข ไม่สามารถใช้เงินไถ่โทษได้”

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?” ชายฉกรรจ์ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

หวังหยางกล่าวชักจูงอย่างใจเย็น: “ขอเพียงเจ้าไม่ใช่ผู้บงการ ก็จัดการได้ง่ายแล้ว หากเจ้ายอมซัดทอดผู้บงการ ข้าก็จะไปพูดกับนายอำเภอให้ ปล่อยพวกเจ้าไป เอาผิดเพียงผู้บงการเท่านั้น”

คนผอมยังคงก้มหน้าไม่พูดอะไร ส่วนชายฉกรรจ์กลับพลันยืดอกขึ้นมา ตะโกนเสียงดัง: “คิดจะให้ข้าทรยศนายใหญ่ เป็นไปไม่ได้! ข้าชิวต้าฮาวเป็นชายชาติทหารผู้องอาจ! ไม่ยอมเป็นคนทรยศเด็ดขาด!”

ตู้ซานเหยียสบถในใจว่าชิวต้าฮาวโง่เง่า ปากก็ปลอบใจว่า: “คดีนี้เป็นอำนาจตัดสินของอำเภอเจียงหลิง พวกเจ้าไม่ต้องฟังคำข่มขู่ของคนอื่น เข้าไปอยู่ในคุกสักสองสามวันก่อน เรื่องที่บ้านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลเอง”

อาอู่น้อยมองชายฉกรรจ์ที มองตู้ซานเหยียที ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

คนผอมรู้ว่าตู้ซานเหยียกำลังใช้ครอบครัวมาข่มขู่ ส่วนชายฉกรรจ์นั้นกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย กล่าวอย่างจริงจัง: “ท่านสาม ที่บ้านของข้าไม่มีอะไรต้องดูแล ท่านจะช่วยดูแลเจียวเจียวให้ข้าได้หรือไม่? อย่าให้นางหนีไปกับชายอื่น”

เจ้าพนักงานสองสามคนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ตู้ซานเหยียข่มความโกรธไว้แล้วกล่าวว่า: “ได้”

“ขอบคุณท่านสาม! บ้านของเจียวเจียวอยู่ที่หัวหมู่บ้านทังจู่ บ้านหลังที่สองทางทิศตะวันออก ท่านไปถามหาลูกสาวบ้านเหล่าสวีก็รู้แล้ว”

ตู้ซานเหยีย: ......

ในขณะที่หวังหยางกำลังกลุ้มใจว่าจะจัดการกับตู้ซานเหยียอย่างไรดี อาอู่น้อยก็พลันกล่าวขึ้น: “ข้าเห็นผู้บงการแล้วเจ้าค่ะ”

ทุกคนต่างก็ชะงักไป

หวังหยางรีบถาม: “ผู้ใดรึ?”

อาอู่น้อยยกแขนชี้ไปยังตู้ซานเหยีย: “ก็คือเขานั่นแหละ”

ทั่วทั้งห้องเกิดความโกลาหล

ตู้ซานเหยียโกรธจัด: “เจ้าพูดจาเหลวไหล!”

อาอู่น้อยตกใจจนหลบไปอยู่หลังขาของหวังหยาง เฉินชิงซานใช้ฝักดาบขวางไว้เบื้องหน้าของตู้ซานเหยีย

อาอู่โผล่หัวเล็กๆ ออกมา เสียงอ่อนเยาว์แต่แน่วแน่: “ก็คือเขานั่นแหละ! ข้าเห็นชัดเจน! เขาถือกาน้ำชาเข้ามา ดูข้า... ดูว่าข้าถูกมัดดีหรือไม่...”

ตู้ซานเหยียโกรธจนหน้าเขียว

เขาไปดูอาอู่จริงๆ แต่ตอนนั้นนางถูกผ้าดำปิดตาอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะเห็นเขา! เขายิ่งไม่ได้ถือกาน้ำชาอะไรเลย! แต่คำพูดเช่นนี้ตนเองกลับอธิบายได้ไม่ง่าย ทำได้เพียงตวาดด่าว่า:

“เจ้าเด็กเวรพูดจาเหลวไหล! ใครสอนเจ้ารึ?!”

ชายฉกรรจ์ร้องว่า: “เจ้าพูดจาเหลวไหล! ท่านสามตอนนั้นประสานมือไว้ด้านหลังเดิมทีไม่ได้ถือกาน้ำชา! เจ้ากล้าใส่ร้ายท่านสาม...”

ทุกคนต่างก็นิ่งเงียบ มองไปยังตู้ซานเหยีย

ตู้ซานเหยียโกรธจัด ตรงเข้าไปเตะหนึ่งครั้ง เตะชายฉกรรจ์ล้มลงกับพื้น

เล่อผังกล่าว: “ยังจะรออะไรอีก จับคนผู้นี้ไว้!”

“ใครกล้า!” ตู้ซานเหยียชักมีดปลายแหลมในแขนเสื้อออกมา แต่กลับถูกฝักดาบของเฉินชิงซานตีหลุด

เหล่าเจ้าพนักงานกรูกันเข้าไป กดตู้ซานเหยียลงกับพื้น

ตู้ซานเหยียเบิกตาจ้องเขม็ง: “พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้ารึ?! ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องรับผลกรรมจนเอาตัวไม่รอด! หวังหยาง! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาแล้วจะยิ่งใหญ่นักรึ? หากองค์ชายหลูหลิงทรงทราบ...”

หวังหยางตวาดว่า: “หุบปาก! ทำผิดกฎหมายแล้วยังกล้าไปพัวพันองค์ชายหลูหลิง! ลากตัวออกไป!”

“ท่านสามไม่ได้ถือกาน้ำชา! ท่านสามถูกใส่ร้าย!” ชายฉกรรจ์จนกระทั่งถูกลากตัวออกไป ก็ยังคงส่ายหัวร้องตะโกน ทุกคนต่างก็รู้สึกขบขัน แต่กลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่า ลึกเข้าไปในแววตาที่ดูเหมือนซื่อบื้อและตื่นเต้นนั้นแฝงไว้ด้วยแววเจ้าเล่ห์

......

ยามดึกสงัด จวนเปี๋ยเจี้ยสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เล่อจ้านได้ทราบเรื่องที่บุตรชายของตนโกหกว่าเด็กสาวทหารในทะเบียนเป็นสตรีตระกูลหวังแห่งหลางหยา ทั้งยังจับตู้ซานเหยียเข้าคุกใหญ่ โกรธจนควันออกหู!

ในตอนนี้ ชายเสื้อของขุนนางชั้นสูงแห่งจิงโจวผู้นี้เหน็บไว้ที่เข็มขัด ในมือถือกระบองไม้ยาวทำจากไม้พุทรา ยืนด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว รอคอยบุตรชายทรพีกลับจวน บ่าวรับใช้และองครักษ์รอบๆ ล้วนยืนรออยู่ห่างๆ ไม่กล้าหายใจแรง

บ่าวรับใช้วิ่งมารายงานว่า: “คุณ... คุณชายกลับมาแล้วขอรับ ยัง...”

“ไอ้ลูกทรพี! คืนนี้ข้าไม่ตีเจ้าให้ตายก็ขอโทษบรรพบุรุษไม่ได้แล้ว!”

เล่อจ้านไม่ฟังบ่าวรับใช้พูดจบ ลากกระบองตรงไปยังนอกโถง ด้วยโทสะรุนแรงดุจจะฆ่าคน!

พอดีไปชนเข้ากับเล่อผังและหวังหยางที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันเข้ามาในจวน

“ข้าจะบอกให้ ท่านพ่อของข้าชอบบทกวีที่สุด ชอบอ่านบทกวีของผู้อื่น ก็ชอบเขียนเอง เขียนบทกวีดีๆ ไว้ไม่น้อย...”

“เช่นนั้นท่านลุงก็ช่างเป็นคนสง่างามเสียจริง...”

คนทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ ก็เห็นท่าทีลากกระบองมาอย่างดุดันของเล่อจ้าน พลันตะลึงงันอยู่กับที่

เล่อจ้านเห็นว่ามีคนนอกอยู่ด้วย ก็ตะลึงไปเช่นกัน ความโกรธบนใบหน้ายังไม่ทันจะจางหาย ก็มีความ อึดอัดใจและกระดากอาย เพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน

คนทั้งสามมองหน้ากัน ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศก็ กลายเป็นน่าอึดอัดอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ... นี่ นี่... คือหวังหยาง” เล่อผังกล่าวเสียงสั่น

หวังหยางก็ รู้ตัวขึ้นมา แล้วเช่นกัน ดวงตากะพริบปริบๆ รีบประสานมือคารวะเล่อจ้าน: “ข้าน้อยหวังหยาง ชื่อรองจือเหยียน เรื่องในวันนี้ ต้องขอบคุณท่านลุงที่ ช่วยเหลือด้วยความชอบธรรม”

เล่อจ้านขว้างกระบองออกไปด้านนอก ดึงชายเสื้อที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดออกมาอย่างไม่แสดงสีหน้า ก้าวไปข้างหน้าแล้วหัวเราะ:
“อ้อ! ที่แท้ก็คือจือเหยียนนี่เอง! ช่างสง่างามสมชื่อจริงๆ...”

.......

หวังหยางมาที่นี่ หนึ่งคือเพื่อขอบคุณเล่อจ้านที่ช่วยเหลือ สองคือเพื่อปรึกษาหารือกับเล่อจ้านเรื่องการจัดการกับตู้ซานเหยีย

บ่าวรับใช้ทั้งหมดถูกไล่ออกไปแล้ว เหลือเพียงพ่อลูกตระกูลเล่อและหวังหยางปรึกษาหารือกันอย่างลับๆ

เล่อจ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความหมาย: “หาคนเจอแล้วก็ดี ข้าขอแนะนำให้เจ้าอย่าได้ยึดติดกับเรื่องนี้ต่อไป ให้กองปราบอำเภอเจียงหลิงไปจัดการกันเอง จะหนักจะเบาก็แล้วแต่พวกเขาไป ตู้ซูเป่าผู้นี้แม้จะไม่นับว่าเป็นญาติฝ่ายภรรยาขององค์ชายหลูหลิง แต่บุตรีของเขาก็ถึงอย่างไรก็เป็นอนุภรรยาคนโปรดขององค์ชายหลูหลิง เขายังช่วยองค์ชายหลูหลิงดูแลธุรกิจในจิงโจวอีกด้วย เพราะคนเช่นนี้ไปบาดหมางกับองค์ชาย ไม่คุ้มค่าเลย”

หวังหยางกดนิ้วของตน กล่าวเสียงเบา: “ตีงูไม่ตาย เกรงว่าจะมีภัยภายหลัง”

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: ตู้ซานเหยียไม่รู้กฎหมาย ไม่รู้ว่าตั้งแต่《กฎหมายจิ้น》เป็นต้นมาก็มีบทบัญญัติที่ว่า “สิบขวบไม่สามารถกล่าวหาผู้อื่นได้” ความหมายก็คืออายุไม่เกินสิบขวบไม่สามารถกล่าวหาความผิดของผู้อื่นได้ ย่อมไม่สามารถทำหน้าที่เป็นพยานได้โดยธรรมชาติ ดังนั้นการชี้ตัวของอาอู่น้อยอันที่จริงแล้วทำอะไรไม่ได้ ท่านสามขอเพียงแค่นิ่งเฉยไว้ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว