บทที่ 95 กำหนดแผนการ

เล่อผังกล่าว: “มิสู้พวกเราไปเจรจากับตู้ซานเหยียก่อนดีหรือไม่ หากเป็นเขาที่ลักพาตัวคนไปจริงๆ การที่เขาลักพาตัวคนไปย่อมต้องมีจุดประสงค์ จะต้องการเงินหรืออย่างไร? ด้วยฐานะของพี่หวังบวกกับข้า แซ่ตู้จะกล้าไม่ไว้หน้ารึ? ทุกคนไม่มีความแค้นเคืองต่อกัน จะมีอะไรที่คุยกันไม่ได้เล่า?”

ไม่ง่ายเช่นนั้น

สัญญานั้นลงนามไว้เมื่อหนึ่งปีก่อน ตั้งแต่การบุกไปฉุดตัวอาอู่ถึงบ้าน จนถึงการลงมือลักพาตัวในวันนี้ การวางแผนมิใช่วันสองวันแล้ว ในเรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องเงิน

อีกอย่างในเมื่อลงมือไปแล้ว ก็ย่อมไม่ยอมรับ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่ตนเองประลองวิชา ขอปู้ฉวี่ และรับปากองค์ชายว่าจะจัดการเรื่องราคาข้าวสารได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองจิงโจวแล้ว ตู้ซานเหยียเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ เมื่อรู้แล้วยังกล้าลงมือ ย่อมต้องเตรียมการมาอย่างดีแล้ว

เจรจาไม่ได้!

นี่ไม่ใช่ปัญหาที่จะแก้ไขได้ด้วยการเจรจา!

หวังหยางเดินไปมาสองสามก้าว แล้วพลันหยุดลง หันไปทางเล่อผังแล้วกล่าวว่า:

“ถ้าหากอาอู่ถูกขังอยู่ในสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับตู้ซานเหยีย และสถานที่นั้นก็ไม่มีตู้ซานเหยียอยู่ด้วย เจ้าจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้ท่านพ่อของเจ้า ส่งทหารไปตรวจค้นได้หรือไม่?”

เล่อผังคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “เช่นนั้นก็ต้องแน่ใจว่าจะสามารถค้นเจอคนได้”

“แน่นอน”

“สหาย เรื่องนี้ต้องรอบคอบนะ! เจ้าพูดความจริงมา ตอนนี้ที่เจ้าบอกว่าอาอู่อยู่ในมือของตู้ซานเหยีย แท้จริงแล้วมีความมั่นใจกี่ส่วน?”

อันที่จริงเล่อผังไม่เชื่อว่าตู้ซานเหยียจะทำธุรกิจลักพาตัวคน เพราะถึงอย่างไรด้วยฐานะของเขาโดยพื้นฐานแล้วไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเช่นนี้

หวังหยางไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า: “เจ็ดส่วน”

“นั่นไม่พอ การจะลงมือกับตู้ซานเหยีย ต้องเป็นสิบส่วน”

หวังหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ดี ข้าจะไปยืนยันสามส่วนสุดท้ายนี้เอง”

......

“วันนี้เป็นวันอะไรกัน ถึงกับได้รับเกียรติจากคุณชายหวังมาเยือน!!!”

เจียวเจิ้งประหลาดใจอย่างยิ่งต่อการมาเยือนของหวังหยาง เขาได้ทราบเรื่องที่หวังหยางเอาชนะสำนักศึกษาหวังได้อย่างราบคาบที่ลานไป๋หู่แล้ว ในใจก็รู้สึกโชคดีที่ตนเองได้สร้างสัมพันธ์กับหวังหยางไว้ก่อนหน้านี้ กำลังคิดอยู่ว่ารอให้องค์ชายจัดงานเลี้ยงให้หวังหยางแล้ว ตนเองจะลองหาโอกาสอย่างไร เพื่อที่จะได้สานสัมพันธ์กับหวังหยางอีกครั้ง หากสามารถอาศัยเรื่องนี้ปีนป่ายขึ้นไปเกาะต้นไม้ใหญ่ตระกูลหวังแห่งหลางหยาได้ นั่นก็รุ่งเรืองแล้ว

เดิมทีเขานึกว่าหวังหยางจะไม่จดจำคนตัวเล็กๆ อย่างตนเองได้ กำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะสานสัมพันธ์กันใหม่ได้อย่างไร คาดไม่ถึงว่าหวังหยางจะมาหาถึงประตูเอง!

หวังหยางสีหน้าเคร่งขรึม ไม่พูดจาตามมารยาท สั่งให้เจียวเจิ้งไล่บ่าวรับใช้ทั้งหมดออกไปโดยตรง แล้วกล่าวว่า:

“บัดนี้ไม่มีบุคคลที่สามอยู่ในที่นี้ คำพูดของเจ้าออกจากปากเจ้า เข้าหูข้า ไม่มีผู้ใดได้ยิน บัดนี้ข้าจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง หากเจ้าเปิดเผยจริงใจ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจดจำไว้ ในอนาคตจะต้องตอบแทนอย่างแน่นอน! แต่ถ้าหากเจ้าหลอกลวงข้า วันหน้าหากข้าสืบพบขึ้นมา ถึงตอนนั้นเจ้าอย่าได้หาว่าข้าโหดเหี้ยมไร้ปรานี!”

เจียวเจิ้งเห็นหวังหยางพูดอย่างขึงขัง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง “คุณชายเชิญถามได้เลย ข้าน้อยมิกล้าหลอกลวงเป็นอันขาด!”

หวังหยางจ้องมองเจียวเจิ้งเขม็ง “ครั้งก่อนที่ย้ายทหารประจำค่ายอาฉวี่ที่ชื่อเฮยฮั่นไปยังอำเภอเทียนเหมิน เป็นความหมายของตู้ซานแห่งโรงเตี๊ยมกว่างหยวนใช่หรือไม่?”

ม่านตาของเจียวเจิ้งสั่นสะท้าน ชั่วขณะหนึ่งพูดอะไรไม่ออก

หวังหยางเห็นสีหน้าของเจียวเจิ้ง ก็คาดเดาได้เจ็ดส่วน กลับนั่งลงอย่างสบายใจ ไม่มองเขาอีกต่อไป กล่าวอย่างเกียจคร้าน “เจ้าคิดให้ดีๆ คิดให้ดีว่าจะหลอกข้าอย่างไร”

เจียวเจิ้งรีบกล่าว “มิกล้าๆ! เป็นเขา เป็นเขาที่ให้ข้าน้อยช่วยเรื่องหนึ่ง ย้ายทหารประจำการคนหนึ่งไปยังอำเภออื่น ข้าน้อยในตอนนั้นคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย โดยแท้จริงไม่รู้ว่าทหารผู้นี้ถึงกับมีความเกี่ยวข้องกับคุณชาย! หากรู้แต่เนิ่นๆ...”

หวังหยางเข้าใจทั้งหมดแล้ว

ตู้ซานเหยียมุ่งเป้าไปที่อาอู่น้อยนั่นเอง!

เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้เหตุผลเรื่องการทวงหนี้ พาตัวอาอู่ไปอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่กลับถูกตนเองขัดขวางไว้ ดังนั้นจึงได้วางแผนย้ายเฮยฮั่นไปยังอำเภออื่น

คิดไปแล้วไม่ว่าจะเป็นการไปฆ่าเฮยฮั่นที่อำเภออื่นโดยตรง แล้วค่อยคิดหาวิธีรับตัวอาอู่มา หรือว่ายังมีแผนสำรองอะไรอีก ผลคือก็ถูกตนเองทำลายไปอีก ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเฮยฮั่นและอาอู่กลายเป็นปู้ฉวี่ของตนเองแล้ว ก็เลยทำทีเดียวให้สิ้นเรื่อง ลงมือลักพาตัวคนโดยตรง! นี่คือตั้งใจจะเอาให้ได้สินะ!

แท้จริงแล้วเหตุผลอะไรกันที่ทำให้เขาต้องทุ่มเทความพยายามมากมายถึงเพียงนี้ เพื่อที่จะให้ได้ตัวอาอู่มาให้ได้?

หวังหยางออกจากจวนเจียวเจิ้งด้วยใจที่เต็มไปด้วยเรื่องราว แต่เขาก็ยังจำเรื่องของเฉินชิงซานได้ ดังนั้นก่อนจากไปจึงได้เอ่ยขึ้นมาลอยๆ ว่า ช่วงนี้อยากจะกินเนื้อกวาง วันหน้าจะเชิญเจียวเจิ้งกลับไปกินข้าว

เจียวเจิ้งติดกับดักตามคาด รีบกล่าวอย่างไม่หยุดหย่อนว่าที่บ้านของตนมีเนื้อกวางอยู่ ขอเชิญคุณชายหวังมาลิ้มลองได้ทุกเมื่อ หวังหยางจึงได้นัดกับเขาว่า มะรืนนี้ตอนเย็นต้นยามโหย่ว จะมาทานอาหารที่บ้านเจียวเจิ้ง

......

หวังหยางออกจากจวนเจียวเจิ้ง เล่อผังและคนอื่นๆ ล้วนรออยู่ในรถ: “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“สิบส่วนแล้ว”

“เป็นเจ้าสารเลวนี่จริงๆ! เขาลักพาตัวเด็กไปทำไม?”

“ตอนนี้ข้ามีแผนการหนึ่ง พวกเจ้าตั้งใจฟังข้าพูด...”

......

ฟ้ามืดแล้ว แต่ละบ้านต่างก็จุดตะเกียง โรงเตี๊ยมกว่างหยวนเป็นสถานที่ปล่อยเงินกู้ ผู้ที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนมีเรื่องเร่งด่วน จำเป็นต้องกู้ยืมเงินอย่างเร่งด่วน ดังนั้นโดยทั่วไปจึงต้องเปิดจนถึงดึกสงัด ก็เห็นคุณชายสูงศักดิ์หน้าตาหมดจดผู้หนึ่งด้านหลังมีผู้ติดตามสี่คน เดินเข้ามาในร้านอย่างองอาจ ประโยคแรกที่เอ่ยปากก็คือ: “ตู้ซานเอ๋อร์อยู่หรือไม่?”

ประโยคนี้ทำเอาพนักงานตกใจไปตามๆ กัน นี่ใครกันถึงกับกล้าเรียกท่านสามเช่นนี้?!

จั่งกุ้ย (ผู้จัดการร้าน) เห็นโลกมามาก เห็นคนผู้นี้มีบุคลิกไม่ธรรมดา ทั้งยังเรียกขานเถ้าแก่เช่นนี้ รู้ว่าฐานะย่อมต้องไม่ธรรมดาแน่ รีบก้าวไปข้างหน้าทำความเคารพแล้วกล่าวว่า
“ขอเรียนถามคุณชายท่านนี้แซ่ใด? ข้าน้อยเซวียเฟิง เถ้าแก่ของพวกเราไม่อยู่ คุณชายมีธุระอันใดสามารถพูดกับข้าน้อยได้”

ผู้ติดตามข้างกายของคุณชายสูงศักดิ์ก็วางท่าไม่น้อยเช่นกัน ตวาดโดยตรงว่า
“บังอาจ! นี่คือคุณชายหวังแห่งหลางหยา! คุณชายของพวกเราต้องการจะพบเจ้าของร้านนี้ จะมาพูดกับเจ้าได้อย่างไร?”

จั่งกุ้ยรู้ว่าในเมืองจิงโจวมีคุณชายหวังแห่งหลางหยาหนุ่มผู้หนึ่งมาอยู่ ได้ยินว่ามีความสามารถสูงส่ง แต่ภูมิหลังครอบครัวกลับธรรมดา ทำได้เพียงตกอับมาเป็นนักศึกษาที่โรงเรียนประจำเมือง แต่ทรัพย์สินไม่น้อย ธุรกิจของที่บ้านก็ไม่เล็ก ขนข้าวสารมาจิงโจวทีละหลายสิบลำเรือ

เขาเจอเรื่องมามากแล้ว เมื่อพบกับตระกูลหวังแห่งหลางหยาก็ไม่วุ่นวาย ถูกตวาดก็ไม่ร้อนรน แต่กลับแสดงความเคารพมากยิ่งขึ้น ทั้งยังเจือความประหลาดใจที่พอเหมาะพอดีอยู่เล็กน้อย

“ได้ยินชื่อเสียงของคุณชายหวังมานาน! วันนี้ได้พบตัวจริงสมกับที่ร่ำลือ เป็นบุคคลดั่งเซียนจริงๆ! ทำให้ข้าน้อยนับถือยิ่งนัก! เพียงแต่เถ้าแก่ของร้านเล็กๆ แห่งนี้ไม่อยู่จริงๆ ไม่ทราบว่าคุณชายตามหาเถ้าแก่มีธุระอันใดรึ? ถ้าหากเป็นเรื่องที่ข้าน้อยทำได้ ข้าน้อยจะทุ่มเทสุดกำลังไปจัดการให้คุณชาย หากเป็นเรื่องที่ข้าน้อยทำไม่ได้ ข้าน้อยก็จะจดบันทึกไว้ รอให้เถ้าแก่มาแล้ว จะได้ทุ่มเทใจให้คุณชาย”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย: “เรื่องนี้พูดกับเจ้าไม่ได้ มิสู้ไปเรียกเถ้าแก่ของพวกเจ้ามาเถิด”

จั่งกุ้ยหยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวขอโทษอย่างระมัดระวัง: “ข้าน้อยไม่ทราบว่าเถ้าแก่อยู่ที่ใด”

นี่คือร้านของตู้ซานเหยีย หากในร้านเกิดเรื่องด่วนขึ้นมา จะแจ้งได้อย่างไร? จะติดต่อไม่ได้ได้อย่างไร?

“เจ้าจะไม่ไปหาก็ได้ แต่เรื่องนี้พัวพันไปถึงหลูหลิงหวัง เกี่ยวข้องกับชีวิตและทรัพย์สินของตู้ซาน ข้าให้โอกาสเขาแล้ว แต่กลับถูกเจ้าจั่งกุ้ยเซวียถ่วงเวลาไว้—” หวังหยางชี้ไปที่จั่งกุ้ยเซวีย

สีหน้าของจั่งกุ้ยเซวียเคร่งขึ้น: “ข้า...”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย ไม่ฟังว่าจั่งกุ้ยเซวียจะพูดอะไร ชักนิ้วกลับ ประสานมือไว้ด้านหลัง ก้าวเดินอย่างสบายๆ: “ไปกันเถอะ”

จั่งกุ้ยเซวียไหนเลยจะรับผิดชอบเช่นนี้ไหว!

เขาไม่แน่ใจว่าหวังหยางพูดจริงหรือเท็จ แต่เผื่อว่าเป็นเรื่องจริงเล่า?

หวังหยางก็จับจุดจิตวิทยาเช่นนี้ของจั่งกุ้ยเซวียได้ เพราะถึงอย่างไรก็เป็นแค่ลูกจ้าง เมื่อเจอเรื่องก็ยอมที่จะรายงานเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ ไหนเลยจะกล้าแบกรับไว้เอง?

จั่งกุ้ยเซวียรีบกล่าวทันที: “คุณชายโปรดนั่งรอสักครู่! ข้าน้อยจะรีบไปตามหาเถ้าแก่มาให้เร็วที่สุด!”

จั่งกุ้ยเซวียสั่งให้พนักงานดูแลร้าน จากนั้นก็รีบร้อนออกจากประตูไป แต่กลับไม่ทันสังเกตว่า หลังกำแพงมุมถนน ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งอาศัยความมืดของยามค่ำคืน แอบติดตามไปอย่างเงียบเชียบ...