บทที่ 178 บุปผาโปรยปรายแผ่วเบาดั่งฝัน

หว่างคิ้วของเว่ยข้วงเต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ ก็ต่อออกไปอีกประโยคหนึ่ง "บุตรชายตระกูลดีในเมืองเดียวกัน!"

หวังหยางต่อกลับประโยคเดียว "ร่วมกันสัญญาว่าจะเข้าร่วมกองทัพ!"

เสียงชื่นชมจากทั้งสี่ที่นั่งดังขึ้นอีกครั้ง!

เว่ยข้วงใช้มือยันโต๊ะ จ้องมองหวังหยาง กล่าวเสียงรีบร้อน "ควบม้าออกจากเมืองในเมฆ!"

หวังหยางครุ่นคิดเล็กน้อย กล่าวเสียงเข้ม "หญ้าพันลี้เหี่ยวเฉาจนสิ้น"