บทที่ 175 การต่อกลอน (ตอนต้น)

นกขับขานในป่าควัน ดอกไม้งามอวดไผ่เขียว

ใต้ต้นไม้ดอกไม้งามสะพรั่ง กลางผืนหญ้าเขียวชอุ่ม ลำธารสายหนึ่งไหลคดเคี้ยวผ่านไป

น้ำในลำธารใสสะอาด ไหลช้าอย่างยิ่ง ใต้น้ำมีก้อนหินกรวดมนวางเรียงราย ราวกับจมอยู่ในก้นกระจก สะท้อนแสงแดดเป็นสีรุ้งระยิบระยับ

ถึงแม้จะเป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่ที่นี่กลับเต็มไปด้วยความเย็นสบาย ไม่เหมือนกับโลกมนุษย์

คนห้าคนนั่งแยกกันอยู่ริมลำธารเล็กๆ เบื้องหน้ามีโต๊ะ บนโต๊ะมีสุราไม่มีกับแกล้ม เบื้องหลังมีสาวใช้ สาวใช้มีดอกไม้ไม่มีพัด