บทที่ 244: หัวข้อสนทนา

สายลมตะวันตกพัดโชยขึ้นสู่หอคอยสูงคราคร่ำ ไอหมอกแม่น้ำปกคลุมทั่วหาดทราย นึกถึงซากกำแพงเก่าและป้อมปราการกระดูกนักรบจมโคลน ศาลเจ้าที่พังทลาย ผนังทรุดโทรม น้ำค้างแข็งกัดกร่อนอู๋โกวที่เก่าแก่ ยังเล่าขานถึงวีรกรรมเมื่อครั้งก่อน ทัพหมีผีหมื่นเกราะบุกฝ่ากระแสหนาว ผู้ใดคาดคิด เลือดที่หนีถัง? ย้อมแดงชั่วพันปี เด็กหนุ่มไว้อาลัยแก่เรื่องราวในอดีตและปัจจุบันด้วยโคลงบทหนึ่ง ทำให้รองเจ้าเมืองวางจอก ซือหม่าทำปิ่นหล่น คนที่สวมเครื่องประดับเต็มที่นั่งต่างเงียบงันไปนาน แต่ด้วยความเมามาย จึงใช้จอกทองคำโขกศีรษะ! ลมใหญ่พัดพาหิมะดอกแพร (ลมพัดกระดาษปลิว) ราวกับพลังกระบี่ของหวังหลางเคยคำราม! ณ ที่พิงระเบียง มีเมฆาซ่อนเงาเดียวดาย น้ำตาซ่อนอยู่ในดวงตาที่ใสกระจ่าง

...

หวังอี้ยกจอกสุราขึ้นจรดฟ้า "ขงจื่อกล่าวว่า ‘บูชาดุจดังมีอยู่’ บัดนี้ถึงแม้จะมองไม่เห็นสุสานของท่านหวังกง แต่ทว่าแผ่นดินก็ยังคงเป็นแผ่นดินเดิม มาเถิด วันนี้ข้าขอใช้สุราจิงโข่ว คารวะหวังเสี้ยวโป๋"

ทุกคนต่างสำรวม กุมจอกกล่าวพร้อมกัน "คารวะหวังเสี้ยวโป๋"

จากนั้นก็รินสุราลงดิน สุราซึมซาบลงบนก้อนอิฐ ราวกับรอยน้ำตาคดเคี้ยว