บทที่ 202: ภาพรวมที่ใหญ่กว่า

ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีการตวาดหรือดุด่า แม้แต่ใบหน้าที่เคยเขียวคล้ำก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสงบนิ่งและลึกลับ หลิวอิ๋นมองหวังหยาง พลางเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด:

"เช่นนั้น เจ้าเห็นว่าข้าเป็นคนสารเลว ใช่หรือไม่?"

หวังหยางทำสีหน้าไร้เดียงสา "ข้ามิได้พูดเช่นนั้น"

หลิวอิ๋นกล่าวเสียงขรึม:

"นับตั้งแต่ข้ารับราชการมา ไม่สะสมทรัพย์สิน ไม่สร้างกิจการ ฟ้าไม่สว่างก็ลุกขึ้นมาจัดการราชการ ยามไห่ก็ยังไม่นอน ไม่เคยเกียจคร้าน