บทที่ 241: สุนัขและหมาป่า

จวนอ๋อง ยามค่ำคืนหนาแน่น

หลิวอิ๋นคุกเข่าอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างชาจนไร้ความรู้สึก หลังและเอวปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ทุกครั้งที่หายใจราวกับกำลังรับรู้ถึงความเจ็บปวดอีกครั้ง อาจจะรู้สึกดีขึ้นบ้างหากได้ขยับตัวเล็กน้อย?

แต่เขากลับไม่ขยับ แม้แต่การปรับท่าทางเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี

เขายังคงคุกเข่าอย่างนอบน้อมและต่ำต้อยเช่นนั้น ไม่ขยับเขยื้อน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด อ๋องแห่งปาตงเดินออกมา สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว ถือดาบยาวด้ามห่วงเล่มนั้นไว้ในมือ เดินเข้ามานั่งอย่างเกียจคร้าน