บทที่ 96 ไม่ถูกเปิดโปง!

โกดังเก็บสินค้าในซอยลึก กำแพงสูงสี่ด้าน ภายในกำแพงมีเสียงสุนัขเห่าดังมาเป็นระยะๆ

เสียงเสียดสีของโลหะที่น่ารำคาญดังขึ้น ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก ตู้ซานเหยียและจั่งกุ้ยเซวียเดินออกมาอย่างรีบร้อน ด้านหลังยังตามมาด้วยชายฉกรรจ์สี่คน

“เจ้าได้ยินชัดเจนรึ? เขาบอกว่าหลูหลิงหวัง?”

“ข้าน้อยได้ยินชัดเจนขอรับ คือหลูหลิงหวัง”

“คำพูดเดิมของเขาว่าอย่างไร? เจ้าอย่าได้ตกหล่นไปแม้แต่อักษรเดียว!!”

......

ภายในจวนเล่อ เล่อจ้าน เปี๋ยเจี้ยแห่งจิงโจว ถือถ้วยชาไว้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง: “พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งกล้ามาลักพาตัวคนหน้าประตูบ้านของตระกูลหวังแห่งหลางหยา นี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ?”

เล่อผังมองสีหน้าของบิดา แล้วกล่าวอย่างหยั่งเชิง: “ตอนนั้นหวังหยางกำลังย้ายบ้านอยู่ คงจะพวกนั้นไม่รู้ว่าเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา...”

“เด็กที่ถูกลักพาตัวไปคือคนตระกูลหวังแห่งหลางหยารึ?”

เล่อผังกะพริบตา แล้วตอบไปโดยไม่รู้ตัว: “ใช่ขอรับ”

“อะไรนะ?!” เล่อจ้านวางถ้วยชาลงบนโต๊ะดังปัง ตกใจแล้วกล่าวว่า: “เด็กคนนั้นก็เป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยารึ?!”

เกี่ยวกับประเด็นนี้อันที่จริงไม่ได้อยู่ในแผนการของหวังหยาง เป็นเพียงการแสดงด้นสดของเล่อผังในชั่ววูบเท่านั้น ในตอนนี้เมื่อเห็นปฏิกิริยาของบิดารุนแรงถึงเพียงนี้ ก็เข้าทางพอดี ในใจก็คิดว่าตนเองช่างเป็นอัจฉริยะตัวน้อยจริงๆ แล้วกล่าวต่อว่า: “ใช่ขอรับ อาจจะตามหวังหยางมาเที่ยวเล่นที่จิงโจว ไม่คิดว่าจะมาเจอเรื่องเช่นนี้เข้า...”

เดิมทีเขาต้องการจะขยายความรุนแรงของเรื่องราว เพื่อให้พ่อของเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ จะได้ช่วยเหลือได้อย่างราบรื่นขึ้น แต่ใครจะคิดว่าเล่อจ้านจะร้อนใจขึ้นมาโดยตรง:

“ลักพาตัวคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา นี่มันจะไม่กบฏกันแล้วรึ?! เจ้ารีบนำเทียบของข้าไป ให้กองปราบอำเภอเจียงหลิงไปจับคน! แล้วก็ไปที่กองบัญชาการตระเวนเมือง หาหลี่ต้าโย่วระดมกำลังทหารมาสองกอง ไปพร้อมกับคนของกองปราบ ยึดรังโจรนั่นเสีย! ต้องช่วยคนออกมาให้ได้!”

คดีนี้ร้ายแรง!

หากลูกหลานตระกูลหวังแห่งหลางหยาเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ อาจจะถึงขั้นเรื่องไปถึงราชสำนักเลยทีเดียว!

เล่อจ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ไม่ได้ ข้าต้องไปแจ้งให้ขุนนางในกรมมณฑลทราบก่อน”

เล่อผังคิดในใจว่า: ถ้าทำแบบนี้ เรื่องโกหกของตนเองจะไม่ยิ่งใหญ่โตไปกันใหญ่รึ? รีบห้ามปรามว่า:

“ท่านพ่ออย่าเพิ่งร้อนใจ พวกอันธพาลกลุ่มนั้นก็แค่ต้องการทรัพย์สินเท่านั้น ไม่น่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรได้ ทหารก็อย่าเพิ่งระดมเลย ประกาศออกไปกลับจะไม่ดี...”

เขากลัวว่าคำอธิบายของตนเองจะไม่มีน้ำหนัก รีบเสริมอีกประโยคหนึ่ง: “หวังหยางก็มีความหมายเช่นนี้ ไม่ต้องการจะทำเรื่องให้ใหญ่โต... เอาอย่างนี้ ข้าไปช่วยคนก่อน พอช่วยคนออกมาได้แล้วจะรีบแจ้งให้ท่านพ่อทราบทันที!”

“บอกอู๋ลวี่ว่า ถ้าหากช่วยคนออกมาไม่ได้ ตำแหน่งนายอำเภอของเขาก็ไม่ต้องทำแล้ว!”

“ขอรับ ท่านพ่อวางใจได้!”

.....

เฉินชิงซานและเฮยฮั่นรออยู่ที่นอกจวนเล่อ พอเห็นเล่อผังออกจากจวน เฮยฮั่นก็ถามอย่างร้อนใจ: “คุณชายเล่อ เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

เล่อผังตบกระดาษเทียบในแขนเสื้อ กล่าวอย่างมั่นใจ: “เรื่องเล็กน้อย! ไป ไปที่กองปราบก่อน!”

“ที่กองปราบมีบันไดหรือไม่?” เฉินชิงซานพลันถามขึ้น

“ท่านต้องการบันไดทำไมรึ?”

......

ตู้ซานเหยียเดินอย่างรีบร้อน ในใจก็กระสับกระส่าย แต่ก็ไม่ใช่เพราะกลัวหวังหยางจะซักถามเรื่องของอาอู่

อันที่จริงก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดว่าหวังหยางจะสงสัยตนเอง เพราะถึงอย่างไรเรื่องก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว จะมาสงสัยเขา ไม่มีเหตุผลเลยนี่นา!

อีกอย่างต่อให้สงสัยแล้วจะทำอย่างไรได้?

ที่กล่าวว่ามังกรต่างถิ่นไม่สู้เจ้างูเจ้าถิ่น สายเลือดของเจ้าจะสูงส่งเพียงใด ก็ไม่มีตำแหน่งขุนนางในมือ เป็นเพียงนักศึกษาของโรงเรียนประจำเมืองคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าที่บ้านไม่มีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง เหมือนจะมีลุงคนที่สองเป็นซ่านฉีซื่อหลาง แต่แล้วอย่างไร? เมื่อเทียบกับภูเขาใหญ่ที่ค้ำจุนอยู่เบื้องหลังข้าแล้ว ซ่านฉีซื่อหลางยังไม่พอให้ดู!

จะสงสัยอย่างไรก็ได้ อย่างไรเสียเจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้ รอให้พรุ่งนี้ประตูเมืองเปิด ส่งเด็กคนนั้นออกจากเมืองไป หลังจากนั้นก็ทำลายร่องรอย ก็ยิ่งไม่ต้องกลัวแล้ว

ดังนั้นเขาจึงนั่งนิ่งดั่งภูเขา เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปสนใจหวังหยาง แต่หวังหยางกลับเอ่ยถึงหลูหลิงหวัง เรื่องนี้ก็แตกต่างออกไปแล้ว

หรือว่าเขารู้แล้ว?

เป็นไปไม่ได้! เรื่องนี้ลับลมคมในถึงเพียงนี้ เขาไม่มีทางรู้ได้!

แต่เขาคือตระกูลหวังแห่งหลางหยา

ไม่แน่ว่าเขาอาจจะสืบเจออะไรบางอย่างจริงๆ ก็ได้?

หรือว่าเขากำลังหลอกข้า?

หรือว่าจะเป็นข่าวรั่วไหลมาจากที่อื่น?

เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง ตู้ซานเหยียไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไปแล้ว ต้องไปยืนยันด้วยตนเอง!

......

หวังหยางไม่รู้อะไรเลย

เขาเรียกตัวตู้ซานเหยียมา กับที่เรียกให้จั่งกุ้ยเซวียไปตามตู้ซานเหยียมานั้น ใช้หลักการเดียวกัน

จั่งกุ้ยเซวียกลัวว่าจะทำให้เรื่องของตู้ซานเหยียเสีย ไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ ดังนั้นจึงจำต้องไปเชิญตู้ซานเหยียมา

เช่นนั้นตู้ซานเหยียกลัวจะทำให้เรื่องของใครเสีย?

ย่อมต้องเป็นหลูหลิงหวังอยู่แล้ว

ดังนั้นหวังหยางเพื่อที่จะรับประกันว่าจะสามารถเรียกตัวตู้ซานเหยียมาได้ จำต้องใช้หลูหลิงหวังมาเป็นข้ออ้าง แต่การหลอกให้ตู้ซานเหยียมาเป็นเพียงด่านแรกเท่านั้น ด่านที่ยากกว่าคือจะถ่วงเวลาตู้ซานเหยียไว้ที่นี่ได้อย่างไร เพื่อให้เจ้าอ้วนและคนอื่นๆ มีเวลาในการลงมือ

ด่านนี้ยากอยู่สองแห่ง

หนึ่งคือต้องไม่ให้ตู้ซานเหยียดูออกว่าตนเองกำลังถ่วงเวลา

สองคือเขาเดิมทีไม่รู้ว่าระหว่างตู้ซานเหยียกับหลูหลิงหวังมีความลับอะไรกันอยู่ ก็ย่อมไม่ต้องพูดถึงการที่จะไปพัวพันกับหลูหลิงหวัง

แต่การรู้ ก็มีวิธีการพัวพันแบบรู้

การไม่รู้ ก็มีวิธีการพัวพันแบบไม่รู้

เหมือนกับนักธุรกิจที่จับเสือมือเปล่าในสถานการณ์ที่ไม่มีทุนทรัพย์ต้องไปโน้มน้าวกลุ่มนักลงทุน

เหมือนกับนักมายากลที่ต้องแสดงกลลวงตาอันยอดเยี่ยมให้แก่ผู้ชมที่ช่างติและเฉียบแหลม

หวังหยางก็เหมือนกับพวกเขา

สิ่งเดียวที่ต้องรับประกันก็คือ—ไม่ถูกเปิดโปง!

ตู้ซานเหยียพอมาถึงก็สั่งให้ลูกน้องปิดร้านปิดประตู แล้วก็ไล่คนอื่นออกไป

หวังหยางเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ให้ผู้ติดตามทั้งสี่ของจวนเล่อรออยู่ที่นอกประตูเช่นกัน

“คุณชายหวัง ไม่ได้พบกันนาน ไม่ทราบว่าวันนี้มาเยือน มีอะไรจะชี้แนะรึ?”

แม้ในใจของตู้ซานเหยียจะกระสับกระส่าย แต่บนใบหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้มที่อบอุ่น

หวังหยางมองตู้ซานเหยีย แล้วร้อง “จึ๊กๆ” ออกมาเบาๆ ว่า: “เจ้าช่างใจกล้าเสียจริง!” หยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงก็แฝงความขบขัน: “แน่นอน ก็ยังสู้ความใจกล้าของหลูหลิงหวังไม่ได้”

ประโยคนี้ไม่มีอะไรผิด

เจ้าตู้ซานเหยียอาศัยบารมีของหลูหลิงหวัง ยิ่งใหญ่ในจิงโจวทั้งในวงการมืดและสว่าง ยังกล้ามาลักพาตัวคนกลางถนน บอกว่าเจ้าใจกล้า ก็ไม่ได้พูดผิดเลย

ส่วนหลูหลิงหวังนั้น หวังหยางแม้จะไม่รู้อุปนิสัย แต่ในเมื่อเป็นองค์ชาย บอกว่าเขาใจกล้ากว่าเจ้า ก็ไม่ผิดเช่นกัน

แต่คำพูดนี้เมื่อได้ยินในหูของตู้ซานเหยีย กลับไม่ต่างอะไรกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ!

หรือว่าเขารู้แล้ว?

เป็นไปไม่ได้!

ต่อให้เดาได้ว่าอาอู่เป็นตนเองที่ลักพาตัวมา แต่จะไปคิดได้อย่างไรว่าเป็นองค์ชาย?!

แต่ทำไมเขาถึงพูดเช่นนี้??

รอยยิ้มของตู้ซานเหยียจางลงไปเล็กน้อย: “ข้าน้อยไม่เข้าใจความหมายของคุณชาย? แล้วจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับองค์ชายได้?”

หวังหยางใช้พัดจีบเคาะฝ่ามือของตน คำพูดเจือแววเยาะเย้ย: “มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ นับถือจริงๆ นับถือ”

สีหน้าของตู้ซานเหยียเริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาบ้าง: “คุณชายหวังมีอะไรก็โปรดพูดมาตรงๆ”

มุมปากของหวังหยางยิ้มอย่างมีความหมาย ในแววตาเผยความเจ้าเล่ห์ออกมา ราวกับกำลังหยอกล้อเด็กน้อย หรือราวกับกำลังเล่นสนุกกับสัตว์ป่าที่ถูกขังซึ่งถูกกำหนดให้หนีไม่พ้น กล่าวอย่างช้าๆ:

“เจ้าแน่ใจรึว่าจะให้ข้าพูดตรงๆ? บางเรื่องพูดออกมาตรงๆ เกรงว่าจะไม่ดีต่อเจ้า” พูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปอีกครั้ง แล้วเน้นเสียงหนัก: “ต่อองค์ชาย ยิ่งไม่ดี”

มุมคิ้วของตู้ซานเหยียกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ ในใจราวกับมีกลองที่กำลังตีดังตุบๆ ฝ่ามือก็พลันสั่นเทาตามจังหวะกลองโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังพยายามหยุดมันไว้ได้ทัน...

ในตอนนี้ ณ ที่ลึกของซอยเปลี่ยว เสียงสุนัขเห่าดังขึ้นอย่างมาก ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเคาะดังโครมคราม

“ใคร?” ภายในประตูเหล็กมีเสียงตวาดถามต่ำๆ ดังขึ้น

“ท่านสามให้ข้ามา”

“อ้อ...”

“ไอ้โง่ อย่าเปิดประตู!”

“เจ้าบอกว่าท่านสามให้เจ้ามา รู้รหัสลับหรือไม่?”

“รู้”

“ว่ามา”

ใต้เงาจันทร์ ร่างคนกลุ่มหนึ่งไต่ขึ้นไปบนกำแพงตามบันไดไม้ไผ่

“ว่ามาสิ!” คนในประตูกระตุ้น

หญิงสาวในชุดดำคนหนึ่งพลันกระโจนขึ้นไปบนกำแพง ชายเสื้อพลิ้วไหวตามลมราวกับปีกผีเสื้อสีดำ

“มีคนบนกำแพง! บุกเข้า—”

มีดบินหลุดออกจากมือ ประกายเย็นเยียบพาดผ่าน ปักเข้าที่ลำคอของผู้ที่ร้องตะโกนเตือนโดยตรง!

พลธนูสิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้นบนกำแพง ง้างธนูขึ้นสาย: “กองปราบอำเภอเจียงหลิงจับกุมผู้ร้าย ผู้ที่ขัดขืนฆ่าได้!”

คืนเดือนมืดลมแรง กลุ่มเจ้าพนักงานในชุดสีดำถือดาบกรูกันไปยังประตูเหล็ก...