บทที่ 177 การต่อกลอน (ตอนจบ)

"ดื่มน้ำม้าที่ด่านกำแพงเมือง น้ำเย็นยะเยือกบาดกระดูกม้า สามขวบเรียนเพลงดาบ สิบขวบยิงหงส์ฟ้า หน้าลานเล่นรถม้า แต่งตั้งขุนพลมักขึ้นไปบนหลังคา ไม่ชอบอ่านคัมภีร์ ถูกบีบคั้นมีมารดา 'เจ้าเป็นบุตรตระกูลใหญ่ หลายชั่วอายุคนล้วนเป็นปราชญ์ผู้มีชื่อเสียง ศึกษาคัมภีร์เป็นมรดกตกทอด ราบรื่นจนถึงจงซู วังตะวันออกคัดเลือกขุนนาง มรดกบรรพบุรุษเจ้าสามารถละทิ้งได้ เช้านี้เข้ารับตำแหน่งสิหม่า ปีหน้าย้ายไปจงซู'"

อืม...สองคำว่า "จงซู" ซ้ำกัน มิสู้เปลี่ยน "ราบรื่นจนถึงจงซู" เป็น "ราบรื่นดำรงตำแหน่งสำคัญ"

แล้วก็คำพูดของท่านแม่นี่มากไปหน่อยนะ นี่คือความหมายว่าจะเขียนบทกวียาวรึ ตอนนี้หากจะสรุปจบ ก็ดูจะหัวโตท้ายเบาไปหน่อย อีกทั้งบทกวีห้าคำแบบโบราณที่ปูทางมาถึงขั้นนี้ ก็ปรากฏความน่าเบื่ออยู่แล้ว ช่างต่อได้ยากจริงๆ

ในตอนนี้เสียงบาตรช่วงแรกได้หยุดลงแล้ว หลิ่วเฉิงกล่าวอย่างยินดี "แต่งไม่ได้แล้ว! ปรับสุรา!"

เซี่ยซิงหานกล่าว "ในเมื่อต้องต่อให้ครบสี่ประโยค ย่อมต้องรอให้เสียงบาตรสี่ครั้งจบลงแล้วค่อย—"