บทที่ 97 ปฏิบัติการจับกุมร่วม

สงบใจไว้ ต้องสงบใจไว้

ตู้ซานเหยียสองมือกำแน่น พยายามทำท่าทีให้สงบนิ่ง แต่สีหน้าที่ประหลาดพิกลนั้นจะรอดพ้นสายตาของหวังหยางไปได้อย่างไร?

อันที่จริงก็มิใช่ว่าตู้ซานเหยียจะไม่เจนจัดโลก เป็นเพราะทำผิดแล้วใจไม่ดี หวาดระแวงไปเอง

ตู้ซานเหยียคิดว่า หากหวังหยางมาถึงก็ทวงถามเรื่องอาอู่เลยก็ยังดี เช่นนั้นก็แสดงว่าที่หวังหยางให้จั่งกุ้ยเซวียส่งสาส์นมาเอ่ยถึงหลูหลิงหวัง ก็เป็นเพียงการอ้างชื่อหลูหลิงหวังมาข่มขู่เขาเท่านั้น

ระหว่างทางที่มาเขายังคงคำนวณและคาดหวังเช่นนี้อยู่

แต่พอได้พบหวังหยางถึงได้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเช่นนั้น

อาอู่เพิ่งจะหายตัวไปได้ไม่นาน หวังหยางก็มาถึงหน้าประตู เอ่ยปากโดยไม่ถามถึงอาอู่เลย กลับพูดถึงหลูหลิงหวังโดยตรง เช่นนี้เกรงว่าคงจะรู้เรื่องนั้นแล้ว!

ไม่… ไม่แน่ เขาอาจจะรู้เพียงว่าอาอู่มีส่วนพัวพันกับหลูหลิงหวัง แต่ไม่รู้ว่าพัวพันอย่างไร ต้องเป็นเช่นนี้แน่!

ตู้ซานเหยียยังคงมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่บ้าง แต่คาดไม่ถึงเลยว่า หวังหยางไม่ได้เชื่อมโยงเรื่องการลักพาตัวอาอู่เข้ากับหลูหลิงหวังเลยแม้แต่น้อย!

หวังหยางเพียงแค่คิดว่า ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างตู้ซานเหยียกับหลูหลิงหวังเป็นเช่นนี้ และผู้คนก็ต่างพูดกันว่าหลูหลิงหวังคือเจ้าของที่แท้จริงเบื้องหลังโรงเตี๊ยมกว่างหยวน เช่นนั้นแล้วพวกเขาสมคบกันทำธุรกิจมานานขนาดนี้ ย่อมต้องมีเรื่องลับๆ ที่ไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง ดังนั้นจึงได้ใช้หัวข้อเรื่องหลูหลิงหวังมาถ่วงเวลา แต่คาดไม่ถึงว่าจะพอดีกับช่วงที่อาอู่ถูกลักพาตัวไป และเรื่องของอาอู่ ก็พอดีที่จะสามารถสาวไปถึงคดีใหญ่ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินของหลูหลิงหวังได้!

นั่นคือโทษประหารชีวิตสามชั่วโคตรเชียวนะ!

ประกอบกับก่อนหน้านี้ที่หวังหยางให้จั่งกุ้ยเซวียส่งสาส์นมา บอกว่าเกี่ยวข้องกับชีวิตและทรัพย์สินของตู้ซานเหยีย นี่เป็นเพียงคำพูดข่มขู่ที่หวังหยางทำเกินจริงไปเพราะกลัวว่าตู้ซานเหยียจะไม่มา แต่ใครจะไปคาดคิดว่า คำพูดนี้กลับพอดีกับความจริง! ก็ไม่น่าแปลกใจที่ตู้ซานเหยียจะหวาดระแวงไปหมด ตื่นตระหนกไปกับทุกสิ่ง

สีหน้าของตู้ซานเหยียแข็งทื่อแล้วกล่าวว่า:

“คุณชายจะล้อเล่นกับข้าน้อยก็ได้ แต่จะล้อเล่นกับองค์ชายไม่ได้ แม้จะเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา ก็ไม่สามารถใส่ร้ายพระโอรสของจักรพรรดิ ปรักปรำองค์ชายได้”

“ล้อเล่นรึ? ท่านคิดว่าข้ากำลังล้อเล่นอยู่รึ?”

“ส่วนเรื่องการใส่ร้ายปรักปรำนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ข้านับถือองค์ชายหลูหลิงยังไม่ทันเลย!”

หวังหยางร้อง “จึ๊กๆ” สองครั้ง

“หลูหลิงหวัง ดีสิ ดีจริงๆ องค์ชายสามของฝ่าบาท ดำรงตำแหน่งจงจวินเจียงจวิน ควบตำแหน่งซื่อจง เข้าออกประตูวังได้โดยไม่ต้องห้าม นี่ช่างสูงส่ง ช่างมีเกียรติเพียงใด! แต่ด้วยวาสนาขององค์ชาย ทั้งหมดนี้ ก็หาได้มีความหมายอันใดไม่...”

ในสมองของตู้ซานเหยียพลันดังสนั่น!!!

รู้สึกราวกับทุกสิ่งรอบกายพลันถูกดูดหายไปในชั่วพริบตา! แม้แต่ใบหน้าของหวังหยางก็บิดเบี้ยวไป! ในใจมีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ไม่หยุด:

เขารู้แล้ว!

เขารู้แล้วจริงๆ!!

หวังหยางมองสีหน้าของตู้ซานเหยีย ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างมาก

เจ้าสองคนตกลงแล้วไปทำอะไรกันมา เจ้าถึงได้ตกใจกลัวขนาดนี้?

เขาอยากจะลองหลอกถามคำพูดของตู้ซานเหยียอยู่บ้าง แต่ความรู้ที่เขามีเกี่ยวกับหลูหลิงหวังนั้นน้อยเกินไป ข้อมูลตัวตนเพียงน้อยนิดก็เพิ่งจะถามเจ้าอ้วนกับเฉินชิงซานมาบนรถเมื่อครู่นี้เอง

ดังนั้นหวังหยางจึงไม่พูดอะไร เพียงแค่มองตู้ซานเหยียแล้วยิ้ม

รอยยิ้มนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของตู้ซานเหยีย ย่อมกลายเป็นสีหน้าที่มองทะลุทุกสิ่ง กุมปัญญาไว้ในมือ

เขาเหงื่อเย็นไหลอาบ ความกระสับกระส่ายและความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาดั่งคลื่น ราวกับจะกลืนกินเขา

ถ้าหากเป็นคนทั่วไปย่อมต้องรีบฆ่าปิดปากทันที แต่คนผู้นี้คือตระกูลหวังแห่งหลางหยา ฆ่าเขาไปตนเองก็ไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน

อีกอย่างใครจะรับประกันได้ว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่รู้? ไม่แน่ว่าข้อมูลนี้อาจจะมีคนอื่นเปิดเผยให้เขาก็ได้ เขากล้าที่จะมาที่นี่ ทั้งยังไล่ผู้ติดตามออกไป คงจะมีที่พึ่งพิงอยู่

เขาคิดจะทำอะไร?

จะข่มขู่ข้ารึ? หรือว่าต้องการจะอาศัยเรื่องนี้มาทำข้อตกลงอะไรบางอย่างกับองค์ชาย...

.......

เมื่อกองกำลังเจ้าพนักงานบุกเข้ามาในโรงเตี๊ยมกว่างหยวน สิ่งที่เห็นคือใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดของตู้ซานเหยีย และรอยยิ้มที่ลึกลับซับซ้อนของหวังหยาง

แม้เล่อผังจะไม่ได้โกหกนายอำเภอเจียงหลิงเรื่องฐานะของอาอู่ แต่ครั้งนี้คุณชายเปี๋ยเจี้ยเป็นผู้ออกหน้า ถือเทียบของเปี๋ยเจี้ยมา เพื่อช่วยปู้ฉวี่ของตระกูลหวังแห่งหลางหยา

การที่จวนเปี๋ยเจี้ยออกหน้ามีความหมายอย่างไร? ก็เท่ากับว่าจวนมณฑลข้ามระดับอำเภอใหญ่ ไปหาหน่วยงานระดับเมืองโดยตรง

เช่นนั้นแล้วอำเภอเจียงหลิงจะกล้าละเลยได้อย่างไร? ระดมกำลังมาทั้งหมดกว่าร้อยคน!

เซี่ยนเว่ย (นายกองอำเภอ) เจ๋อปู่ย่วน (ผู้ช่วยฝ่ายปราบปรามโจร) โหยวเจี่ยว (สารวัตรตระเวน) เจ๋ยเฉาเยวี่ยนสื่อ (นายทะเบียนฝ่ายนักโทษ) มากันครบ!

เซี่ยนเว่ยคุมกำลังทหาร ระดมพลธนูมาโดยตรง

เจ๋อปู่ย่วนเป็นข้าราชการอำเภอ มีหน้าที่หลักในการจับกุมโจรผู้ร้าย

โหยวเจี่ยวเป็นขุนนางท้องถิ่น รับผิดชอบตระเวนตรวจตราป้องกันโจรผู้ร้าย

เจ๋ยเฉาเยวี่ยนสื่อเป็นขุนนางคุกระดับอำเภอ ดูแลเรื่องคดีความ แต่กลับนำคนมาร่วมจับกุมด้วยอย่างไม่คาดคิด!

ปฏิบัติการร่วมครั้งนี้มีอิทธิพลและเสียงเกรียวกราวใหญ่โตเกินไป ถึงขนาดที่ในตอนนั้นลูกน้องของตู้ซานเหยียพอเห็นทัพนี้ก็ตะลึงไปเลย คนที่ไม่รู้เรื่องยังนึกว่านี่คือการกวาดล้างโจรภูเขาเสียอีก!

ตู้ซานเหยียเพิ่งจะถูกหวังหยางข่มขู่เสร็จ พอเห็นเจ้าพนักงานมากมายขนาดนี้ ก็พลันทิ้งตัวลงบนที่นั่ง นึกว่าเรื่องกับหลูหลิงหวังแดงขึ้นมาแล้ว กล่าวเสียงสั่น: “พวก... พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”

เฉินเซี่ยนเว่ยประสานมือคารวะ: “ท่านสาม พวกเราก็ทำตามคำสั่ง ท่านอย่าได้ถือสา” จากนั้นก็หันไปทางหวังหยาง โค้งกายประสานหมัดคารวะ: “ข้าน้อยเฉินคังจู่ นายกองอำเภอเจียงหลิง ขอคารวะคุณชายหวัง”

หวังหยางกล่าวอย่างร้อนใจ: “ช่วยคนออกมาได้หรือไม่?”

เฉินเซี่ยนเว่ยกำลังจะรายงาน เล่อผัง เฉินชิงซาน และเฮยฮั่นก็นำอาอู่เข้ามา

“คุณชาย!”

อาอู่น้อยพอเห็นหวังหยาง ก็รีบวิ่งเข้ามาทันที กระโจนเข้าที่ขาของเขา กอดไว้แน่น ร่างกายเล็กๆ ยังคงสั่นเทา พูดเสียงสะอื้นว่า: “อาอู่ไม่ร้องไห้เจ้าค่ะ!”

ตู้ซานเหยียเห็นอาอู่ ร่างกายก็พลันแข็งทื่อไปทันที

ติดกับแล้ว!

เขาหาใช่คนโง่ไม่ เพียงแต่ในใจมีความผิดอยู่มากเกินไป ผิดฝาผิดตัว ถึงได้ถูกหวังหยางหลอกเอาได้

บัดนี้ก็รู้ตัวขึ้นมาทันที ถ้าหากมีตนนั่งคุมอยู่ เจ้าพนักงานก็ไม่กล้าเข้าไปค้นคนแน่นอน! เช่นนั้นพวกเขาก็จะหาที่อยู่ของเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่เจอ เจตนาของหวังหยางคือใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ เพื่อถ่วงเวลา

ลองคิดย้อนกลับไปถึงคำพูดของหวังหยางเมื่อครู่อีกครั้ง ก็ไม่มีเนื้อหาที่เป็นรูปธรรมอะไรเลย ล้วนแต่เป็นการชักนำให้ตนเองตกใจกลัวไปเองทั้งนั้น! พอคิดทะลุถึงชั้นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเกลียดชังความโง่เขลาและไม่ทันระวังของตนเอง ที่กลับถูกเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมฉวยโอกาสไปได้!

หวังหยางเห็นอาอู่ไม่เป็นอะไร ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด อันที่จริงเขาก็ไม่แน่ใจว่าแผนการของตนเองนี้จะสามารถหาตัวอาอู่เจอได้ เขาเพียงแค่คาดเดาว่า ตู้ซานเหยียลักพาตัวอาอู่ คงจะไม่ลงมือด้วยตนเอง แต่ในเมื่อวางแผนมานานขนาดนี้ ก็ควรจะไปยืนยันและจัดการด้วยตนเองสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงได้ให้เฉินชิงซานติดตามจั่งกุ้ยเซวียไป

ทั้งยังกำชับเล่อผังว่า ถ้าหากสถานที่ที่ตู้ซานเหยียจากไปไม่มีอาอู่ ก็ให้กักตัวคนข้างในไว้ แล้วตรวจค้นอย่างละเอียดอีกครั้ง ตู้ซานเหยียในเมื่อมีเส้นสายในวงการมืด ย่อมต้องมีเรื่องไม่สะอาดอยู่ไม่น้อย แค่หาหลักฐานความผิดเล็กๆ น้อยๆ ก็มีเหตุผลที่จะขุดคุ้ยต่อไปได้แล้ว ถึงตอนนั้นก็สามารถใช้เรื่องนี้มาบีบให้ตู้ซานเหยียยอมจำนนได้

บัดนี้หาเจอคนโดยตรงแล้ว ก็ประหยัดความยุ่งยากไปได้มาก

ชายฉกรรจ์หน้าตามอมแมมสองคนถูกคุมตัวเข้ามา คนหนึ่งกำยำคนหนึ่งผอม ทั้งคู่ล้วนมีบาดแผล โดยเฉพาะชายฉกรรจ์ทางซ้าย แขนขวาชุ่มไปด้วยเลือด พอเข้ามาในห้องก็มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

ชายฉกรรจ์ผู้นั้นพอเห็นตู้ซานเหยียก็ร้องโหยหวนว่า: “ท่านสามช่วยข้าด้วย! เลือดไหลไม่หยุดเลย! แขน แขนจะขาดแล้ว!”

ตู้ซานเหยียนั่งอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมกริบดั่งดาบ

ชายฉกรรจ์พลันเงียบเสียงลง

เล่อผังกล่าวกับหวังหยางว่า: “รังโจรมีทั้งหมดสิบคน ตายไปห้าคน สลบไปหนึ่งคน ยังมีที่บาดเจ็บสาหัสอีกสองคน ยกกลับไปก่อนแล้ว”

หวังหยางเคยเห็นคนผอมคนนั้นมาก่อน เอ่ยปากกล่าวว่า: “พวกเจ้าเป็นลูกน้องของตู้ซานเหยียสินะ เจ้า เราเคยเจอกันที่หมู่บ้านแปดค่าย”

คนผอมก้มหน้าลงไม่พูดอะไร สายตาของชายฉกรรจ์กลับเหลือบมองไปยังตู้ซานเหยียโดยไม่รู้ตัว

ตู้ซานเหยียพลันกล่าวขึ้น: “พวกเขาเป็นลูกน้องของข้า ไม่ทราบว่ากระทำความผิดอันใด เหตุใดจึงจับคนมา?”