บทที่ 94 แผนไม่นิ่ง ไม่เคลื่อนไหว

“คุณชาย ทำอย่างไรดีขอรับ... อาอู่ไม่ไปไหนมั่วซั่ว... นางไม่เคยไปไหนมั่วซั่วเลย!!!!”

เมื่อพบว่าอาอู่หายไป เฮยฮั่นก็ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก สองมือสั่นเทาเล็กน้อย

หวังหยางกล่าว: “อย่าเพิ่งร้อนใจ ท่านแน่ใจนะว่าเมื่อครู่เห็นอาอู่อยู่ที่นี่? แน่ใจนะว่าเป็นเพียงครู่เดียวหลังจากที่เห็น แล้วอาอู่ก็หายไป?”

“แน่ใจขอรับ! ข้าเห็นกับตาว่านางมาอุ้มฟืน ยังเตือนนางว่าอย่าอุ้มมาเยอะเกินไป! ทำไมแค่พริบตาเดียวก็หายไปแล้ว!”

เล่อผังมองฟืนที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นหน้าประตูบ้าน แล้วกล่าวอย่างสงสัย: “หรือว่าจะมีพวกค้ามนุษย์กล้ามาฉุดคนกลางถนนรึ?”

“พวกค้ามนุษย์...” เฮยฮั่นราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง “ไม่ได้ ข้าต้องไปช่วยนาง!” เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นรีบวิ่งออกไปข้างนอก แต่ฝีเท้ากลับไม่มั่นคง เกือบจะล้มลง

เล่อผังให้บ่าวรับใช้ขวางเฮยฮั่นไว้ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า: “ท่านก็ไม่รู้ทิศทาง จะไปหาที่ไหนได้? อีกอย่างก็ไม่แน่ว่าจะเป็นพวกค้ามนุษย์ พวกเขากินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนถึงกล้ามาลักพาตัวคนในเมือง? เอาอย่างนี้ ข้าจะให้คนกระจายกันออกไปตามหา เรียกคนของโรงเรียนประจำเมืองมาช่วยด้วย”

เฉินชิงซานรีบเดินเข้ามา เมื่อครู่นี้หวังหยางให้นางขึ้นไปบนหลังคา เพื่อตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบ

“เป็นอย่างไรบ้าง?” หวังหยางถาม

เฉินชิงซานสีหน้าเคร่งขรึม ส่ายหน้า

เล่อผังแนะนำหวังหยางว่า: “มิสู้พวกเราแยกกันตามหาดีหรือไม่ ข้ายังสามารถกลับบ้านไปเรียกคนมาเพิ่มได้อีก”

เฮยฮั่นรีบพยักหน้าตาม ใบหน้าเผยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

หวังหยางครุ่นคิดนิ่งเงียบ

เฮยฮั่นพูดเสียงสะอื้น: “คุณชาย! ถ้าไม่รีบหาตอนนี้จะสายเกินไปแล้วขอรับ!”

“เมื่อครู่ชิงซานขึ้นไปมองจากที่สูงแล้ว ไม่พบร่องรอยใดๆ เลย ต่อให้พวกเราออกไปตามหาตอนนี้ โดยไม่มีเบาะแส ก็คงจะหาอะไรไม่เจอ” หวังหยางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “อาอู่เพิ่งจะถูกลักพาตัวไป ตอนนี้เลยยามโหย่วมาแล้ว ประตูเมืองก็ปิดแล้ว ผู้ก่อเหตุไม่สามารถออกจากเมืองได้ เช่นนั้นอาอู่ก็ยังคงอยู่ในเมือง! เฮยฮั่น ท่านบอกความจริงกับข้ามา ท่านกับตู้ซานเหยีย มีความแค้นเคืองอันใดต่อกันรึ?”

“ตู้... ตู้ซานเหยียรึขอรับ? ข้า ข้าเป็นแค่ทหารในทะเบียน จะไปมีความแค้นเคืองกับเขาได้อย่างไร? ข้าเพียงแค่เคยยืมเงินเขา ภายหลังคุณชายก็ช่วยใช้หนี้ให้แล้ว ก็ไม่ได้พบกันอีกเลย หรือว่าคุณชายจะคิดว่าเป็นตู้ซานเหยียที่ลักพาตัวอาอู่ไป? แต่... แต่ทำไมล่ะขอรับ?”

“ท่านเป็นหนี้หนึ่งหมื่นสามพันกว่าเหรียญ ตู้ซานเหยียจะเอาอาอู่ไปชดใช้หนี้ เขาทำธุรกิจเช่นนี้ไม่ขาดทุนแย่รึ?”

ในแววตาของเฮยฮั่นฉายแววตกตะลึงอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงสั่นเทา:

“นี่... นี่เป็นสิ่งที่เขียนไว้ในสัญญาแต่แรกแล้วนี่ขอรับ! ข้า ข้าไม่ได้คิดอะไรมาก... ข้านึกว่าเขาแค่ทำตามกฎระเบียบ อีกอย่างเงินหนึ่งหมื่นสามพันกว่าเหรียญนั้น กว่าครึ่งเป็นดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นมา ข้านึกว่าเขาเพียงแค่ต้องการจะเอาเงินต้นคืน... จะเป็นไปได้อย่างไร... เป็นไปได้อย่างไร???”

เล่อผังแทรกขึ้นมาถาม: “ตู้ซานเหยียที่พวกท่านพูดถึง คือตู้ซานเหยียแห่งโรงเตี๊ยมกว่างหยวนรึ?”

หวังหยางกล่าว: “เจ้าก็เคยได้ยินมารึ?”

“ใช่ คนผู้นี้มีเบื้องหลังเป็นหลูหลิงหวัง มีเส้นสายทั้งในวงการมืดและสว่าง ในเมืองก็มีอิทธิพลอยู่บ้าง แต่เขาเป็นคนปล่อยเงินกู้ ไม่เคยได้ยินว่าเขามีธุรกิจค้ามนุษย์”

ใช่แล้ว อวี้อวี่หลิงเคยบอกว่า บุตรีของตู้ซานเหยียเป็นอนุภรรยาของหลูหลิงหวัง เจ้าของที่อยู่เบื้องหลังโรงเตี๊ยมกว่างหยวนก็อาจจะเป็นหลูหลิงหวัง หากเป็นเช่นนั้นการไปแจ้งความก็อาจจะไม่มีประโยชน์

ตอนนี้สิ่งที่ต้องพิจารณาก่อนเป็นอันดับแรกมีสองเรื่อง: หนึ่งคือ พวกเขาซ่อนอาอู่ไว้ที่ไหน? สองคือ หลังจากหาเจอแล้วจะช่วยคนออกมาได้อย่างไร?

หวังหยางโค้งกายคารวะเล่อผัง: “อาเล่อ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องเจ้า”

เล่อผังรีบประคองหวังหยางขึ้น: “พวกเราพี่น้องกันจะเกรงใจอะไรกัน! ข้าช่วยได้ย่อมต้องช่วยอยู่แล้ว!”

“ข้าอยากจะขอให้ท่านพ่อของเจ้าช่วยเหลือ ส่งทหารไปตรวจค้นที่พักของตู้ซานเหยีย”

หลิวเจาเป็นอาจารย์ เซี่ยซิงหานเป็นแขกต่างเมือง ตนเองสนิทกับอวี้อวี่หลิง แต่กับตระกูลอวี้กลับไม่คุ้นเคย บุตรชายของจงเช่อ จงรุ่ย ดำรงตำแหน่งหนานจวิ้นเฉิง เป็นข้าราชการฝ่ายธุรการที่ดูแลเรื่องทะเบียนบ้าน... นับไปนับมา ในเครือข่ายความสัมพันธ์ของตนเอง มีเพียงบิดาของเล่อผังเท่านั้นที่เหมาะสมจะช่วยเหลือเรื่องนี้ที่สุด

จิงโจวไม่เพียงแต่เป็นมณฑลพลเรือน แต่ยังเป็นกองบัญชาการทหารด้วย ดังนั้นจึงใช้ “ระบบสองรางของมณฑลและจวน” คือมีระบบการปกครองและระบบการทหารสองระบบ

เจ้าเมืองจิงโจวกุมอำนาจการทหารและการปกครอง เป็น “เบอร์หนึ่ง” อย่างแท้จริง

รองจากเจ้าเมืองจิงโจวลงมา ระบบขุนนางฝ่ายมณฑลมีเปี๋ยเจี้ยและจื้อจงเป็นใหญ่ ระบบขุนนางฝ่ายจวนมีจางสื่อและซือหม่าเป็นหัวหน้า

อำนาจหน้าที่ของสองระบบนี้มีการทับซ้อนกันอยู่บ้าง แต่ภายใต้แรงกดดันทางการทหารอันแข็งแกร่งของราชวงศ์เหนือ การปกครองพลเรือนย่อมต้องหลีกทางให้แก่การปกครองทางทหาร ดังนั้นอำนาจของขุนนางฝ่ายจวนโดยทั่วไปจึงมากกว่าขุนนางฝ่ายมณฑล และมีแนวโน้มที่จะค่อยๆ รุกล้ำหน้าที่ของขุนนางฝ่ายมณฑลมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่บิดาของเจ้าอ้วนคือเปี๋ยเจี้ยแห่งจิงโจว อยู่ในตำแหน่งอันดับหนึ่งของขุนนางฝ่ายมณฑล

ชื่อเต็มของเปี๋ยเจี้ยคือเปี๋ยเจี้ยฉงซื่อสื่อ คล้ายกับรองผู้ว่าราชการจังหวัด ต่อให้ถูกจางสื่อและซือหม่ากดขี่ ต่อให้อำนาจที่แท้จริงจะลดลงอย่างมาก นั่นก็ยังคงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในคณะผู้บริหารของจิงโจว การจะจัดการกับตู้ซานเหยีย ต้องเป็นเขาเท่านั้น!

เล่อผังมีท่าทีลำบากใจอยู่บ้าง: “เรื่องนี้... ถ้าหากจะตรวจค้นคนทั่วไปก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเป็นตู้ซานเหยียผู้นี้... พูดไปแล้วเขาก็ไม่ใช่ตัวละครที่ยิ่งใหญ่อะไร เป็นแค่คนแซ่สามัญ ไม่มีตำแหน่งขุนนาง ใครๆ ก็ดูแคลนเขา แต่เขามีหลูหลิงหวังคอยคุ้มครองอยู่ การจะตรวจค้นบ้านของเขา ต้องมีหลักฐานที่แน่ชัดถึงจะทำได้”

“ถ้าหากคนอยู่ในนั้นเล่า?”

เล่อผังคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “นั่นก็จัดการได้ไม่ง่าย พ่อข้าไม่มีอำนาจทางทหาร ต่อให้จะตรวจค้นก็ต้องยืมมือกองปราบอำเภอเจียงหลิง แต่ถ้าหากตู้ซานเหยียออกมาขัดขวาง แล้วอ้างหลูหลิงหวังมาเป็นหนังเสือ คนของกองปราบก็ไม่กล้าบุกเข้าไปโดยพลการ”

หวังหยางนิ่งเงียบ

ในตอนนี้เฮยฮั่นได้หลุดพ้นจากสภาวะสับสนวุ่นวายในตอนแรกแล้ว เมื่อเห็นว่าเรื่องราวเข้าสู่ทางตัน ใบหน้าที่ดำคล้ำก็ปรากฏแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมา ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงโขกศีรษะให้หวังหยางสามครั้ง:

“ข้าได้ติดตามคุณชาย เป็นวาสนาที่ข้าบำเพ็ญมาหลายชาติภพ!!! คุณชายช่วยเหลือครอบครัวข้ามามากเกินพอแล้ว ไม่ควรจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องเช่นนี้อีก เรื่องนี้เกิดจากข้า ก็สมควรจะให้ข้าเป็นผู้แก้ไข ข้าติดหนี้คุณชาย มีเพียงชาติหน้าถึงจะค่อยชดใช้คืน!”

พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปในสวน เขาจะไปเอาดาบยวี่จางของตน

หวังหยางตวาดว่า: “เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”

“คุณชาย!”

หวังหยางสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย: “ท่านจะแก้ไขอย่างไร? ก็แค่เอาดาบไปสู้ตาย สู้ตายแล้วจะช่วยอาอู่กลับมาได้รึ? ต่อให้ต้องสู้ตายก็ไม่ควรจะสู้แบบนี้ แผนไม่นิ่งมิอาจเคลื่อน! ในเมื่อท่านเป็นปู้ฉวี่ของข้าแล้ว ก็ควรจะฟังคำพูดของข้าบ้าง!”

เฮยฮั่นทรุดกายลงคุกเข่าบนพื้น ขอบตาแดงก่ำ: “คุณชาย ข้า...”

หวังหยางก้าวไปข้างหน้าตบไหล่เฮยฮั่นเบาๆ เสียงอ่อนลงมาก: “ข้ารู้ว่าท่านร้อนใจจะช่วยบุตรี แต่การทำการต้องมีแบบแผน ยิ่งรีบร้อนก็ยิ่งวุ่นวาย”

เฉินชิงซานพลันกล่าวว่า: “ข้าสามารถจู่โจมโดยไม่ให้ทันตั้งตัว ควบคุมตัวคนผู้นั้น แล้วบีบถามที่อยู่ของอาอู่ได้”

ดวงตาของเฮยฮั่นเป็นประกายขึ้นมา มองเห็นความหวังในทันที แต่หลังจากเรื่องเมื่อครู่ ก็ไม่บุ่มบ่ามอีกต่อไป แต่กลับมองไปยังหวังหยาง รอให้เขาสั่งการ

หวังหยางส่ายหน้า: “อย่าว่าแต่คนอย่างตู้ซานเหยียจะไม่ใช่คนที่ควบคุมตัวได้ง่ายๆ เลย ต่อให้ท่านสามารถควบคุมตัวได้ เขาดื้อดึงบอกว่าไม่รู้ ท่านจะทำอย่างไรได้? ใช้ศาลเตี้ยรึ? หรือว่าจะฆ่าเขาทิ้งโดยตรง? กระทำผิดกฎหมาย ตู้ซานเหยียกลับมากัดทีหลัง สุดท้ายก็ยังหาคนไม่เจอ ถึงตอนนั้นจะจัดการอย่างไร?”

เฉินชิงซานนิ่งเงียบ

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: เกี่ยวกับระบบสองรางของมณฑลและจวน โปรดดูรายละเอียดใน《ระบบการปกครองท้องถิ่นในสมัยเว่ยจิ้นและราชวงศ์เหนือใต้》ของท่านเหยียนเกิงว่าง