บทที่ 113 อดีตแห่งไคว่จี

“พะ... พงศาวลีสาขาอี้ซิงรึ?” ไต้จื้อเกาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เมื่ออนุมานจากชื่อแล้ว นี่ควรจะเป็นพงศาวลีของตระกูลที่จดบันทึกโดยสาขาย่อยของตระกูลหวังแห่งหลางหยาที่ย้ายถิ่นฐานไปยังอี้ซิง

ไม่ต้องพูดถึงว่าหนังสือประเภทนี้หายากเพียงใด ถ้าหากเป็นพงศาวลีที่จดบันทึกไว้เป็นการส่วนตัวภายในตระกูลจริงๆ เช่นนั้นแล้วเขาอยากจะดูก็ดูไม่ได้! เขาจะต้องมีฝีมือไปดูพงศาวลีส่วนตัวของตระกูลหวังได้ แล้วจะไปลำบากอะไรอีก ไปเจี้ยนคังโดยตรงเลย ขอให้ประมุขตระกูลหวังแห่งหลางหยาทั้งหลายนำพงศาวลีรวมของทั้งตระกูลออกมา จากนั้นก็อาศัยแผนผังไปค้นหาสาขาย่อย เช่นนั้นแล้วทุกอย่างก็จะกระจ่างแจ้ง ยังจะต้องมาให้ตนเองค้นหาหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ตรวจสอบหาข้อเท็จจริงอย่างลำบากยากเข็ญอีกรึ?

หวังหยางก็แค่แต่งเรื่องขึ้นมา เขาก็ไม่รู้ว่าคนตระกูลหวังที่อี้ซิงได้รวบรวมพงศาวลีสาขาย่อยอะไรไว้หรือไม่ อย่างไรเสียก็ยืนกรานว่ามีของสิ่งนี้อยู่ก็ถูกต้องแล้ว ห่างไกลกันขนาดนี้ ทั้งยังเป็นพงศาวลีภายในของตระกูลหวัง ต่อให้ต้องการจะตรวจสอบก็ไม่ง่ายกระมัง หากสามารถตรวจสอบคนตระกูลหวังทั้งหมดในอี้ซิงได้จริงๆ อย่างมากถึงตอนนั้นข้าก็จะบอกว่านี่เป็นพงศาวลีที่บ้านข้าทำขึ้นเอง หรือไม่ก็เป็นม้วนหนังสือโบราณสมัยราชวงศ์ก่อน...

ไม่ถูกต้อง ถ้าหากสามารถตรวจสอบคนตระกูลหวังทั้งหมดในอี้ซิงได้จริงๆ เช่นนั้นดูเหมือนก็จะไม่จำเป็นต้องใช้พงศาวลีมาตัดสินว่าข้าเป็นจริงหรือเท็จแล้ว...

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้เรื่องโกหกนี้ดูสมจริงสมจัง! หวังหยางมองลงมายังไต้จื้อเกา เอ่ยปากถามว่า: “ท่านรู้หรือไม่ว่าบุตรชายคนที่สองของบรรพบุรุษข้าหวังโย่วจวินคือผู้ใด?” เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในแววตามีความดูแคลนและหยิ่งผยองอย่างเต็มเปี่ยม