บทที่ 176 การต่อกลอน (ตอนกลาง)

ถึงแม้หลิ่วเฉิงจะ "พลิกสถานการณ์" แต่บทกวีที่เขียนมาถึงตอนนี้ "ท่านแม่" ก็ได้พูดไปแล้วถึงหกประโยค! จังหวะของบทกวีมีทีท่าว่าจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

แต่เล่อฮูหยินจะไปสนได้อย่างไรว่าบทกวีบทนี้จะสำเร็จหรือล้มเหลว เดิมทีนางก็แค่ถือการต่อกลอนเป็นเพียงเกมสังสรรค์เท่านั้น ดังนั้นจึง "ไม่ใส่ใจ" ให้ท่านแม่พูดต่อไป "เช้านี้เข้ารับตำแหน่งสิหม่า"

ประโยคที่เล่อฮูหยินต่อนี้อันที่จริงก็ไม่ยาก เพราะสองประโยคก่อนหน้าคือ "วังตะวันออกคัดเลือกขุนนาง มรดกบรรพบุรุษเจ้าสามารถละทิ้งได้" และตำแหน่งขุนนาง "ไท่จื่อสิหม่า" นี้ ก็เป็นหนึ่งในขุนนางของวังตะวันออก ท่านแม่วางแผนอนาคตในราชการให้บุตรชาย บอกว่าสามารถเป็นไท่จื่อสิหม่าได้ มิใช่ว่าสมเหตุสมผลหรอกหรือ

อีกทั้งประโยคนี้ยังไม่จำเป็นต้องสัมผัสกัน แต่ประโยคต่อไปก็ไม่ง่ายแล้ว เล่อผังอัดอั้นอยู่นานจึงจะฝืนใจบีบออกมาได้หนึ่งประโยค "ปีหน้าย้ายไปจงซู" เพราะซ้ำกับสัมผัสของเซี่ยซิงหานก่อนหน้านี้ที่ว่า "ราบรื่นจนถึงจงซู" ดังนั้นจึงถูกปรับให้ดื่มสุรา แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ออกนอกสัมผัส ยังคงได้ดอกไม้หนึ่งดอก

ถึงคราวที่เซี่ยซิงหานจะต่อประโยคอีกครั้ง ถึงแม้จะมีชื่อเสียงเป็นสตรีผู้มีพรสวรรค์ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนต่อไปอย่างไร