บทที่ 122 ความระแวงระหว่างวังและจวน

บทวิเคราะห์ของเซี่ยซิงหานนี้ หากมองในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ที่ความรู้ถูกผูกขาดและปัญญามหาชนยังไม่เบิกบานก็นับว่ามีเหตุผลอยู่ไม่น้อย หากใช้หลักการนี้ในการพิจารณาผู้คนแล้ว เกรงว่าความแตกต่างระหว่างชนชั้นสูงและสามัญชนคงยากจะรอดพ้นสายตาของนางไปได้

ทว่านางคาดคิดไม่ถึงเลยว่า หวังหยางนั้นเดินทางข้ามเวลามาจากอีกหนึ่งพันห้าร้อยปีให้หลัง ทั้งมุมมอง ความคิดอ่าน ความรู้ความสามารถ ล้วนไม่อาจใช้มาตรฐานปกติมาวัดได้ ดังนั้นวิธีการจำแนกชนชั้นสูงและสามัญชนของนางจึงใช้ไม่ได้ผลกับหวังหยาง

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้หวังหยางสามารถปลอมแปลงฐานะชนชั้นสูงมาได้จนถึงทุกวันนี้

เซี่ยซิงหานทำสีหน้าราวกับกุมปัญญาไว้ในมือแล้วกล่าวต่อ "นอกจากนี้—"

"นอกจากนี้ บทกวีของท่านก็สามารถยืนยันฐานะของท่านได้ 'ร่ายรำจนดวงจันทร์คล้อยต่ำลงสู่ใจกลางเรือนต้นหลิว ขับขานจนสิ้นบทเพลงใต้สายลมจากพัดดอกท้อ' เพียงประโยคนี้ก็เผยให้เห็นถึงบารมีของตระกูลใหญ่แล้ว คนธรรมดาสามัญในปัจจุบันเมื่อจะเขียนถึงความมั่งคั่ง ก็มักจะต้องเขียนถึงทองคำ เขียนถึงหยก แต่กลับไม่รู้ว่านั่นเป็นการลดทอนคุณค่าลงไป เช่น เป้าจ้าว ที่ว่า 'ขื่อสลักลายดอกบัวทอง เสาไม้กุ้ยหลินรูปมังกรหยก' บทกวีของเขาชื่อว่า 'บทเพลงเมืองหลวงแทนเฉินซือหวาง' กล่าวกันว่าเขียนแทนท่านอ๋อง แต่กลับเป็นผู้ที่ไม่เข้าใจในความมั่งคั่งอย่างแท้จริง ความมั่งคั่งที่แท้จริงนั้น เหมือนดังที่เฉินซือหวางเขียนไว้ว่า 'รวบชายเสื้อออกจากห้องส่วนใน ทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ระหว่างสองเสา' หรือ 'กล้วยไม้ฤดูใบไม้ร่วงปกคลุมเนินยาว ดอกไม้สีแดงสดโผล่พ้นสระน้ำเขียวขจี' นี่สิจึงเป็นความมั่งคั่งที่แท้จริง บารมีอยู่ในกระดูกมิใช่อยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอก การกองสุมด้วยทองคำและหยก การสวมใส่ผ้าไหมและขนสัตว์ ก็มิอาจเทียบได้กับประโยคเดียวที่ว่า 'ดวงจันทร์กลางใจเรือน สายลมใต้พัด' ได้เลย"