บทที่ 246: การทดสอบลับ

หวังหยางถึงแม้ตามปกติแล้วจะไม่ใช้กลอุบายกับเซี่ยซิงหาน แต่เมื่อดูภาพรวมแล้ว ก็เข้าใจได้ว่านี่คือแผนการโจมตีด้วยน้ำตาของแม่นางเซี่ย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่นางเล่าถึงที่มาที่ไป เรื่องราวดูเหมือนจะมีโครงร่าง แต่เนื้อหาที่แท้จริงกลับคลุมเครือ ไม่ชัดเจน คำพูดดูเหมือนจะมีความชี้แจง แต่ในประเด็นสำคัญบางจุดกลับหลีกเลี่ยงไม่พูดถึง การปูพื้นหลังให้เล็กน้อย ที่เหลือทั้งหมดปล่อยให้ผู้ฟังจินตนาการเอาเอง ซึ่งสำหรับหวังหยาง ผู้เป็นผู้ริเริ่มกฎแห่งการโกหกของสกุลหวังแล้ว ช่างคุ้นเคยเกินไป แต่กลยุทธ์การร้องไห้เมื่อถูกซักถามนี้ หวังหยางยังไม่มีโอกาสได้ใช้ กลับถูกเซี่ยซิงหานแสดงให้ดูเสียก่อน

ทว่าหวังหยางไม่ต้องการจะเปิดโปงแม่นางเซี่ย หนึ่งคือเรื่องราวถึงแม้จะมีส่วนที่เป็นความเท็จ แต่ในความเท็จก็อาจจะมีส่วนที่เป็นความจริง สองคือเห็นนางแสดงอย่างตั้งใจและทุ่มเทถึงเพียงนี้ ก็ทนไม่ได้ที่จะทำลายบรรยากาศ สามคือไม่ว่าน้ำตาของเซี่ยซิงหานจะมีความเป็นการแสดงอยู่มากน้อยเพียงใด แต่เมื่อเห็นนางร้องไห้ถึงเพียงนี้ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกสงสารเห็นใจ สี่คือหากมีคนต้องการจะจัดการกับเซี่ยซิงหานจริงๆ หวังหยางก็ย่อมต้องเข้าไปจัดการอย่างแน่นอน

"แม่นางเซี่ยอย่าร้องไห้เลย เรื่องนี้มีข้าอยู่!" หวังหยางแสร้งทำเป็นว่าถูกอารมณ์ชักนำ กล่าวด้วยความโกรธ

เซี่ยซิงหานพลันเงยหน้าขึ้นมา แสดงความอ่อนแอที่ปนไปด้วยความตื่นตระหนก "คุณชายอย่าใจร้อน! ซิงหานคิดดูแล้ว เรื่องนี้ไม่สมควรจะรบกวนคุณชายจริงๆ อย่างไรเสียยอดฝีมือทางคัมภีร์ทั้งห้านั้นล้วนเป็นบัณฑิตผู้ทรงความรู้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดคนใดคนหนึ่งก็ยากจะต้านทานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคนทั้งห้าประสานมือกัน หากคุณชายไม่ทันระวัง ถูกพวกเขาหาช่องโหว่ในช่วงซ่อนเร้นความสามารถ วางกับดักเข้าให้ ชื่อเสียงอันดีงามของคุณชายต้องเสื่อมเสียไป จะทำอย่างไรดี..."