บทที่ 242: ท่านพูด ข้าจะทำ

ค่ำคืนยามลึก แสงเทียนสีเหลืองนวลละลายดุจน้ำตา

ภายในห้องหลักบ้านสกุลหวัง หวังหยางขมวดคิ้วแน่น กำลังเดินไปมา

เฉินชิงซานและอาอู่ยังไม่นอน คนทั้งสองนั่งอยู่ทางด้านขวาของฉากกั้นที่เป็นส่วนแบ่งระหว่างห้องหลักกับห้องโถงใหญ่ มองดูหวังหยางเดินวนไปวนมาภายใต้แสงเทียนสีสลัว ร่างเงาเปลี่ยนแปลงไปมา

จากการสังเกตของเฉินชิงซาน การเดินของหวังหยางมีลักษณะเฉพาะ ส่วนใหญ่เขาจะเดินช้ามาก ระยะทางก็สั้นมาก แต่ละครั้งที่เดินไปในทิศทางเดียวกันจะเดินไม่เกินสี่ก้าวก็จะหันหลังกลับ ส่วนตอนที่หันหลังกลับก็จะยิ่งช้าลงอีก โดยมีเท้าข้างหนึ่งเป็นจุดศูนย์กลาง ค่อยๆ ขยับทีละน้อย บางครั้งมือซ้ายก็จะจิกลงบนขอบฝ่ามือขวา จิกครั้งหนึ่ง คลายออกครั้งหนึ่ง จิกอีกครั้ง คลายออกอีกครั้ง มักจะทำซ้ำอยู่ประมาณสามสี่ครั้ง ศีรษะก็จะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย ดูเหมือนจะมึนๆ งงๆ แต่ก็ดูน่ารักอยู่บ้าง

แต่ส่วนใหญ่เขาจะมีท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญา ส่วนท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญานั้นเป็นอย่างไร เฉินชิงซานเองก็มิอาจพรรณนาออกมาได้ อาจจะเป็นสีหน้าของเขาที่จดจ่ออย่างถึงที่สุด? หรืออาจจะเป็นสายตาที่ลุ่มลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งของเขา? สรุปแล้วดวงตา จมูก คิ้ว และมุมปากของเขา ล้วนให้ความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาและสุขุมอย่างยิ่งแก่เฉินชิงซาน และแน่นอนว่ายังดูดีอีกด้วย