บทที่ 247 เชี่ยวชาญคัมภีร์

สิ่งที่เรียกว่า รากฐานวิชาคือที่มาของรากฐานความรู้ทั้งหมด

ความรู้มีรากฐาน เปรียบเสมือนต้นไม้ที่มีลำต้นหลัก จากลำต้นหลักก็แตกเป็นกิ่งก้าน จากกิ่งก้านก็ผลิใบอ่อน ทำให้กลายเป็นไม้ที่ กิ่งก้านสาขาแผ่ไพศาลและเขียวชอุ่ม

วิชาความรู้ก็เช่นกัน หากต้องการให้ความรู้ก้าวหน้า ก็ต้องมีรากฐานวิชาบางเล่มที่ อ่านจนขึ้นใจและเข้าใจอย่างถ่องแท้หลังจากนั้นเมื่อได้อ่านหนังสืออื่นๆ อย่างกว้างขวางก็จะสามารถรวบรวมและต่อยอดได้อย่างเป็นระบบ จากจุดเดียวแผ่ขยายเป็นวงกว้าง เชื่อมโยงกันเป็นเครือข่าย ก็เหมือนกับที่ เซี่ยงหวัง และ เกาจู่ แม้จะรวบรวมผู้คนจากทั่วใต้หล้าได้ แต่รากฐานที่พึ่งพาก็ยังคงเป็นเพียงลูกหลาน เจียงตง และเพื่อนเก่า เพ่ยเสี้ยน เท่านั้น

การศึกษาเปรียบเหมือนการเกณฑ์ทหาร หากไม่มีรากฐาน แม้จะรวบรวมคนได้นับแสน ก็เป็นเพียง กลุ่มคนที่ไร้แก่นสารหากมีรากฐาน แม้จะมีทหารชั้นยอดเพียงแปดร้อย ก็สามารถคาดหวังที่จะ ชิงความเป็นเจ้าได้ สิ่งสำคัญคือต้องมีรากฐานที่พึ่งพา เมื่อ รากฐานตั้งมั่น วิถีก็จะบังเกิดเมื่อวิถีบังเกิดก็จะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นตามกาลเวลา จนกระทั่งสามารถ ครอบคลุมไปทั่วใต้หล้า

ดังนั้น ก่อนหน้านี้แม้หวัง หยาง จะไม่ได้ตอบว่ารากฐานวิชาของเขาคืออะไร ผู้สูงอายุทั้งห้าก็มีข้อสันนิษฐานอยู่ในใจแล้ว จาก หนังสือทั้งสามเล่มที่หวัง หยาง เขียน รากฐานของเขาน่าจะอยู่ระหว่างคัมภีร์หลายเล่มโดยมี 《ซ่างซู》 เป็นแกนหลัก แต่ตอนนี้หวัง หยาง กลับกล่าวว่า “ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี” นั่นไม่ได้หมายความว่ารากฐานของเขานั้น แข็งแกร่งอย่างยิ่งจนไม่สามารถครอบคลุมได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำหรือ? แต่ท่านเป็นเพียงเยาวชน จะแข็งแกร่งไปได้ถึงไหนกัน? จะสามารถ เชี่ยวชาญห้าคัมภีร์และคล่องแคล่วในร้อยสำนัก ได้เลยหรือ?!