บทที่ 121 เหตุแห่งการก้าวข้ามความธรรมดา

"ยานพาหนะ" ของหลิ่วเฉิงคือเกวียนเทียมวัวดำที่งดงามคันหนึ่ง ขนวัวดำขลับเป็นมันเงาราวกับเคลือบแล็กเกอร์ ส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงอาทิตย์อัสดง ตัวรถสร้างขึ้นจากไม้จันทน์ที่แข็งแกร่ง ทั้งกว้างขวางและสูงใหญ่ ดูแล้วใหญ่กว่าเกวียนเทียมวัวเหลืองของเซี่ยซิงหานอยู่ไม่น้อย ยิ่งขับเน้นให้ดูโอ่อ่าภูมิฐาน

ในขณะนี้ หวังหยางยืนอยู่หน้ารถ มองดูเครื่องประดับทองเหลืองบนราวกั้น แล้วจมลงสู่ภวังค์ความคิด

หลิ่วเฉิงยังนับว่ารักษาสัจจะ เขาทิ้งรถคันนี้ไว้

แต่ปัญหาก็คือ ไม่ได้ทิ้ง "คนขับ" ไว้ให้ด้วย

หวังหยางเองก็บังคับเกวียนไม่เป็น แล้วทีนี้จะเอารถกลับไปได้อย่างไรกัน