บทที่ 179: ไม่เอ่ยถาม

ยามที่หลิ่วเฉิงไล่ตามเว่ยกว้างไปนั้น ที่ริมลำธารเล็กๆ คนที่เหลือนั่งอยู่ต่างกำลังทบทวนบทกวีต่อกลอนเมื่อครู่อยู่

หวังหยางได้รับดอกไม้มากที่สุด จึงเป็นผู้ชนะรางวัลในครานี้ นั่นคือกระถางกำยานทองสัมฤทธิ์ลายทองรูปเขาโป๋ซาน ที่ฐานสลักอักษร "ชิงเหอ" สองตัว ว่ากันว่าเป็นของใช้ของลู่หวิน ยอดบัณฑิตแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตกสมัยที่ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองชิงเหอ พร้อมกันนั้นยังมีตลับกำยานเงิน ช้อนและตะเกียบเงิน แถมด้วยกำยานอัดแผ่นที่สกุลเล่อทำขึ้นเองอีกหนึ่งแผ่น ซึ่งปรุงตามตำรับลับที่ฟ่านเย่ทิ้งไว้

ที่เรียกกันว่า "แขนเสื้อแดงเติมเครื่องหอม" นั้น บ่งบอกว่าคนโบราณให้ความสำคัญกับศาสตร์แห่งเครื่องหอมเป็นอย่างยิ่ง และถือเป็นเรื่องที่สูงส่งสง่างาม หวังหยางไม่ได้รู้สึกชื่นชมเรื่องนี้มากนัก แต่เมื่อได้เห็นกระถางกำยานของลู่หวินแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย รู้สึกได้ถึงความสุนทรีย์จากการชื่นชมของเก่า

แม้เล่อจ้านจะเป็นผู้มอบของรางวัล แต่เมื่อได้บทกวีที่ดี โดยเฉพาะบทกวีที่มีตนเองร่วมแต่งด้วย ก็กลับมีความสุขยิ่งกว่าหวังหยางผู้ได้รับของเสียอีก! ยิ่งมองหวังหยางก็ยิ่งรู้สึกถูกใจ! เขาหัวเราะร่าแล้วเอ่ยขึ้นทันที "จือเหยียนเอ๋ย ข้ามีหลานสาวอยู่คนหนึ่ง เป็นลูกของญาติผู้น้อง ปีนี้ก็ถึงวัยปักปิ่นแล้ว ยังไม่ได้ออกเรือน แม้มิอาจกล่าวถึงคุณธรรม กิริยารูปลักษณ์ วาจา การเรือนครบถ้วน แต่ก็งดงามดุจบุปผา"

เมื่อฮูหยินเล่อได้ยินคำว่า "หลานสาว" ก็รู้ว่าไม่ดีแน่แล้ว พอเห็นใบหน้าเล็กๆ ของเซี่ยซิงหานหมองลง นางจึงรีบยิ้มขัดจังหวะขึ้นว่า "มีที่ไหนชมหลานสาวตัวเองเช่นนี้? ไม่รู้สึกอายบ้างหรือไร!"