บทที่ 240: พี่ชาย

"......โอ้ อนิจจา ฟ้าดินมีกฎเกณฑ์แน่นอนหนุ่มสาวแบ่งลำดับ—"

หวังอี้ในท่านั่งที่ผ่อนคลาย หัวเราะเมาๆ ถือตะเกียบ เคาะไปที่โถสุรา จากนั้นยื่นแขนออกไป ตะเกียบชี้ไปยังหวังหยาง

หวังไท่สีหน้ากระวนกระวาย มองหวังอี้ "ท่านอาห้า—"

หวังหยางเอนกายอย่างสง่างาม เสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มพลิ้วไหว ปลายตาเจือด้วยความมึนเมาเล็กน้อย ใบหน้าขาวผ่องย้อมด้วยสีแดงระเรื่อ นิ้วชี้ราวกับพู่กัน กรีดกรายในอากาศ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม:

"รำลึกถึงสกุลวงศ์ที่สืบทอดมายาวนานไซร้ ความผูกพันอาหลานช่างลึกซึ้ง!"