บทที่ 180: วางกำลังซุ่มโจมตี

พงหญ้ารกทึบพอมีทางเดิน ต้นไม้เก่าแก่ไม่รู้อายุขัย

หวังหยางเดินอยู่ในป่า เห็นยอดไม้บดบังท้องฟ้าและดวงตะวัน กั้นแสงแดดอันแผดเผาไว้ภายนอกโลกสีเขียวอันเงียบสงบและลึกล้ำแห่งนี้ ในใจคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่หลบร้อนที่ดีจริงๆ เพียงแต่...

"ยังอีกไกลเท่าใด?" หวังหยางเอ่ยถาม

บ่าวรับใช้ตอบ "เรียนคุณชาย ใกล้จะถึงแล้วขอรับ ข้างหน้ามีศาลาอยู่หลังหนึ่ง"

"ดูไม่เหมือนว่าจะมีศาลาอยู่เลย"