บทที่ 93 ย้ายบ้าน

“ใครจะจ้างรึ?” เฉินชิงซานจ้องมองคมมีดบินใต้แสงเทียน

“ถ้าหาก สมมติว่ามีคนจะจ้าง...”

“ข้าไม่เป็นองครักษ์”

“...” หวังหยางถูกขัดจนพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “ท่านไม่เป็นองครักษ์แล้วจะใช้ชีวิตอย่างไร?”

เฉินชิงซานก้มหน้าลง นำมีดบินที่เช็ดเสร็จแล้วเก็บเข้าในซองมีดที่ร้อยเรียงกันเป็นสายยาว: “ข้ามีเงิน”

หวังหยางชะงักไป: “ท่านมีเงินเท่าไหร่?”

เฉินชิงซานพลันมีสีหน้าระแวดระวัง: “ท่านจะทำอะไร?”

“ความหมายของข้าก็คือ... นอกจากจะร่ำรวยเป็นพิเศษ มิเช่นนั้นก็ยังต้องหาเงินอยู่ดีมิใช่รึ!” หวังหยางคิดจะหลอกล่อให้เฉินชิงซานมาเป็นองครักษ์ระยะยาวให้ตน

เฉินชิงซานหยิบมีดบินอีกเล่มหนึ่งออกมาเช็ด: “ข้าไม่ต้องการหาเงิน ข้าต้องการสืบหาความจริง”

“เช่นนั้นหลังจากที่ท่านสืบหาความจริงได้แล้วเล่า?”

“ไม่เคยคิด”

หวังหยางฉวยโอกาสกล่าว: “มิสู้ท่านก็ติดตามข้าไปเลยเป็นอย่างไร”

การกระทำที่เช็ดมีดบินของเฉินชิงซานพลันหยุดลง เอียงศีรษะมองไปยังหวังหยาง

หวังหยางไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน รีบเสริมว่า: “ติดตามข้าเป็นองครักษ์”

เฉินชิงซานมองหวังหยางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วละสายตากลับมา เช็ดคมดาบต่อไป: “ข้าไม่เป็นองครักษ์”

หวังหยางยังไม่ยอมแพ้: “เงื่อนไขอะไรก็ต่อรองได้ ท่านสามารถตั้งค่าจ้างให้สูงหน่อยก็ได้ สามารถลองทำดูก่อนสักพัก หากไม่ชอบจริงๆ ค่อย—”

เฉินชิงซานพูดตัดบทหวังหยางอย่างเย็นชา: “เมื่อไหร่ท่านจะไปถามเจียวเจิ้ง?”

“จังหวะใกล้จะมาถึงแล้ว ท่านวางใจเถิด เรื่องนี้ข้าจำได้”

“ตกลง” เฉินชิงซานลุกขึ้นยืน

“อย่าเพิ่งไปสิ! คุยกันอีกหน่อย! เป็นองครักษ์แล้วแถมบ้านเป็นอย่างไร?”

เฉินชิงซานเดินตรงออกจากประตูไป

หวังหยางอดไม่ได้ที่จะถอนใจ: “ผู้มีความสามารถนี่ช่างรั้งตัวยากเสียจริง!”

......

วันรุ่งขึ้น หวังหยางย้ายบ้าน

ในบ้านหลังใหม่ ทุกคนเข้าๆ ออกๆ ขนของ ทำความสะอาดจัดระเบียบ วุ่นวายกันเป็นกลุ่มก้อน

เรื่องการย้ายบ้านเขาบอกเพียงแค่คนสนิทห้าคนเท่านั้น ทุกคนต่างก็ส่งของขวัญมาให้

ของขวัญของหลิวเจาหนักที่สุด ส่งเครื่องเขียนสี่อย่างและเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ มาให้

เดิมทีเขาเป็นคนที่ไม่ต้องการให้หวังหยางย้ายบ้านมากที่สุด ถึงกับเสนอว่าขอเพียงหวังหยางอยู่ต่อ เขาก็จะยกห้องหลักที่ตนเองอาศัยอยู่ให้หวังหยาง ส่วนตนเองก็จะไปอยู่ที่ห้องพักแขก!

หวังหยางต้องอธิบายกับหลิวเจาอยู่พักใหญ่ ชี้แจงว่าที่ตนเองย้ายบ้านนั้นไม่ใช่เพราะอยู่ที่นี่แล้วไม่ดีอย่างแน่นอน และรับประกันว่าจะมาที่โรงเรียนประจำเมืองอย่างน้อยทุกๆ สามวัน เพื่อมาสนทนาวิชาการกับหลิวเจา หลิวเจาถึงได้ยอมปล่อยไปอย่างเสียไม่ได้

เซี่ยซิงหานส่งฉากกั้นไม้หกบานวาดภาพสีมาให้ บนนั้นวาดภาพนิทานคติธรรมเตือนใจของผู้มีคุณธรรม บานแรกวาดภาพขงจื๊อพบหนานจื่อ บานที่สองคือหลิ่วเซี่ยฮุ่ยแม้มีหญิงงามนั่งบนตักก็ไม่หวั่นไหว บานที่สามคือโจ้วหวังและต๋าจี่ทำแคว้นล่มสลาย บานที่สี่คือชิวหูหยอกล้อภรรยา บานที่ห้า: โจวโยวหวังจุดไฟสัญญาณลวงเพื่อหยอกล้อองค์หญิง บานที่หก: ฉีจวงกงปีนกำแพงถูกธนูยิง

หวังหยางยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง เหตุใดนิทานทั้งหกเรื่องล้วนเป็นเรื่องเตือนสติเรื่องตัณหาและกามารมณ์ทั้งสิ้น?! แต่ก็ไม่สามารถส่งคืนกลับไปได้ ทำได้เพียงรับไว้ทั้งที่หัวเราะก็ไม่ออกร้องไห้ก็ไม่ได้ แล้วนำไปวางไว้ที่มุมห้องนอน

ของขวัญของอวี้อวี่หลิงนั้นจับต้องได้มากกว่ามาก เป็นชุดเครื่องดื่มและเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารครบชุด

ส่วนเจ้าอ้วนเล่อนั้นส่งสุราชั้นดีของจิงโจว “เจียงหลิงชุน” มาให้สิบไหใหญ่ กองไว้ในครัว กินพื้นที่ไปไม่น้อย

ของขวัญของจงเช่อนั้น “แปลกใหม่” ที่สุด เขาส่งคัมภีร์ ‘หลีเซา’ ฉบับคัดลอกด้วยลายมือมาให้หวังหยางม้วนหนึ่ง หวังงกงแห่งราชวงศ์จิ้นกล่าวไว้ว่า: “ผู้มีชื่อเสียงไม่จำเป็นต้องมีพรสวรรค์พิสดาร เพียงแค่สามารถอยู่ว่างๆ ได้เสมอ ดื่มสุราอย่างเมามาย อ่าน ‘หลีเซา’ จนขึ้นใจ ก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงแล้ว”

ตามคำพูดของจงเช่อแล้ว น้องหวังย้ายออกจากโรงเรียนประจำเมือง ไม่ต้องเสียเวลาไปถกเถียงเรื่องวิชาการบ้านๆ กับบัณฑิตหลิวอีกต่อไป นี่เรียกว่า “อยู่ว่างๆ เสมอ”

ส่วนสุรานั้น การขึ้นบ้านใหม่ ย่อมต้องมีคนส่งสุรามาให้ ดังนั้นน้องหวังก็จะไม่ขาดแคลนเช่นกัน

มีเพียง ‘หลีเซา’ นี้เท่านั้นที่จะไม่มีใครส่งมาให้

ดังนั้นเขาจงเช่อจึงได้ยืมดอกไม้มาบูชาพระ “ใช้บทกวีแห่งฉู่ที่มีพลังพิสดาร มอบให้แก่ผู้มีชื่อเสียงที่มีพรสวรรค์พิสดาร”

นอกจากห้าคนนี้แล้ว ยังมีคนส่งของขวัญมาโดยไม่คาดคิดอีกคนหนึ่ง ก็คือพี่ชายของอวี้อวี่หลิง อวี้เฉียนโหลว เขาได้ยินจากอวี้อวี่หลิงว่าหวังหยางย้ายบ้าน จึงได้ส่งผ้าไหมมาให้ยี่สิบพับเป็นพิเศษ ในสมัยนั้นผ้าไหมหนึ่งพับมีราคาเฉลี่ยสามร้อยเหรียญ ยี่สิบพับก็ต้องหกพันเหรียญแล้ว

เพราะการย้ายบ้านวุ่นวายมาก ดังนั้นหวังหยางจึงบอกให้ทุกคนไม่จำเป็นต้องมา รอให้ผ่านไปอีกสองสามวันค่อยจัดงานเลี้ยงตอบแทน หลิวเจา อวี้อวี่หลิง และคนอื่นๆ ก็เพื่อที่จะไม่ต้องให้หวังหยางต้องคอยต้อนรับ จึงได้ส่งเพียงบ่าวรับใช้ที่ขนของขวัญมาช่วยยกของและจัดระเบียบ

แต่เจ้าอ้วนเล่อกลับเป็นคนซื่อตรง นำสุรามาส่งให้ด้วยตนเอง แล้วยังให้หวังหยางพาชมบ้านอีกด้วย พอเห็นว่าในครัวไม่ได้เตรียมวัตถุดิบอะไรไว้ ก็กล่าวว่า: “ถ้ารู้แต่เนิ่นๆ ข้าจะส่งหมูมาให้เจ้าสักตัว”

หวังหยางหัวเราะ: “หมูใหญ่ไม่ต้องแล้ว กินไม่หมด หมูเล็กพอได้ แล้วจะได้ลอง ‘สามคำหนึ่งตัวหมู’”

เล่อผังประหลาดใจ: “หมูจะเล็กแค่ไหนก็กินหมดในสามคำไม่ได้หรอก!”

“ประโยคนี้ไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเรื่องตลก เป็น ‘มุก’”

“อะไรคือตลก? อะไรคือมุก?”

......

“เจ้าซื้อนางบำเรอในบ้านรึยัง?”

“ข้าเป็นสุภาพบุรุษ จะไปซื้อนางบำเรอในบ้านทำไม?”

เล่อผังมองหวังหยางอย่างสงสัย ตะลึงไปครู่หนึ่ง ในแววตาก็ฉายประกายสว่างวาบขึ้นมาพลันเข้าใจ: “โอ้! นี่คือเรื่องตลก! เป็นมุก!”

หวังหยาง: (╬▔＾▔)

“นี่ไม่ใช่เรื่องตลก!! ไม่ใช่มุก!!”

......

“สหาย ห้องของเจ้าโล่งเกินไป ต้องหาภาพเขียนอักษรหรือของตกแต่งอะไรมาวางหน่อย” เล่อผังมองไปรอบๆ โถงหลัก

“ไม่ต้องกระมัง”

“ทำไมจะไม่ต้อง? เจ้าเป็นถึงตระกูลหวังแห่งหลางหยา ไม่มีของตกแต่งจะถูกคนอื่นดูแคลนได้ง่ายๆ นะ อีกอย่างที่นี่ของเจ้าไม่มีแม้แต่พิงจีหรืออิ่นหนาง จะนั่งสบายได้อย่างไร?”

พิงจีและอิ่นหนางล้วนเป็นเฟอร์นิเจอร์ขนาดเล็กที่นิยมในสมัยนั้น อย่างแรกโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นขาตั้งสามขา ด้านบนเป็นรูปทรงโค้งมน สามารถใช้พิงหลัง วางข้อศอก หรือเอนกายได้ ส่วนอย่างหลังนั้นส่วนใหญ่เป็นเบาะรองพิงรูปไข่ที่นุ่มละเอียด คล้ายกับหมอนอิงในปัจจุบันอยู่บ้าง

เพราะในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ยังไม่ได้ประดิษฐ์เก้าอี้ที่มีพนักพิง ดังนั้นเวลานั่งจึงไม่มีที่รองรับ ทำให้เหนื่อยล้าได้ง่าย ในตอนนี้พิงจีและอิ่นหนางจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง

หวังหยางถูกเล่อผังลากไปซื้อของ เห็นเฉินชิงซานกำลังจัดห้องอยู่ ก็ไม่ได้เรียกนางไปด้วย เพียงแค่ก่อนออกจากบ้านได้บอกกับเฮยฮั่นว่าตนเองจะออกไปข้างนอกสักครู่ ให้เขาดูแลไปก่อน

ตะวันคล้อยต่ำ เฮยฮั่นท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันพลางขนของพลางตอบรับเสียงดัง ทั้งตัวเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น มีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อนไม่รู้กี่เท่า เขารู้ว่า ชะตาชีวิตของครอบครัวเขาได้เปลี่ยนแปลงไปจากที่นี่แล้ว แม้เรื่องการปลดออกจากทะเบียนทหารจะต้องรออีกสองวันถึงจะได้ผล แต่ในเมื่อคุณชายบอกว่าทำได้ ก็ย่อมต้องไม่มีปัญหา!

บนรถเทียมวัวของตระกูลเล่อ เล่อผังนับของที่ต้องซื้อให้หวังหยางฟัง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “จริงสิ ยังต้องซื้อสาวใช้อีกสองสามคน”

หวังหยางก็ไม่ปิดบังอะไรกับเล่อผัง ยิ้มขมขื่น: “ข้าไม่ค่อยจะมีเงิน จะไปซื้อบ่าวไพร่ได้อย่างไร? สาวใช้คนหนึ่งอย่างไรก็ต้องหนึ่งสองหมื่นกระมัง”

เล่อผังหัวเราะ: “นี่เจ้าจะซื้อสาวงามระดับไหนกัน? ที่จิงโจว ต่อให้เป็นสาวใช้ที่ออกจากจวนใหญ่ๆ ก็ราคาไม่เกินเจ็ดแปดพัน สาวใช้จากบ้านคนดีๆ ทั่วไปห้าหกพันก็หาได้แล้ว”

สีหน้าของหวังหยางพลันขรึมขึ้นมาทันที: “เจ้าพูดจริงรึ? เช่นนั้นเด็กผู้หญิงไม่ยิ่งถูกกว่ารึ?”

เล่อผังไม่ทันสังเกตการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของหวังหยาง เพียงแค่กล่าวว่า: “นั่นแน่นอน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ทั่วไปก็ราคาไม่กี่พัน พวกที่หน้าตาดีหน่อยก็จะแพงกว่า แต่ก็แพงไปไม่เท่าไหร่...”

หวังหยางไม่ได้ฟังสิ่งที่เล่อผังพูดต่อไปแล้ว ในสมองของเขาเต็มไปด้วยฉากตอนที่เจรจากับตู้ซานเหยีย

ก่อนหน้านี้ตอนที่พาเงินกลับไปที่หมู่บ้านแปดค่ายกับอวี้อวี่หลิง ก็พอดีไปเจอเข้ากับตู้ซานเหยียกำลังจะฉุดคน ตอนนั้นก็รู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว เพราะตนเองได้รับปากว่าจะคืนเงินแล้ว แต่ตู้ซานเหยียกลับไม่รักษาสัญญา มาทวงหนี้ก่อนกำหนด อีกทั้งยังไม่ยอมรับเงิน แต่กลับเจรจากับหวังหยาง หวังว่าเขาจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ ตอนนั้นหวังหยางได้ถามตู้ซานเหยียไปแล้วว่ามาเพื่อเงินหรือไม่

ภายหลังตู้ซานเหยียรับเงินไปแล้วก็จากไป เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากอีก เพียงแค่นึกว่าอาอู่น้อยเป็นคนเป็นๆ ทั้งยังน่ารักฉลาดเฉลียว ดังนั้นตู้ซานเหยียจึงยอมเอาอาอู่มากกว่าที่จะเอาเงิน

การตัดสินเช่นนี้มีพื้นฐานมาจากจิตใต้สำนึกอย่างหนึ่ง ก็คือราคาซื้อขายคนในสมัยนั้นกับ “หนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยเหรียญ” ที่เขาคืนให้ตู้ซานเหยียนั้นน่าจะใกล้เคียงกัน มีเพียงเช่นนี้ถึงจะเกิดสถานการณ์ที่หลังจากใช้หนี้ไม่ได้แล้ว ตู้ซานเหยียจึงจะเอาอาอู่ไปเป็นหลักประกันได้

แต่พอเล่อผังพูดเช่นนี้ หวังหยางถึงได้พบว่าไม่ถูกต้อง!

ถ้าหากใช้เงินไม่กี่พันเหรียญก็สามารถซื้อเด็กคนหนึ่งได้แล้ว เช่นนั้นตู้ซานเหยียจะจับอาอู่ไปแล้วถือว่าเป็นการชดใช้หนี้ได้อย่างไร? หรือว่าเขาเป็นคนใจบุญสุนทาน?

อันที่จริงถ้าหากหวังหยางไม่ใช่คนที่ทะลุมิติมา ข้อสงสัยนี้ควรจะถูกค้นพบไปนานแล้ว ก่อนหน้านี้ตอนที่คิดหาวิธีใช้หนี้นอกระบบ หวังหยางถามเฮยฮั่นถึงมูลค่าของเงินหนึ่งหมื่นเหรียญ เฮยฮั่นเคยพูดประโยคหนึ่ง—“ต่อให้ขายข้าไปก็ไม่ได้ราคาถึงหมื่นเหรียญ!”

ตอนนั้นหวังหยางก็รู้สึกขัดๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนั้นความคิดทั้งหมดกำลังจดจ่ออยู่กับวิธีหาเงิน ทั้งยังคิดไปว่าราคาตลาดของคนอาจจะเป็นเช่นนั้นก็ได้ เฮยฮั่นเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ ราคาอาจจะสู้เด็กผู้หญิงไม่ได้ ก็เลยไม่ได้คิดลึก

บัดนี้เมื่อพิจารณาดูแล้ว ตนเองคืนเงินให้ตู้ซานเหยียเขาก็ยังไม่ต้องการ อยากจะพาแต่อาอู่ไป นี่ก็มิใช่ว่าเจตนาที่แท้จริงหาได้อยู่ที่สุราไม่หรอกรึ!

ตู้ซานเหยียคิดจะทำอะไร?

ทำไมต้องเป็นอาอู่?

จริงสิ อาอู่เล่า?

วันนี้ย้ายบ้าน คนที่ร่าเริงที่สุดก็คืออาอู่น้อย ตลอดบ่ายนางช่วยขนของ วิ่งเข้าวิ่งออกไม่รู้กี่รอบ ทำไมเมื่อครู่ตอนออกจากบ้านไม่เห็นนางเลย?

หวังหยางพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา ร้องว่า: “รีบกลับรถ! กลับไปที่ซอยห่าวจิ่ง!”

———————

หมายเหตุจากผู้เขียน:

1. อย่าได้นำระบบเงินตราสมัยใหม่มาเปรียบเทียบกับสมัยโบราณ คิดว่าของขวัญที่อวี้เฉียนโหลวให้มีค่าเพียงหกพัน ดูเหมือนจะไม่มากมายอะไรนัก แต่อันที่จริงหกพันนั้นมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของราษฎรไม่น้อย

   หนังสือ หนานฉีซู · ประวัติกู้เสี้ยนจือ บันทึกเรื่องราวในปีหย่งหมิงที่หกไว้ว่า “อำเภอซานอินหนึ่งอำเภอ มีครัวเรือนที่เสียภาษีสองหมื่นครัวเรือน ราษฎรที่มีทรัพย์สินไม่ถึงสามพันนั้น เกือบจะครึ่งหนึ่ง”

   ส่วน เว่ยซู · ประวัติอันติ้งหวังซิว กล่าวไว้ว่า “ติงปู้สือเฉียนจือเฟ่ย” หมายความว่าทำงานหนึ่งวันได้ค่าแรงไม่ถึงสิบเหวิน ซึ่งสามารถเทียบเคียงได้กับเงินเดือนทหารที่บันทึกไว้ใน เว่ยซู · ประวัติเซวียหู่จื่อ ที่ระบุว่าเงินเดือนทหารหนึ่งปี “ผ้าไหมสำหรับเสบียง คนละสิบสองพับ” หรือก็คือเดือนละหนึ่งพับ

   ผ้าไหมและผ้าป่านในสมัยราชวงศ์เหนือใต้จัดเป็นเงินตราประเภทหนึ่ง ผ้าไหมหนึ่งพับในสมัยนั้นมีราคาเฉลี่ยประมาณสามร้อยเหรียญ (ราชวงศ์ใต้ใน หนานฉีซู · ประวัติหวังจิ้งเจ๋อ กล่าวว่า “บัดนี้เครื่องทอผ้าทำงานหนัก พับหนึ่งราคาเพียงสามร้อย” ส่วนราชวงศ์เหนือใน เว่ยซู · บทว่าด้วยอาหารและสินค้า กล่าวว่า “ผ้าไหมพับละเพียงเงินสองร้อย แต่ที่ซื้อขายกันส่วนตัวกลับสามร้อย”) ดังนั้นเหนือและใต้จึงไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

   นั่นหมายความว่าเดือนละสามร้อยเหรียญ ราษฎรค่าแรงรายวันคือสิบเหวิน เดือนหนึ่งก็ประมาณสามร้อยเช่นกัน ซึ่งถือเป็นมาตรฐานรายได้ทั่วไปของราษฎรระดับล่าง

   ดังนั้น อวี้เฉียนโหลวที่ส่งผ้าไหมมายี่สิบพับก็แสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับหวังหยางอย่างมากแล้ว จักรพรรดิเหลียงอู่ทรงเห็นว่าบทความของลู่ฉุยเขียนได้ดี ก็พระราชทานผ้าไหมให้เพียงสามสิบพับเท่านั้น (ใน เหลียงซู · ประวัติลู่ฉุย ระบุว่า “ในอดีตอวี๋ชิวแยกแยะสิ่งของ หานตานถวายบทกวี รางวัลเป็นทองคำผ้าไหม ประวัติศาสตร์ก่อนหน้าล้วนกล่าวชม สามารถพระราชทานผ้าไหมสามสิบพับได้”)

   แน่นอนว่าเทียบไม่ได้กับรางวัลชิ้นใหญ่ของจักรพรรดิซ่งเหวิน (ใน หนานสื่อ · ประวัติสวีฮั่ว ระบุว่า ต้นรัชศกหยวนเจีย เป็นเจ้าเมืองสื่อซิง ถวายฎีกาสามข้อ จักรพรรดิเหวินทรงชื่นชม พระราชทานผ้าไหมสองร้อยพับ ข้าวสารหนึ่งพันหู)

   ส่วนราคาคนในสมัยนั้น แม้จะมีความผันผวนตามอายุ ชาติตระกูล รูปร่างหน้าตา และสถานการณ์การซื้อขาย แต่โดยทั่วไปแล้วก็จะอยู่ในช่วงไม่กี่พัน เช่นเอกสารอ้างอิงที่ผู้เขียนยกมาในส่วนคำพูดของผู้เขียน สาวใช้ที่ชื่อ “ลวี่เฉ่า” คนนั้นขายได้เจ็ดพัน หรือใน เหลียงซู · ประวัติหลิวจวิ้น ที่ระบุว่า “จวิ้นอายุแปดขวบ ถูกคนลักพาตัวไปถึงจงซาน หลิวสือ เศรษฐีชาวจงซานสงสารจวิ้น จึงใช้ผ้าไหมมัดหนึ่งไถ่ตัวเขามา”

   ผ้าไหมในที่นี้หมายถึงเงินตราที่ใช้กันทั่วไปในสมัยนั้น “ผ้าไหมมัดหนึ่ง” คือสิบพับ (สิ่งของสิบชิ้นเรียกว่ามัด นับผ้าไหมเรียกว่าตวน ผ้าไหมมัดหนึ่งคือสิบตวน สองตวนเป็นหนึ่งพับ ตามคำอธิบายของเจิ้งเสวียนและคนโบราณอื่นๆ จะเข้าใจได้ง่ายว่าผ้าไหมมัดหนึ่งคือห้าพับ แต่แท้จริงแล้วธรรมเนียมที่นิยมในสมัยราชวงศ์เหนือใต้คือการให้มัดเท่ากับสิบพับ)

   เรื่องนี้หากจะหาหลักฐานมายืนยันก็จะยืดยาวเกินไป ขอยกตัวอย่างหนึ่งจาก หนานฉีซู · ประวัติหวังจิ้งเจ๋อ ที่ระบุว่า “กลางรัชศกหย่งชู ผ้าทางการหนึ่งพับ ราคาหนึ่งพันเหรียญ แต่ที่ราษฎรส่งมอบ อนุญาตให้เป็นเก้าร้อย ค่อยๆ มาถึงรัชศกหยวนเจีย ราคาข้าวของค่อยๆ ถูกลง สินค้าส่วนตัวมัดหนึ่งราคาหกพัน”

   หากมัดคือห้าพับ เช่นนั้น “มัดหนึ่งราคาหกพัน” พับหนึ่งก็จะมีราคาเฉลี่ยหนึ่งพันสองร้อย ซึ่งไม่สอดคล้องกับคำบรรยายที่ว่า “ราคาข้าวของค่อยๆ ถูกลง”

   มีเพียงการเข้าใจว่ามัดเท่ากับสิบพับ จึงจะได้ว่าพับหนึ่งคือหกร้อย เช่นนี้ถึงจะสมเหตุสมผล ดังนั้นเศรษฐีชาวจงซานผู้นั้นจึงไถ่ตัวเด็กชายอายุแปดขวบมาด้วยผ้าไหมสิบพับ ตามราคาเฉลี่ยสามร้อยแล้วก็เพียงสามพันเหรียญเท่านั้น นี่นับว่าเป็นตัวอย่างที่ราคาคนค่อนข้างต่ำ แต่ก็เป็นการคำนวณจากราคาเฉลี่ย เพราะในสมัยนั้นราคาผ้าไหมสูงกว่าราคาเฉลี่ยก็เป็นไปได้

2. มีคำกล่าวหนึ่งว่าก่อนราชวงศ์ซ่งชนชั้นสูงไม่กินเนื้อหมู เพราะไม่มีเทคนิคการตอน ทำให้เนื้อหมูมีรสเปรี้ยว นี่ก็เป็นข่าวลือทางประวัติศาสตร์อีกเรื่องหนึ่ง อันที่จริงตั้งแต่สมัยซาง บรรพบุรุษก็ได้เรียนรู้การตอนหมูแล้ว และยังมีการแยกแยะรูปร่างของอักษร “หมู” ในอักษรกระดองเต่าตามว่าได้มีการตอนหรือไม่

   สำหรับปัญหานี้ เพื่อนๆ ที่สนใจสามารถอ้างอิงจากหนังสือ ซื่อเหวยซื่อสื่อ ของท่านเหวินอีตัวได้ ในบรรดาของจริง ในสุสานจิ้นโหวสมัยราชวงศ์โจวตะวันตกได้ขุดพบรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ “หมูหางด้วน” (ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์มณฑลซานซี)

   การตัดหางเป็นส่วนสำคัญของเทคนิคการตอนในสมัยโบราณ ฉีหมินย่าวซู่ ของราชวงศ์เว่ยเหนือมีกล่าวไว้ว่า “ลูกของมันสามวันก็ตัดหาง หกสิบวันให้หลังก็ตอน”

3. “ตอน” ก็คือการทำหมัน ที่ต้องตัดหางเป็นเพราะ “สามวันตัดหาง ก็จะไม่กลัวลม หมูที่ตอนแล้วตาย ล้วนเป็นเพราะลมที่หางทำให้เกิดขึ้น ตอนแล้วไม่ตัดหาง ก็จะหน้าใหญ่หลังเล็ก”

   ดังนั้นในสมัยราชวงศ์เว่ยจิ้นและราชวงศ์เหนือใต้ เนื้อหมูจึงไม่ได้ถูกชนชั้นสูงรังเกียจ ตระกูลใหญ่สมัยจิ้นหวังจี้เชิญซือหม่าเหยียนเสวยพระกระยาหาร มีอาหารจานหนึ่งคือ “หมูนึ่ง” ซือหม่าเหยียนรู้สึกว่า “รสชาติแตกต่างจากปกติ” หลังจากเสวยอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็ทรงตรัสถามถึงวิธีการทำเป็นพิเศษ แล้วก็ทรงตกพระทัย หร่วนจี๋ฝังศพมารดา ก็ “นึ่งหมูอ้วนหนึ่งตัว”

   รวมถึงที่หวังหยางพูดถึง “สามคำหนึ่งตัวหมู” มุกนี้ในภาพยนตร์คือหมูหันย่าง หมูหันย่างเมนูนี้ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้เป็นที่นิยมอย่างมากแล้ว ในสมัยนั้นเรียกว่า “จื้อถุน” ต้องย่างให้ “สีเหมือนอำพันและเหมือนทองคำแท้ เข้าปากก็ละลาย สภาพราวกับหิมะน้ำแข็ง”

   แต่จากราชวงศ์ฮั่นตะวันออกถึงเว่ยจิ้นและห้าชนเผ่า ชาวหูอพยพเข้ามาในแผ่นดินจำนวนมาก ดังนั้นเนื้อแกะจึงรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ถึงสมัยเว่ยจิ้นก็เริ่มมีแนวโน้มที่จะแซงหน้าเนื้อหมูแล้ว พอถึงราชวงศ์เหนือ เนื้อแกะก็กลายเป็นวัตถุดิบตัวแทนของภาคเหนือ

   อย่างไรก็ตาม ไม่มีคำกล่าวที่ว่าแกะสูงส่งหมูต่ำต้อย การแยกแยะสถานะของเนื้อหมูสูงต่ำเป็นแนวคิดที่เริ่มนิยมในสมัยราชวงศ์ซ่ง (เกี่ยวกับข่าวลือที่ว่าชนชั้นสูงไม่กินเนื้อหมูก็น่าจะมาจากที่นี่)

   สาเหตุในเรื่องนี้มีทั้งปัจจัยด้านความเคยชินในการบริโภค การสร้างแนวคิดทางวัฒนธรรมการแพทย์ และยังมีภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะในช่วงปลายถังถึงต้นซ่ง ปริมาณข้อมูลเพียงพอที่จะเขียนเป็นบันทึกการตรวจสอบได้บทหนึ่งแล้ว จึงไม่ขอพูดมาก

   ปล. ข่าวลือทางประวัติศาสตร์มีมากเกินไปจริงๆ สอนวิธีแยกแยะง่ายๆ ให้ทุกคนหนึ่งวิธี หากข้อสรุปใดเริ่มต้นด้วย “ในสมัยโบราณล้วนเป็นอย่างนั้นอย่างนี้” ความเป็นไปได้ที่จะเป็นข่าวลือก็ไม่น้อยแล้ว เพราะแนวคิดของคำว่า “โบราณ” นั้นกว้างเกินไป ไม่ต้องพูดถึงแนวคิดใดแนวคิดหนึ่ง แค่สิ่งของสิ่งหนึ่ง ทุกๆ ร้อยปีอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง การนำตัวอย่างเฉพาะในช่วงเวลาหนึ่งมาใช้เป็นทฤษฎีทั่วไป ความเป็นไปได้ที่จะเกิดปัญหาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

   ป.ล.2 ยุ่งเกินไป วันนี้มีเพียงบทเดียว อันที่จริงถ้าฝืนหน่อยก็จะอัปเดตบทที่สองได้ แต่ความเคยชินของข้าพเจ้าคือการปรับปรุงทันทีก่อนอัปเดต บางครั้งการปรับปรุงนี้อาจขยายไปถึงหลายบทหรือหลายสิบบทหลังจากนั้น บางครั้งอาจเพิ่มหมายเหตุ เพื่อรับประกันคุณภาพ ก็อย่าเพิ่งอัปเดตเลยดีกว่า

   หวังเซี่ยวโป๋กล่าวว่า แต่ขอให้ว่างอยู่เสมอ ดื่มสุราอย่างเมามาย อ่านหลีเซาจนขึ้นใจ ถึงจะสามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้มีชื่อเสียง เฮ้อ... ที่ยากที่สุดคือการมีเวลาว่างสักครึ่งวัน ทั้งยังไม่ชอบดื่ม ข้าคงจะเป็นผู้มีชื่อเสียงไม่ได้จริงๆ...